บทที่ 17 - การตัดสินใจของสองพี่น้อง

บทที่ 17 - การตัดสินใจของสองพี่น้อง

เย่ว์อี้ต่อสู้กับสวีอวิ๋นป้าอย่างดุเดือด ส่วนกงตูก็แกว่งดาบสองคมบุกตะลุยเข้าใส่ทหารม้าโจรคนอื่นๆ

ฝีมือของทหารม้าโจรเหล่านี้เทียบกับหัวหน้าอย่างสวีอวิ๋นป้าไม่ได้เลย เพียงชั่วพริบตาเดียวก็ถูกกงตูฟันตกม้าตายไปเจ็ดแปดคน แม้ทหารม้าโจรจะมีหลายสิบนาย แต่ก็ถูกเย่ว์อี้และกงตูเพียงสองคนสกัดเอาไว้ได้อย่างอยู่หมัด

ผ่านไปไม่กี่เพลงยุทธ์ จู่ๆ สวีอวิ๋นป้าก็แกล้งทำท่าฟันขวานหลอกเย่ว์อี้ แล้วรีบชักม้าหนีไปทางด้านหลังทันที อย่าเห็นว่าภายนอกสวีอวิ๋นป้าดูโหดเหี้ยมดุดัน แต่เนื้อแท้แล้วเป็นคนรักตัวกลัวตาย พอเห็นว่าฝีมือสู้เย่ว์อี้ไม่ได้ ก็เกิดความคิดหนีทันที สู้กันแค่ไม่กี่ท่าก็ไม่สนสาวงามฝาแฝดอะไรทั้งนั้นแล้ว ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตน้อยๆ ของเขาสวีอวิ๋นป้า

เย่ว์อี้กำลังเตรียมจะใช้ท่าไม้ตายเผด็จศึก นึกไม่ถึงว่าหัวหน้าโจรจะหันหลังหนีหน้าด้านๆ แบบนี้ ทำเอาเย่ว์อี้อั้นท่าไม้ตายไว้แทบไม่ทัน

ทหารม้าโจรคนอื่นเห็นหัวหน้าหนีแน่บไปแล้ว ใครจะกล้าอยู่สู้กับสองยมทูตนี้ต่อ ต่างพากันกลับม้าวิ่งหนีตามสวีอวิ๋นป้าอินทรีภูเขากลับไปทางหมู่บ้านอย่างไม่คิดชีวิต

"โจรจนตรอกอย่าไล่กวด รีบไปตามคุ้มกันรถม้า ปกป้องนายท่าน" เย่ว์อี้ตะโกนบอกกงตูที่ทำท่าจะไล่ตามพวกโจร

กงตูกำลังฆ่าเพลิน พอได้ยินเย่ว์อี้เรียกก็ล้มเลิกความคิดไล่ตาม หันม้ากลับมาพร้อมเย่ว์อี้รีบควบม้าตามรถม้าที่หลิวจีนั่งอยู่

สวีอวิ๋นป้าเห็นอีกฝ่ายไม่ตามมาก็ถอนหายใจโล่งอก ดึงบังเหียนม้าหยุดลง ตอนนี้ทหารม้ากองที่หนึ่งของเขาก็หนีมาทัน พอเห็นหัวหน้าหยุด ก็พากันหยุดตาม

"รองหัวหน้า รถม้าคันนั้นหนีไปแล้ว เราจะทำยังไง จะ... จะตามต่อไหม" หัวหน้ากองทหารม้าที่หนึ่งถาม

"ตามพ่อนแกสิ ตระกูลเจิ้งไปขุดสองขุนพลปีศาจมาจากไหน เมื่อกี้ถ้าข้าหลบไม่ทัน ป่านนี้หัวหลุดไปแล้ว" สวีอวิ๋นป้าพูดด้วยความหวาดผวา

จากนั้นสวีอวิ๋นป้ามองไปทางกลุ่มผู้คุ้มกัน คนขับรถ และคนงานของขบวนสินค้าตระกูลเจิ้งที่ยังต่อต้านอยู่ แล้วพูดเสียงเหี้ยมว่า "ไปฆ่าพวกสุนัขรับใช้ตระกูลเจิ้งให้หมดก่อน แล้วลากรถสินค้าไปสมทบกับพี่ใหญ่ ปล่อยพวกนั้นหนีไปได้ไม่กี่คน ตระกูลเจิ้งที่ยงโจวคงรู้แล้วว่าเป็นฝีมือของกองโจรเมฆา ต้องปรึกษาพี่ใหญ่หน่อยว่าเราคงต้องย้ายหนีไปให้ไกลจากเขตยงโจวสักพัก"

เย่ว์อี้และกงตูไล่พวกโจรไปแล้ว ไม่นานก็ตามทันรถม้าที่หลิวพี่ขับ หลิวจีนั่งอยู่ในรถม้า มองผ่านรอยแยกไม้กระดานที่ปิดหน้าต่าง เห็นเย่ว์อี้และกงตูขี่ม้าตามมาทัน ก็รีบวางใจ ตบหลังน้องสาวนิวนิวเบาๆ "นิวนิว ไม่ต้องกลัวแล้ว เราหนีรอดแล้ว"

