บทที่ 7 - ใช้บัตรสัมผัสประสบการณ์ผ่าตัด ความรู้สึกระดับเทพ

บทที่ 7 - ใช้บัตรสัมผัสประสบการณ์ผ่าตัด ความรู้สึกระดับเทพ

กลับเข้ามาในห้องผ่าตัดอีกครั้ง ทุกคนเตรียมพร้อมด้วยความตึงเครียด สงครามที่มองไม่เห็นควันไฟกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

ซูหยางยืนอยู่ข้างหลินเฟิง ตั้งสติ แล้วพูดในใจ

[ระบบ ใช้บัตรสัมผัสประสบการณ์ผ่าตัดระดับเทพ]

[ยืนยันการใช้ในการผ่าตัดครั้งนี้หรือไม่]

[ยืนยัน]

สิ้นเสียงในใจของซูหยาง การ์ดสีทองระยิบระยับในสมองของเขาก็แตกออก กลายเป็นแสงสีทองหลอมรวมเข้ากับสมองของเขา

การกรีด การเย็บ การผูกเงื่อน การใช้เครื่องมือผ่าตัดต่าง ๆ รวมถึงประสบการณ์การรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันระหว่างผ่าตัด สิ่งที่หมอทั่วไปต้องใช้เวลาหลายสิบปีกว่าจะคุ้นเคยและพัฒนา ซูหยางได้รับมาในชั่วพริบตา พูดได้ว่าเทคนิคและประสบการณ์ด้านการผ่าตัดของเขาในตอนนี้ สามารถเทียบเคียงกับหลินเฟิงได้เลย หรืออาจจะเหนือกว่าด้วยซ้ำ ความสามารถของระบบช่างทรงพลังจริง ๆ

การเตรียมผ่าตัดเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว ทุกคน ทั้งหลินเฟิง ซูหยาง เจียงเสี่ยวฉี รวมถึงวิสัญญีแพทย์และพยาบาลส่งเครื่องมือ ต่างเตรียมพร้อมรับมืออย่างเต็มที่

"สัญญาณชีพคงที่"

"เครื่องมือเตรียมพร้อมแล้ว"

ทุกคนมองไปที่หลินเฟิง

"การผ่าตัดตัดเนื้องอกตับและปลูกถ่ายตับตัวเอง เริ่มได้"

หลินเฟิงพูดเสียงขรึม

"เสี่ยวซู ใช้ที่ดึงตับ เปิดทัศนวิสัยการผ่าตัด"

ซูหยางยื่นมือออกไปทันที พยาบาลส่งเครื่องมือส่งที่ดึงตับให้เขา กระบวนการทั้งหมดรวดเร็วและแม่นยำ

"ตอนนี้จะเลาะขั้วตับที่หนึ่ง เลาะท่อน้ำดีร่วม มีดผ่าตัด"

พยาบาลส่งเครื่องมือที่อยู่ข้าง ๆ รีบส่งมีดผ่าตัดให้หลินเฟิง

หลินเฟิงค่อย ๆ เลาะขั้วตับที่หนึ่งอย่างระมัดระวัง เพื่อทำการเลาะท่อน้ำดีร่วม

ทุกคนกลั้นหายใจ ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเป็นระบบระเบียบ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

หลินเฟิงนำตับที่ตัดออกมาอย่างระมัดระวัง พยาบาลส่งเครื่องมือรีบยื่นถาดรองให้ หลินเฟิงวางตับลงในถาดอย่างเบามือ

เมื่อเห็นว่าขั้นตอนแรกเสร็จสิ้น ตับถูกนำออกมาสำเร็จ ทุกคนไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายลง เพราะนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น

"ตับนำออกมาแล้ว หัวหน้าเจียง เริ่มเอาเส้นเลือดดำซาฟีนัสออกมาได้เลย ผมจะตัดเนื้องอก เสี่ยวซู คุณมาช่วยผม"

"ครับ" / "ค่ะ"

ซูหยางและเจียงเสี่ยวฉีตอบรับพร้อมกัน

ขั้นตอนต่อไป เพียงแค่ตัดเนื้องอกบนตับ แล้วใช้เส้นเลือดดำซาฟีนัสจากต้นขา มาสร้างและเชื่อมต่อเส้นเลือดแดงและดำใหม่ นำตับกลับเข้าไปในร่างกาย การผ่าตัดก็จะสำเร็จ

ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนแหลมแสบแก้วหูก็ดังขึ้น

ซูหยางหันขวับไปมองหน้าจอมอนิเตอร์สัญญาณชีพข้างเตียงผ่าตัด ตัวเลขบนหน้าจอแดงเถือกไปหมด

