บทที่ 105 - การตัดสินใจ

บทที่ 105 - การตัดสินใจ

เก้าโมงเช้า

ห้องผ่าตัดหมายเลข 8

บนเตียงผ่าตัด มีเด็กชายนอนอยู่ เขาคือคนไข้ที่มีเส้นประสาทและหลอดเลือดที่มือทั้งสองข้างเสียหายรุนแรง ส่วนซูหยางและเกาจวิน ยืนอยู่คนละฝั่ง สวมชุดผ่าตัดและถุงมือเรียบร้อย พร้อมลงมือเต็มที่

"หมอซูครับ ครั้งนี้เราจะใช้วิธีฝังมือเข้าหน้าท้องจริง ๆ เหรอครับ?"

แม้เกาจวินจะเคยเห็นฝีมือซูหยางมาแล้ว และกลายเป็นแฟนคลับตัวยง แต่สภาพมือของเด็กชายคนนี้เสียหายหนักเกินไป เทียบกับกรณีของเด็กสาวก่อนหน้านี้ไม่ได้เลย

เพราะมือเด็กสาวแค่ตัดพังผืดและเนื้อเยื่อที่ตายออก แต่เด็กคนนี้ เส้นประสาทเสียหาย ซึ่งเป็นส่วนที่ฟื้นฟูยากที่สุด

[ระบบ เปิดระบบย่อยการปรับปรุงการรักษา ประเมินแผนการผ่าตัดปัจจุบัน เน้นการฟื้นฟูฟังก์ชันมือทั้งสองข้าง]

ก่อนผ่าตัด ซูหยางสั่งการในใจ แผนการผ่าตัดนี้ เขาได้ใส่วิธีฝังมือลงไปแล้ว เขาเลยอยากรู้ว่าแผนที่เขาคิดขึ้นเอง จะได้ผลลัพธ์แค่ไหน

ระบบนั้นดีก็จริง แต่สักวันหนึ่ง ซูหยางอยากจะพึ่งพาความสามารถของตัวเองทำผ่าตัดให้สมบูรณ์แบบให้ได้

ผ่านการประเมินจากระบบ ซูหยางก็จะรู้ว่า จุดบกพร่องของตัวเองอยู่ที่ไหน

[ติ๊ง ประเมินเสร็จสิ้น แผนการผ่าตัดปัจจุบัน ช่วงการฟื้นฟูฟังก์ชันมือทั้งสองข้างหลังผ่าตัดอยู่ที่ 30% - 40%]

ยังต่ำอยู่จริง ๆ ด้วย ถ้าฟังก์ชันมือใช้ได้แค่ 30 ถึง 40 เปอร์เซ็นต์ ก็ทำได้แค่หยิบจับง่าย ๆ ไม่สามารถทำงานละเอียดได้เลย จะไปเรียนวิชาชีพเลี้ยงชีพแทบเป็นไปไม่ได้ ทำได้แค่ใช้แรงงานเท่านั้น

[ปรับปรุงแผนการผ่าตัดปัจจุบัน เพิ่มแท็ก : ฟังก์ชัน]

[ติ๊ง ปรับปรุงเสร็จสิ้น แผนล่าสุด ช่วงการฟื้นฟูฟังก์ชันมือทั้งสองข้างหลังผ่าตัดอยู่ที่ 50% - 70%]

50 ถึง 70 เปอร์เซ็นต์?

ทำไมจู่ ๆ ถึงเพิ่มขึ้นได้เยอะขนาดนี้?

ซูหยางแปลกใจ เขารีบรับแผนการผ่าตัดที่ผ่านการปรับปรุงจากระบบเข้ามาในสมองทันที

อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง!

ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ!

ซูหยางดูแผนการผ่าตัดที่ปรับปรุงแล้ว ก็รู้สึกกระจ่างแจ้ง สมกับเป็นระบบจริง ๆ!

ของที่ระบบให้มา ต้องเป็นของดีเสมอ!