ตอนนั้นเอง หญิงสาวหนึ่งในฝาแฝดถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "คุณชายหลิว เราฝ่าออกมาได้แล้วหรือคะ พวกโจรไม่ตามมาแล้วใช่ไหม"

หลิวจียิ้มตอบ "ผู้ติดตามของผมสองคนไล่พวกโจรกลับไปแล้ว เราน่าจะปลอดภัยแล้วครับ ฮ่ะฮ่ะ"

สองพี่น้องฝาแฝดได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ หญิงสาวคนที่ถามเมื่อครู่รีบพูดว่า "พวกเราพี่น้องหนีออกมาได้ต้องขอบคุณคุณชายหลิวจริงๆ สถานการณ์เมื่อกี้อันตรายเหลือเกิน"

"เมื่อกี้ข้ากลัวแทบตาย ถ้าไม่มีคุณชายหลิว พวกเราพี่น้องคงตกไปอยู่ในมือโจรพวกนั้น ถ้าเป็นอย่างนั้นคงสู้ตายเสียดีกว่า" ฝาแฝดอีกคนพูดเสริม

มีสาวงามสองคนมายกยอ หลิวจีก็อดรู้สึกตัวลอยไม่ได้ "คุณหนูทั้งสองวางใจเถอะ มีหลิวจีอยู่ โจรพวกนั้นไม่มีอะไรน่ากลัว"

เย่ว์อี้ หลิวพี่ และกงตู คุ้มกันรถม้าออกมาจากหมู่บ้านที่เกิดเหตุได้สิบกว่าลี้ ถึงค่อยลดความเร็วลง หลิวจีสั่งจากในรถม้าให้หาที่พักชั่วคราวแถวนี้

เย่ว์อี้ หลิวพี่ และกงตู จึงพารถม้าไปจอดพักที่ลานว่างข้างทาง ม้าศึกที่หลิวพี่เคยขี่ เนื่องจากเขาต้องกระโดดมาขับรถม้า มันจึงวิ่งเตลิดหายไปไหนไม่รู้ แต่ยังดีที่ม้าศึกอีกตัวที่บรรทุกเสบียง เกลือ และลูกธนูสองมัด ผูกติดไว้กับท้ายรถม้า จึงไม่ได้หลงหายไป

หลิวจีเปิดประตูรถม้าออกมาเห็นม้าเสบียงยังอยู่ก็โล่งใจ อย่างน้อยช่วงสั้นๆ นี้พวกเขาก็ไม่ต้องห่วงเรื่องปากท้อง คนที่เคยอดอยากอย่างหลิวจี ไม่อยากกลับไปลิ้มรสความหิวโหยอีกแล้ว

บนหลังม้าตัวนี้มีข้าวสารสองกระสอบรวมร้อยชั่ง เนื้อตากแห้งสามสิบชั่ง และถั่วเหลืองสำหรับเลี้ยงม้าอีกสี่สิบชั่ง

หลิวจีกระโดดลงจากรถม้าแล้วบอกเย่ว์อี้ว่า "เย่ว์อี้ ขี่ม้าพาฉันกลับไปที่หมู่บ้านเมื่อกี้หน่อย ฉันต้องกลับไปดูว่ามีคนของขบวนสินค้ารอดชีวิตบ้างไหม"

ความจริงแล้วหลิวจีตั้งใจจะไปเก็บแต้มวิญญาณ การฝ่าวงล้อมครั้งนี้ของขบวนสินค้าถือว่าล้มเหลวสิ้นเชิง นอกจากพวกหลิวจีแล้ว ไม่มีคนของขบวนสินค้าหนีรอดมาได้เลยสักคน รวมทั้งจางเป่าหงผู้จัดการขบวนสินค้าด้วย นั่นหมายความว่ามีแต้มวิญญาณอย่างน้อย 280 แต้มรอให้หลิวจีไปเก็บเกี่ยว ยังไม่นับรวมศพพวกโจรอีก

แต่ตอนนั้นเอง หญิงสาวหนึ่งในฝาแฝดชะโงกหน้าออกมาจากรถม้า พูดกับหลิวจีด้วยเสียงหวานหยดว่า "คุณชายหลิว พวกโจรโหดร้ายมาก ท่านอย่ากลับไปเลยเจ้าค่ะ"

หลิวจียิ้มตอบ "มีเย่ว์อี้คุ้มกัน ผมไม่มีอันตรายหรอกครับ อีกอย่างถ้ากองทัพโจรยังไม่ไป ผมก็จะไม่เข้าไปใกล้ครับ"

"แต่ว่า..." หญิงสาวทำท่าจะพูดต่อ แต่ถูกฝาแฝดอีกคนดึงกลับเข้าไปในรถม้า หญิงสาวคนหลังโผล่หน้ามาพูดเสียงหวานกับหลิวจีว่า "คุณชายหลิว พวกโจรดุร้าย ท่านต้องระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ"