"อัตราการเต้นของหัวใจลดลง"

"ความเข้มข้นออกซิเจนในเลือด 70 คนไข้ขาดออกซิเจนรุนแรง"

"ปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์เพิ่มขึ้น"

หลินเฟิงตอบสนองทันที เขาและเจียงเสี่ยวฉีหันมองหน้ากัน

"หัวหน้าลิน มีเลือดออกจำนวนมากที่ไหนสักแห่งในตัวคนไข้"

เจียงเสี่ยวฉีพูดเสียงเครียด อัตราการเต้นของหัวใจลด ออกซิเจนลด คาร์บอนไดออกไซด์เพิ่ม แสดงว่าปริมาณเลือดไหลกลับเข้าหัวใจไม่เพียงพออย่างรุนแรง ต้องมีเลือดออกที่ไหนสักแห่งแน่ ๆ

"เรามองข้ามจุดนี้ไป เลือดออกอยู่ตลอดเวลา แต่ตอนแรกเราให้เลือดคนไข้จำนวนมาก เลยบดบังอาการไป"

หลินเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง และแทบจะในทันที เขาก็นึกสาเหตุออก

ซูหยางมองไปที่เด็กชายโดยสัญชาตญาณ บนศีรษะของเด็กชายมีเครื่องหมายตกใจสีแดงปรากฏขึ้น

[เส้นเลือดแดงเยื่อหุ้มสมองชั้นกลางแตกและมีเลือดออก มาตรการจัดการ: ใส่ขดลวดค้ำยันหลอดเลือด ฝังบอลลูน อุดเส้นเลือดแดงที่เลือดออก]

หลินเฟิงและเจียงเสี่ยวฉีเดินไปที่ตู้ไฟดูฟิล์มพร้อมกัน มองภาพเอกซเรย์เพื่อประเมินตำแหน่งเลือดออก

"หัวหน้าครับ คนไข้มีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นนอก จากภาพแสดงตำแหน่งเลือดออก ความเป็นไปได้มากที่สุดคือเลือดออกจากเส้นเลือดดำสมองส่วนบนครับ"

ซูหยางอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา เวลาไม่คอยท่า ถ้าห้ามเลือดไม่ได้ เลือดที่คั่งจะลามไปทั่วสมองอย่างรวดเร็ว กดทับก้านสมองและศูนย์ประสาท ทำให้คนไข้เสียชีวิตทันที

"เวลาดมยาสลบเหลืออีกเท่าไหร่"

หลินเฟิงถามขึ้นทันที

"อย่างมากที่สุดชั่วโมงครึ่ง"

วิสัญญีแพทย์ตอบเสียงเครียด

เวลาไม่พอ

หลินเฟิงและเจียงเสี่ยวฉีสบตากัน

หลินเฟิงต้องตัดเนื้องอกตับ เจียงเสี่ยวฉีต้องเอาเส้นเลือดดำซาฟีนัสออกจากต้นขา และต้องทำแขนงเชื่อมต่อ จากนั้นต้องนำตับกลับเข้าไปในตัวคนไข้ ทำการเชื่อมต่อเส้นเลือดแดงและดำ สิ่งที่หลินเฟิงและเจียงเสี่ยวฉีทำอยู่ หยุดไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว และคนอื่นก็มาแทนที่ไม่ได้ในตอนนี้

ทำยังไงดี

เรียกหมอคนอื่นมาเหรอ

ถ้าหาเส้นเลือดในสมองที่เลือดออกไม่เจอ ก็เปล่าประโยชน์

ทันใดนั้น หลินเฟิงก็นึกถึงการตัดสินใจอันน่ามหัศจรรย์ของซูหยางก่อนหน้านี้ ที่ระบุจุดเลือดออกในช่องท้องและกดห้ามเลือดจากภายนอก ไม่แน่ว่าเขาอาจจะมีพรสวรรค์พิเศษในการหาจุดเลือดออกก็ได้

สถานการณ์ตอนนี้คับขัน ไม่สนอะไรอีกแล้ว

"เสี่ยวซู คุณมั่นใจไหมว่าคนไข้เส้นเลือดแดงเยื่อหุ้มสมองชั้นกลางแตก"

หลินเฟิงถามเสียงเครียด เรื่องนี้ล้อเล่นไม่ได้ ในสถานการณ์แบบนี้ นอกจากจะเปิดกะโหลก หมอคนไหนในโลกก็ไม่มีทางรู้ว่าเส้นเลือดเส้นไหนกันแน่ที่แตก แต่ชัดเจนมากว่าตอนนี้เปิดกะโหลกไม่ทันแล้ว

