บทที่ 49 - สถานการณ์เลวร้ายที่สุด - ลูคีเมียชนิดเฉียบพลันแบบลิมโฟบลาสติก!

บทที่ 49 - สถานการณ์เลวร้ายที่สุด - ลูคีเมียชนิดเฉียบพลันแบบลิมโฟบลาสติก!

"หมอซู ผลสเมียร์ไขกระดูกออกแล้วครับ"

ซูหยางที่กำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆ บนม้านั่ง ก็ได้ยินเสียงหมอเวรแผนกพยาธิวิทยาเรียก

"ครับ"

ซูหยางลุกขึ้น เดินไปที่ช่องรับผล รับรายงานมา

อ่านไปสักพัก ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งก็เคร่งเครียด คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น

"หมอซู เป็นอะไรไปคะ?"

อวิ๋นเฟยลุกมายืนข้างซูหยาง เห็นหน้าเขาเครียดขนาดนั้น ก็ถามด้วยความสงสัย

"การสร้างเซลล์เม็ดเลือดขาวในไขกระดูกสูงผิดปกติ เซลล์เม็ดเลือดแดงและเกล็ดเลือดถูกยับยั้งการสร้าง การย้อมสี POX ก็ให้ผลบวก สถานการณ์แย่มากครับ สิ่งที่เลวร้ายที่สุดเกิดขึ้นแล้ว"

ซูหยางพูดด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง

"ฮะ? หรือว่าคนไข้คนนี้จะเป็น?"

อวิ๋นเฟยอ้าปากค้าง ถามด้วยความตกใจ

"ใช่ครับ ดูจากผลตรวจสเมียร์ไขกระดูก เขาเป็นลูคีเมียชนิดเฉียบพลันแบบลิมโฟบลาสติก "

ซูหยางไม่อยากจะเชื่อผลตรวจนี้เลย เขาอยากให้สีไขกระดูกที่เปลี่ยนไป เป็นเพราะพังผืดในไขกระดูกหรือโรคอื่นๆ มากกว่า

แต่ดันเป็นลูคีเมียชนิดเฉียบพลัน?

ต่อให้ผ่าตัดเปลี่ยนกระดูกสำเร็จ แต่ร่างกายคนไข้หลังผ่าตัดอ่อนแอขนาดนั้น จะทนรับเคมีบำบัดได้ยังไง?

ลักษณะเด่นที่สุดของลูคีเมียเฉียบพลัน คือภูมิคุ้มกันตกต่ำขีดสุด คนไข้เพิ่งผ่านการผ่าตัดใหญ่มา การติดเชื้อหลังผ่าตัด จะกลายเป็นปัญหาใหญ่ยักษ์

"นี่มัน..."

อวิ๋นเฟยคิดไม่ถึงว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ลำพังแค่การผ่าตัดเปลี่ยนกระดูกต้นขาทั้งท่อนก็เสี่ยงมากแล้ว การติดเชื้อหลังผ่าตัดก็เหมือนเหวที่กว้างใหญ่ แล้วนี่ยังมาเจอว่าคนไข้เป็นลูคีเมียเฉียบพลันอีก การติดเชื้อคงจะคุมไม่อยู่ และพัฒนาไปเป็นภาวะติดเชื้อในกระแสเลือด ได้เร็วๆ นี้แน่

"ตอนนี้มีแค่วิธีเดียวแล้ว"

ซูหยางพูดอย่างหนักใจ เขาไม่อยากเห็นเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นเลย เจ้าสาวที่เต็มไปด้วยความหวัง และสองผู้เฒ่าที่เฝ้ารอคอย ได้ยินข่าวนี้ จะรับไหวได้ยังไง?

"ปลูกถ่ายไขกระดูกเหรอคะ?"