หลิวจีให้หลิวพี่และกงตูอยู่ดูแลน้องสาวนิวนิว รวมถึงฝาแฝดและสาวใช้ ส่วนเย่ว์อี้ขี่ม้าพาหลิวจีมุ่งหน้ากลับไปที่หมู่บ้านนั้น

นิวนิวยังกลัวคนแปลกหน้า พอพี่ชายไปแล้ว นิวนิวก็ปีนลงจากรถม้าวิ่งไปหาหลิวพี่ ช่วงนี้หลิวพี่ได้รับความไว้วางใจจากนิวนิวมาก

พอนิวนิวลงจากรถม้า ฝาแฝดสองพี่น้องก็เริ่มกระซิบกระซาบกัน "พี่หญิง ทำไมพี่ไม่ให้ข้าห้ามคุณชายหลิว คนขบวนสินค้าตระกูลเจิ้งตายหมดแล้ว เราก็ไม่จำเป็นต้องไปหาตระกูลเจิ้งที่ยงโจวแล้ว พวกเราพี่น้องก็เป็นอิสระแล้วไม่ใช่หรือ"

"เฮ้อ น้องหญิง เราไม่รู้ว่าคุณชายหลิวมีความสัมพันธ์ยังไงกับตระกูลเจิ้ง เขาจะไปดูว่ามีคนรอดไหม เราจะมีเหตุผลอะไรไปห้ามเขา"

"พี่หญิง ข้าไม่อยากไปตระกูลเจิ้ง คนที่ไถ่ตัวเราเป็นตาแก่ตัณหากลับ ข้าไม่อยากเอาความบริสุทธิ์ไปทิ้งให้ตาแก่นั่น"

"น้องหญิง เราโตมาในหอนางโลม จะกำหนดชะตาชีวิตตัวเองได้ยังไง ได้ไถ่ตัวออกมาก็ถือเป็นบุญแล้ว แถมยังออกมาตอนที่ยังไม่ได้รับแขก เราโชคดีกว่าพี่น้องคนอื่นตั้งเท่าไหร่"

"แต่พี่หญิง ตอนนี้เรามีโอกาสเป็นอิสระแล้ว ขอแค่ให้คุณชายหลิวไม่ส่งเราไปตระกูลเจิ้ง เราก็ไม่ต้องไปปรนนิบัติตาแก่นั่นแล้ว"

"ต่อให้คุณชายหลิวไม่ได้สนิทกับตระกูลเจิ้ง แต่ตระกูลเจิ้งเป็นตระกูลใหญ่ระดับต้นๆ ของราชวงศ์ต้าจิ้น คุณชายหลิวจะยอมเสี่ยงล่วงเกินตระกูลเจิ้งเพื่อผู้หญิงตัวเล็กๆ สองคนเหรอ สัญญาขายตัวของเรายังอยู่ที่นายท่านเจิ้งนะ"

แววตาของแฝดคนน้องฉายแววเด็ดเดี่ยว "พี่หญิง ข้าเชื่อว่าด้วยรูปร่างหน้าตาของเรา คุณชายหลิวต้องยอมไม่ส่งเราไปยงโจวแน่ แม้เขาจะกลัวตระกูลเจิ้งก็ตาม"

"เจ้า... หรือว่าเจ้าคิดจะ?"

"พี่หญิง คุณชายหลิวท่านนี้ดูแล้วน่าจะเป็นคุณชายตระกูลเล็กๆ ที่ตกยาก แต่หน้าตาก็สะอาดสะอ้าน อายุอานามก็รุ่นราวคราวเดียวกับเรา เรายอมตกเป็นของเขา ต่อให้เป็นแค่อนุภรรยา ก็ยังดีกว่าไปปรนนิบัติจางแก่นั่นที่ตระกูลเจิ้งร้อยเท่าพันทวี"

"เรื่องนี้... มันกะทันหันเกินไป พี่สับสนไปหมดแล้ว"

"พี่หญิง ข้ารู้ว่าพี่มีใจให้คุณชายจ้าวหมิงเถิงแห่งเมืองฉินหวาย แต่ตอนนี้เราอยู่ไกลถึงหว่านโจว นอกจากไปปรนนิบัติตาแก่ตระกูลเจิ้ง ก็มีแต่ต้องพึ่งคุณชายหลิว ไม่งั้นในหว่านโจวที่โกลาหลแบบนี้ ผู้หญิงอ่อนแออย่างเราสองคนจะไปไหนรอด ส่วนคุณชายจ้าวหมิงเถิงคนนั้น... ช่างเถอะ อย่าพูดถึงเลยดีกว่า"

"เฮ้อ พี่รู้ พี่กับคุณชายจ้าวเป็นไปไม่ได้หรอก ในใจคุณชายจ้าวมีแต่แม่นางหลิ่วเยว่เหนียงแห่งหอชุ่ยเซียน ในเมื่อสถานการณ์เป็นแบบนี้ สงสัยคงต้องทำตามที่เจ้าว่า หวังแค่ว่าคุณชายหลิวจะไม่ใช่คนไร้น้ำใจ"

[จบแล้ว]