"หัวหน้า ผมมั่นใจครับ"

ซูหยางตอบเสียงหนักแน่น บนคำแนะนำของระบบ ยังแสดงเส้นทางการสวนหลอดเลือดและจุดที่ฉีกขาดไว้อย่างครบถ้วน เขามั่นใจ

หลินเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง บรรยากาศในห้องผ่าตัดลดต่ำลงจนถึงจุดเยือกแข็ง

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

เครื่องติดตามสัญญาณชีพยังคงดังต่อเนื่อง

"หัวหน้าครับ อัตราการเต้นหัวใจและออกซิเจนในเลือดของคนไข้ยังลดลงเรื่อย ๆ"

วิสัญญีแพทย์เร่งเร้าเสียงร้อนรน

หลินเฟิงและเจียงเสี่ยวฉีสบตากัน ส่ายหน้าพร้อมกัน ในสถานการณ์แบบนี้ นอกจากเปิดกะโหลก ต่อให้เป็นพวกเขาก็ไม่สามารถระบุตำแหน่งเส้นเลือดที่เลือดออกได้ ไม่ต้องพูดถึงการใส่ขดลวดเพื่อห้ามเลือดเลย นี่มันคือการคลำทางชัด ๆ

แถมยังต้องคำนวณระยะทางจากจุดเจาะเส้นเลือดแดงที่ขาหนีบไปจนถึงจุดที่เส้นเลือดแดงในสมองฉีกขาดอย่างแม่นยำ กางขดลวดตรงจุดที่เสียหายพอดี ที่สำคัญที่สุดคือ การกระทำนี้อนุญาตให้มีความคลาดเคลื่อนได้เพียงไม่กี่มิลลิเมตรเท่านั้น ไม่อย่างนั้น นอกจากจะไม่ได้ผลตามที่คาดหวังแล้ว ยังจะเร่งให้คนไข้ตายเร็วขึ้นด้วย

"หัวหน้า"

วิสัญญีแพทย์เร่งเร้าอีกครั้ง

หลินเฟิงมองซูหยาง นึกถึงความมั่นใจในการกระทำของซูหยางในที่เกิดเหตุก่อนหน้านี้ ในที่สุด เขาก็ตัดสินใจเด็ดขาด

"สอดใส่ขดลวดค้ำยันผ่านจุดเจาะเส้นเลือดแดงที่ขาหนีบ ลงมือทำเลย ผมกับหัวหน้าเจียงจะทำงานของเราต่อ"

เจียงเสี่ยวฉีมองหลินเฟิงด้วยความตกใจ ดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าหลินเฟิงจะมอบหมายภารกิจที่เป็นไปไม่ได้นี้ให้กับซูหยาง

คนอื่น ๆ ในห้องผ่าตัดก็มองซูหยางด้วยความตกตะลึง การตัดสินใจของหลินเฟิงเหนือความคาดหมายของทุกคน

ซูหยางพยักหน้า กลับไปที่ข้างเตียงผ่าตัด

"เตรียมชุดเจาะเส้นเลือดแดงที่ขาหนีบ เปิดเครื่องเอกซเรย์เคลื่อนที่ สายสวนเบอร์ 3 และขดลวด"

ซูหยางออกคำสั่งเสียงเข้ม

พยาบาลส่งเครื่องมือรีบหยิบชุดเจาะเส้นเลือดแดงที่ขาหนีบออกมาเปิด แล้วยื่นไปตรงหน้าซูหยาง

ขณะนี้ เจียงเสี่ยวฉีกำลังยืนอยู่ทางด้านขวา เตรียมตัดเส้นเลือดดำซาฟีนัส เธอเงยหน้าขึ้นมองซูหยางแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าทำงานต่อ

กรีด เจาะ สอดสายสวน ซูหยางทำรวดเดียวจบ ไม่มีการสะดุดแม้แต่นิดเดียว การกระทำของเขาแม่นยำราวกับเครื่องจักร

อวิ๋นเฟย พยาบาลส่งเครื่องมือที่อยู่ข้าง ๆ มองซูหยางตาค้าง

นี่คือฝีมือของแพทย์หมุนเวียนเหรอ

ฝีมือแบบนี้ ไม่ใช่ว่าหัวหน้าแผนกศัลยกรรมหลอดเลือดมายืนทำอยู่ตรงหน้าฉันหรอกนะ

เพียงแค่ไม่กี่นาที ภายใต้การนำทางของระบบ ซูหยางค่อย ๆ สอดสายสวนเข้าไป ทีละนิด ทีละนิด จนสายสวนไปถึงจุดที่เส้นเลือดในสมองเสียหาย