ที่แท้ แผนการผ่าตัดนี้ คือการตัดเอาเส้นประสาทฝอยในบริเวณที่ไม่สำคัญของร่างกาย ย้ายไปปลูกถ่ายที่มือทั้งสองข้างของผู้ป่วย เพื่อทดแทนเส้นประสาทที่เสียหายอย่างหนัก

ถ้าทำแบบนี้ โอกาสที่มือทั้งสองข้างจะฟื้นฟูได้สูงสุดถึง 70 เปอร์เซ็นต์ ก็ไม่ใช่แค่ฝัน

แต่ทว่า แผนนี้ต้องปรึกษากับญาติคนไข้ก่อน

เพราะบริเวณที่ถูกตัดเส้นประสาทออกไป ต่อไปจะไม่มีความรู้สึก

ก้น ต้นขา น่อง บริเวณเหล่านี้เป็นจุดที่ไวต่อความรู้สึก จึงมีเส้นประสาทฝอยและเส้นประสาทส่วนปลายอยู่เยอะ เป็นตำแหน่งสำรองที่ดีมาก

ส่วนที่อื่น ๆ มันเกี่ยวข้องกับฟังก์ชันบางอย่างของร่างกาย จะไปตัดเส้นประสาทมั่วซั่วไม่ได้

คราวนี้ ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของญาติแล้ว

แน่นอน ถ้าอยากจะฟื้นฟูฟังก์ชันให้ได้มากที่สุด มีจุดที่ไวต่อความรู้สึกจุดหนึ่ง เป็นตัวเลือกที่ดีมาก

จุดนี้ มีเส้นประสาทส่วนปลายและเส้นประสาทฝอยอุดมสมบูรณ์มาก แถมถ้าเอาเส้นประสาทพวกนี้ไป ก็แทบไม่มีผลกระทบอะไรต่อร่างกาย

เว้นเสียแต่ว่า... เด็กคนนี้จะชอบผู้ชาย!

แต่ก็นะ ใครจะไปรู้ล่ะ?

"หมอเกา เปิดแผลที่มือคนไข้ ทำการชะล้างแผลได้เลยครับ ผมต้องออกไปคุยแผนผ่าตัดกับญาติข้างนอกหน่อย"

เกาจวินทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก อีกแล้วเหรอ?

ถึงผมจะรู้ตัวดีว่าเป็นเบ๊ แต่มีแผนผ่าตัดใหม่ คุณก็ช่วยบอกผมล่วงหน้าหน่อยได้ไหม ไม่ใช่ให้ผมมารู้ทีหลังญาติคนไข้แบบนี้

เห็นเกาจวินทำหน้างง วิสัญญีแพทย์และพยาบาลส่งเครื่องมือก็งงเหมือนกัน ซูหยางเลยต้องอธิบาย "ผมเตรียมจะเอาเส้นประสาทจากส่วนอื่นของคนไข้ มาต่อที่มือครับ แบบนี้จะช่วยฟื้นฟูฟังก์ชันมือของเขาได้มากที่สุด"

"อะไรนะ?"

ทั้งสามคนมองซูหยางเหมือนมองมนุษย์ต่างดาว

พี่ชาย เมื่อก่อนต่อเส้นเลือดก็ว่าแฟนตาซีแล้วนะ

นี่จะมาต่อเส้นประสาทที่เล็กกว่านั้นอีก หรือว่าท่านมีตาทิพย์สแกนไทเทเนียมจริง ๆ?

สิบห้านาทีต่อมา

"หมอซูคะ คุณหมายความว่า จะเอาเส้นประสาทจากส่วนอื่นของเสี่ยวเชา มาต่อที่มือ อย่างนั้นเหรอคะ?"

แม่ของเด็กชายถามด้วยความตกตะลึง วิธีแบบนี้ ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

"ใช่ครับหมอซู เส้นประสาทนี่มันย้ายไปย้ายมาได้ด้วยเหรอครับ?"

พ่อผีพนันของเด็กชายก็ถามด้วยความไม่เข้าใจ

"ในทางเทคนิคทำได้ครับ เพียงแต่สุดท้ายมือเขาจะฟื้นฟูได้แค่ไหน ขึ้นอยู่กับการรักษาตัวเองของร่างกายและการฝึกฝนหลังผ่าตัดครับ"

ซูหยางพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"พวกเราเชื่อคุณค่ะ หมอซู"

พ่อกับแม่ของเด็กชายพูดพร้อมกัน สองวันที่อยู่โรงพยาบาล พวกเขาก็สืบเรื่องซูหยางมาเยอะ คนไข้ที่ผ่านมือเขา ล้วนแต่หมดหวังมาแล้วทั้งนั้น ไม่ว่าจะโดนตัดขา หรือโคม่าใกล้ตาย เขาก็ช่วยกลับมาได้หมด

ดังนั้น ตอนนี้พวกเขาเชื่อใจซูหยางมาก

"หมอซูคะ ทำผ่าตัดแบบนี้ มีผลข้างเคียงอะไรไหมคะ?"