อวิ๋นเฟยลองถามดู

"ใช่ครับ คนไข้ผ่านการผ่าตัดใหญ่ ร่างกายรับผลข้างเคียงจากคีโมไม่ไหวหรอก มีแต่จะเร่งให้ตายเร็วขึ้น วิธีเดียวที่จะให้เขารอด คือการปลูกถ่ายไขกระดูก"

วิธีเดียวตอนนี้ คือรีบหาผู้บริจาค ทำการปลูกถ่ายสเต็มเซลล์จากไขกระดูก แบบนี้คนไข้ไม่เพียงจะฟื้นฟูภูมิคุ้มกันได้เร็ว แต่ยังรักษาลูคีเมียให้หายขาดได้ด้วย

แต่มันไม่ง่ายอย่างนั้นน่ะสิ

การต่อคิวรอไขกระดูก ถ้าเริ่มตอนนี้ อย่างน้อยต้องรอเป็นเดือนๆ คนไข้รอไม่ไหวหรอก

"เฮ้อ..."

อวิ๋นเฟยถอนหายใจตาม เรื่องดีๆ กำลังจะเกิดแท้ๆ กลับมีเรื่องร้ายกว่าตามมา คู่รักใหม่คู่นี้ ชะตาชีวิตช่างโหดร้ายจริงๆ

"ไปเถอะ ผอ.หลินกับผอ.ลี่รอเราอยู่"

ซูหยางพูดเสียงขรึม ตอนนี้จิตใจเขาหนักอึ้ง ยิ่งกว่าตอนที่ตัวเองป่วยเสียอีก การมีความหวังแล้วถูกทำลายลง มันเจ็บปวดยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับความสิ้นหวังตั้งแต่แรกเสียอีก

"อืม"

อวิ๋นเฟยพยักหน้า

สามสิบนาทีต่อมา

ห้องพักแพทย์แผนกศัลยกรรมทั่วไป

หลินเฟิง ผอ.ลี่จากแผนกกระดูก และรองผอ.จากแผนกปลูกถ่ายอวัยวะและแผนกมะเร็งวิทยา มารวมตัวกันครบในห้อง ทัพใหญ่จัดเต็มมาก

ทุกคนรู้ผลแล้ว การเอาไขกระดูกออกมาตรวจโดยตรงจากกระดูกที่ตัดออกมา ไม่มีทางวินิจฉัยผิดพลาด

ชั่วขณะหนึ่ง ไม่มีใครพูดอะไร สถานการณ์ตอนนี้ ยากจะจัดการอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

บรรยากาศในห้องตึงเครียด

"ผอ.อู๋ คิวรอไขกระดูก ถ้าขอแบบด่วนที่สุด ต้องใช้เวลานานแค่ไหนครับ?"

หลินเฟิงถามเสียงเครียด เขาคิดไม่ถึงว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น อุบัติเหตุรถยนต์ กับลูคีเมีย คนทั่วไปเจอแค่อย่างใดอย่างหนึ่งก็แทบตายแล้ว แต่คนไข้คนนี้โดนแจ็คพอตสองเด้ง

"ด่วนแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ครับ เฉพาะในโรงพยาบาลเรา ก็มีคนไข้ลูคีเมียรอคิวจับคู่ไขกระดูกอยู่ร้อยกว่าคนแล้ว แถมแต่ละปี คนไข้ที่ตายเพราะรอไขกระดูกที่เข้ากันได้ไม่ทัน ก็มีไม่น้อย"

ผอ.อู๋ส่ายหน้า นี่ไม่ใช่เรื่องจะลัดคิวได้ การจัดคิวไขกระดูก ดูแลโดยธนาคารไขกระดูกแห่งชาติโดยตรง เป็นเรื่องละเอียดอ่อนมาก ถ้าเกิดความผิดพลาดจนสังคมจับตามอง เรื่องใหญ่ระดับฟ้าถล่มแน่!

"ผอ.ซุน สถานการณ์คนไข้ตอนนี้ ให้คีโมได้ไหมครับ?"