"ยืนยันตำแหน่ง กางขดลวด"

ซูหยางพูดเสียงขรึม

เจอแล้วเหรอ

ทุกคนมองซูหยางด้วยความตกใจ ก่อนหน้านี้ที่หาจุดเลือดออกที่ตับ ก็รวดเร็วแบบนี้

"หมอซู คุณแน่ใจเหรอคะ"

อวิ๋นเฟย พยาบาลส่งเครื่องมือไม่อยากจะเชื่อ หรือว่าซูหยางจะมีตาทิพย์

ต้องรู้ไว้ว่า ตำแหน่งเลือดออกพวกนี้ แม้แต่เอกซเรย์ก็มองไม่เห็น สิ่งที่ตอบสนองต่อภาพเอกซเรย์มีแค่ขดลวดที่ใส่เข้าไปเท่านั้น เส้นเลือดไหนมีเลือดออก เอกซเรย์มองไม่เห็นหรอก

"เสี่ยวซู คุณยืนยันได้ไหมว่าถึงจุดเลือดออกแล้ว"

เจียงเสี่ยวฉีเงยหน้าขึ้น ถามด้วยความตกใจ

"ผมยืนยันครับ ขดลวดไปถึงจุดเลือดออกแล้ว"

สายตาทุกคู่หันไปมองหลินเฟิงพร้อมกัน การตัดสินใจนี้ต้องให้หลินเฟิงเป็นคนฟันธง

หาจุดเลือดออกถูก กางขดลวด เลือดหยุด คนไข้รอด

หาจุดเลือดออกผิด กางขดลวด เลือดออกหนักกว่าเดิม ตายทันที

นี่คือการตัดสินใจที่เดิมพันด้วยชีวิต

ถ้าพลาด หลินเฟิงจะโดนลงโทษ ส่วนซูหยางในฐานะแพทย์หมุนเวียน อนาคตในอาชีพหมอจะจบลงทันที

หลินเฟิงมองซูหยางที่มีสีหน้ามั่นใจ แล้วนึกถึงการกระทำก่อนหน้านี้ของเขา

"เสี่ยวอวิ๋น กางขดลวดเลย"

อวิ๋นเฟยแทบจะหายใจไม่ออกเพราะบรรยากาศที่กดดัน พอได้ยินคำสั่งหลินเฟิง เธอก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

อวิ๋นเฟยค่อย ๆ บีบสวิตช์อย่างระมัดระวัง กดลงทีละนิด ทีละนิด หัวใจของทุกคนถูกบีบคั้น

เป็นหรือตาย อยู่ที่จังหวะนี้แล้ว

"ขดลวดกางแล้ว"

เสียงพูดของอวิ๋นเฟยยังสั่นเครือ

สิบวินาที

เสียงติ๊ด ๆ ยังคงดังอยู่ หน้าจอยังคงแดงเถือก

ทุกคนรอคอยด้วยใจระทึก จ้องเขม็งไปที่หน้าจอ

สิบเจ็ดวินาที

สิบแปดวินาที

สิบเก้าวินาที

ยี่สิบวินาที

ทันใดนั้น

หยุดแล้ว

เสียงสัญญาณเตือนติ๊ด ๆ หยุดลงแล้ว

"อัตราการเต้นของหัวใจเพิ่มขึ้น"

"ความเข้มข้นออกซิเจนในเลือดเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว"

"ปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์ลดลงแล้ว"

"สัญญาณชีพคนไข้กลับมาคงที่"

สำเร็จ

ซูหยางทำได้ การสวนหลอดเลือดสมองแดงส่วนกลางแบบคลำทางเพื่อห้ามเลือด เขาทำได้

แปะ แปะ แปะ

วิสัญญีแพทย์ปรบมือขึ้นมา

คนอื่น ๆ ก็มองซูหยางด้วยความดีใจและประหลาดใจ

เจียงเสี่ยวฉีเงยหน้าขึ้น เต็มไปด้วยความตกตะลึง แพทย์หมุนเวียนคนนี้ ทำให้เธอแปลกใจเกินไปแล้ว

"สัญญาณชีพคนไข้คงที่ ผ่าตัดต่อ"

หลินเฟิงพูดช้า ๆ

ตอนนี้แผ่นหลังของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ พอเห็นซูหยางทำสำเร็จ เขาก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย แล้วพูดต่อว่า "เสี่ยวซู มาช่วยผมตัดเนื้องอก"

"ครับหัวหน้า"

ซูหยางวางสายสวนในมือ เดินไปข้างหลินเฟิง ช่วยเขาตัดเนื้องอกต่อไป