หลินเวยถามขึ้น เธอรู้ว่าการผ่าตัดย่อมมีผลข้างเคียง เส้นประสาทดี ๆ ถูกเอาออกมา มันต้องมีผลกระทบแน่

"ครับ บริเวณที่ถูกเอาเส้นประสาทออกมา อาจจะไม่มีความรู้สึกไปตลอดชีวิต ตอนนี้ตำแหน่งสำรองคือ ก้น ต้นขา และน่อง สามจุดนี้ครับ ตอนนี้คนไข้เข้าสู่ภาวะดมยาสลบลึก ต้องผ่าตัดเสร็จถึงจะปลุกได้ ดังนั้นตอนนี้พวกคุณต้องตัดสินใจแทนเขาแล้วครับ"

ซูหยางพูดช้า ๆ

ได้ยินซูหยางพูดแบบนั้น ทั้งสามคนก็ลำบากใจ จะเลือกยังไงดีล่ะ?

ถึงฟังดูเป็นที่ที่ไม่มีผลกระทบมาก แต่ถ้าตรงนั้นไม่มีความรู้สึกไปเลย มันก็คงรู้สึกแย่อยู่นะ

"หมอซูคะ ไม่มีที่อื่นให้เลือกแล้วเหรอคะ? ในเมื่อเป็นการเอาเส้นประสาทออกมา มีที่ไหนที่มีเส้นประสาทเยอะ ๆ ไหมคะ แบบเอาออกมาบ้างแล้วยังเหลืออยู่บ้าง จะได้ไม่ถึงกับไร้ความรู้สึกไปเลย"

หลินเวยฉลาดเสมอ เธอคิดถึงจุดนี้ได้

ซูหยางเริ่มลำบากใจ มีน่ะมันมี แต่ไม่รู้จะพูดยังไงนี่สิ!

คิดไปคิดมา เขาเลยหันไปพูดกับพ่อของเด็กชายว่า "คุณตามผมมาหน่อยครับ"

แม่ของเด็กชายและหลินเวยต่างก็งง เรียกพ่อเด็กไปคุยส่วนตัวหมายความว่ายังไง?

ห้านาทีต่อมา

พ่อของเด็กชายเดินกลับมาด้วยสีหน้าประหลาด ๆ

เขาก็เลือกยากเหมือนกันแฮะ!

"พวกคุณปรึกษากันหน่อยนะครับ ผมให้เวลาสิบนาที"

การชะล้างแผลที่มือทั้งสองข้าง ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง ด้วยฝีมือเกาจวิน ทำการชะล้างแผลแค่นี้ไม่มีปัญหาแน่นอน

สิบห้านาทีต่อมา

หลังจากถกเถียงกันอย่างดุเดือด ทั้งสามคนก็มายืนอยู่ต่อหน้าซูหยางอีกครั้ง

หน้าของหลินเวยแดงระเรื่อ ส่วนพ่อแม่ของเด็กชายก็ดูขัดเขินชอบกล

แต่สุดท้าย พ่อของเด็กชายก็เป็นคนพูดขึ้น "หมอซูครับ พวกเราตกลงกันแล้ว ถ้ามือของเสี่ยวเชาหายดี ชีวิตความเป็นอยู่เขาก็ไม่มีปัญหา สำหรับเสี่ยวเชาแล้ว มือสำคัญกว่าครับ ฟื้นฟูได้มากเท่าไหร่ยิ่งดีเท่านั้น"

ในสายตาของทั้งสามคน ตรงนั้นน่ะ ไม่ว่าจะมีความรู้สึกหรือไม่มีความรู้สึก มันก็ไม่ต่างกันหรอกมั้ง!

ซูหยางพยักหน้า ฟื้นฟูฟังก์ชันมือให้ได้มากที่สุด แลกกับการเสียความรู้สึกบางส่วน ดูเหมือนจะคุ้มค่า

แต่ก็นะ ใครจะไปรู้ล่ะ?