หลินเฟิงหันไปถามผอ.ซุนจากแผนกมะเร็ง

"ถ้าสุขภาพแข็งแรง ก็ไม่มีปัญหาหรอกครับ แต่คนไข้เพิ่งผ่านการผ่าตัดใหญ่มา ร่างกายอ่อนแอมาก เกรงว่าจะทนรับผลข้างเคียงของคีโมไม่ไหว"

ผอ.ซุนจากแผนกมะเร็งก็ส่ายหน้า สถานการณ์แบบนี้ ไม่เคยเจอมาก่อน

หลินเฟิงมองไปรอบๆ ด้วยความรู้สึกซับซ้อน ก่อนจะพูดช้าๆ ว่า "งั้นตอนนี้ก็เหลือแค่วิธีเดียว ให้ญาติคนไข้มาตรวจจับคู่ไขกระดูกครับ"

ทุกคนได้ยินก็หน้าสลดลง สถานการณ์คนไข้รายนี้พวกเขารู้กันหมดแล้ว พ่อแม่ไม่อยู่ ไม่มีพี่น้อง ญาติทางสายเลือดมีแค่ปู่กับย่า ต่อให้จับคู่ได้ ร่างกายคนแก่ก็รับการบริจาคไขกระดูกไม่ไหว

สิ้นหวังเกินไปแล้ว!

"ทุกคนกลับไปทำงานเถอะครับ ขอบคุณมาก"

หลินเฟิงขอบคุณผอ.แผนกต่างๆ ที่มาช่วยดูเคส ต่อไป คือการต้องแจ้งความจริงอันโหดร้ายให้ญาติคนไข้ทราบ

ในห้องเหลือแค่ซูหยางกับหลินเฟิง

"เสี่ยวซู คุณเป็นคนไปแจ้งอาการกับญาติคนไข้นะ จะพูดยังไงคุณพิจารณาเอาเอง ไปเถอะ"

หลินเฟิงสั่งซูหยาง ตอนนี้ในใจเขาก็ไม่สบายใจนัก หมอคนไหนบ้างไม่อยากให้คนไข้หายดี!

"รับทราบครับ"

ซูหยางตอบเสียงอู้อี้ กับผลลัพธ์แบบนี้ เขาไม่รู้จะบอกหญิงสาวที่เข้มแข็งและเปี่ยมด้วยความหวังคนนั้นยังไงดี

นั่งอยู่บนม้านั่งยาวหน้าห้องพักผู้ป่วยครู่ใหญ่ ซูหยางจัดระเบียบอารมณ์ แล้วเดินเข้าห้องพักผู้ป่วยไป

เมื่อเข้าไป ชายหนุ่มฟื้นแล้ว เมื่อกี้หลังผ่าตัดเสร็จ เพิ่งแจ้งไปว่าผ่าตัดสำเร็จ โอกาสรักษาขาไว้ได้สูงมาก ดังนั้นทั้งสี่คนจึงกำลังจมอยู่ในความปิติยินดีที่รอดพ้นหายนะมาได้

"หมอซู มาแล้วเหรอคะ"

หญิงสาวเห็นซูหยางเข้ามา ก็ทักทายอย่างดีใจ

สองผู้เฒ่าก็ยิ้มให้ซูหยาง ผลลัพธ์ตอนนี้ พวกเขาพอใจมากแล้ว

"เสี่ยวเฟิง นี่คือคุณหมอที่ผ่าตัดให้คุณ"

หญิงสาวแนะนำหมอให้ชายหนุ่มบนเตียงรู้จัก

"คุณหมอ ขอบคุณมากครับ เสี่ยวฮุ่ยเล่าเรื่องการผ่าตัดให้ฟังแล้ว การรักษาขาข้างนี้ไว้ได้ สำหรับผม มันเหมือนรักษาชีวิตผมไว้เลยครับ ขอบคุณจริงๆ"

ชายหนุ่มยังไม่รู้ชะตากรรมที่กำลังจะมาถึง ยังคงดีใจที่ขาไม่ขาด รอดตายมาได้

"..."

เห็นภาพตรงหน้า ซูหยางพูดไม่ออก

"เป็นอะไรหรือเปล่าคะคุณหมอ?"

หญิงสาวสังเกตเห็นสีหน้าเคร่งเครียดและท่าทางอึกอักของซูหยาง

"ออกมากับผมหน่อยครับ มีข้อควรระวังหลังผ่าตัดบางอย่างที่ผมต้องแจ้งให้ทราบ"

ซูหยางไม่สามารถพูดผลตรวจต่อหน้าสองตายายและชายหนุ่มในตอนนี้ได้ ทำได้แค่เลือกบอกหญิงสาวก่อน

"ได้ค่ะหมอซู"

หญิงสาวยังไม่รู้ตัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตอบรับเสียงใส