บทที่ 310 : สำแดงอิทธิฤทธิ์ หนึ่งกระบี่สังหารหนึ่งปรมาจารย์อสูร!
บทที่ 310 : สำแดงอิทธิฤทธิ์ หนึ่งกระบี่สังหารหนึ่งปรมาจารย์อสูร!
บทที่ 310 : สำแดงอิทธิฤทธิ์ หนึ่งกระบี่สังหารหนึ่งปรมาจารย์อสูร!
“ฆ่ามันซะ ชิงพรสวรรค์ค้ำฟ้าของมันมา!!”
“ขอเพียงฆ่าเจ้าเด็กหวังหมิงนี่ได้ พรสวรรค์ค้ำฟ้าของมันก็จะเป็นของพวกเรา!”
“เจ้าเด็กนี่บรรลุระดับปรมาจารย์มาเพียงสี่ห้าสิบปีเท่านั้น แต่พละกำลังกลับน่าหวาดหวั่นถึงเพียงนี้ เห็นได้ชัดว่าพรสวรรค์ของมันคือระดับปีศาจ และต้องเป็นพรสวรรค์ระดับมนุษย์สวรรค์ของจริงแน่นอน ฆ่ามันซะ ชิงพรสวรรค์มันมา จากนี้ไปพวกเราก็จะมีพรสวรรค์ระดับมนุษย์สวรรค์ และบรรลุเป็นมนุษย์สวรรค์ได้!”
“ต้องฆ่ามันให้ได้!”
เหล่าปรมาจารย์อสูรนับร้อยตนต่างส่งเสียงปลุกใจกันไปมา
พละกำลังของหวังหมิงนั้นน่าทึ่ง และความสามารถในการต่อสู้ก็ทำให้พวกมันหวาดกลัว
แต่พวกมันไม่มีทางเลือกนอกจากต้องสู้ เพราะหากถอยหนี กองทัพโจรสลัดวาโกะนับล้านที่อุตส่าห์คัดกรองมาอย่างยากลำบากก็จะถูกฝังไว้ที่นี่และพินาศสิ้นในศึกเดียว!
นั่นจะทำให้สถานการณ์อันดีเยี่ยมที่พวกมันใช้เวลาสร้างมานานหลายสิบปีต้องพังทลายลงและสูญเปล่าทันที!
เมื่อถึงตอนนั้น อย่าว่าแต่การแบ่งดินแดนตั้งตนเป็นเจ้า หรือการสถาปนาอาณาจักรอสูรตะวันออกเฉียงใต้เลย
แม้แต่สิ่งที่พวกมันเคยครอบครองอยู่เดิม ก็จะสูญสิ้นไปทั้งหมด!
ต่อให้พวกมันจะเปลี่ยนร่างเป็นอสูรเพื่อซ่อนเร้นตัวตนจนไม่มีใครจำได้
แต่ทันทีที่พวกมันเริ่มแสดงความพ่ายแพ้ออกมา!
ขุมกำลังตระกูลใหญ่ในแต่ละมณฑลที่เต็มไปด้วยพวก "นกสองหัว" ย่อมจะแฉเบื้องหลังของพวกมันจนหมดเปลือกแน่นอน
เมื่อนั้น อาณาจักรต้าหมิงย่อมจะตามเช็คบิลย้อนหลัง และพวกมันก็จะถูกกวาดล้างจนสิ้นตระกูล!
สิ่งที่บรรพบุรุษเพียรสร้างมานับพันปีจะมลายหายไปกับตา
เพียงแค่คิด พวกมันก็เจ็บปวดใจยิ่งนัก!
ที่พวกมันฝึกวิชามารอสูร ยอมเกลือกกลั้วกับพวกโจรสลัด หรือแม้แต่บงการพวกโจรสลัด ก็เพื่อผลประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่กว่า และเพื่ออนาคตมรรควรยุทธที่ดีกว่าไม่ใช่รึ?!
ไม่ใช่เพื่อมาเป็นหนูท่อที่ต้องคอยหลบๆ ซ่อนๆ และถูกคนทั้งใต้หล้าไล่ล่า!
ทุกคนที่คิดได้ดังนั้นต่างก็ดวงตาแดงก่ำด้วยความแค้น!
ศึกนี้ พวกมันจะแพ้ไม่ได้เด็ดขาด!
ไม่เพียงแต่จะแพ้ไม่ได้ พวกมันยังต้องฆ่าหวังหมิงเพื่อชิงพรสวรรค์มาให้ได้!
พรสวรรค์ของหวังหมิงนั้นทำให้พวกมันน้ำลายสอด้วยความโลภ ยากจะจินตนาการได้ว่าหากพรสวรรค์ระดับปีศาจค้ำฟ้านั้นตกเป็นของพวกมัน
พวกมันจะแข็งแกร่งขึ้นขนาดไหนกัน?!
ระดับมหาปรมาจารย์หรือระดับมนุษย์สวรรค์ย่อมไม่ใช่เพียงแค่ความฝันอีกต่อไป!
“ฆ่ามัน ฆ่ามัน!”
“ฆ่ามัน แล้วพรสวรรค์ของมันจะเป็นของพวกเรา!”
“ต่อให้ได้แบ่งกินเนื้อหรือเลือดของมันเพียงชิ้นเดียว ก็จะทำให้พละกำลังของพวกเราพุ่งสูงขึ้นหลายเท่าตัว!!”
เสียงตะโกนดังก้องอยู่ในหูของเหล่าปรมาจารย์อสูร ทำให้ดวงตาของพวกมันยิ่งแดงก่ำจนเริ่มสูญเสียสติสัมปชัญญะ สายตาที่มองหวังหมิงเต็มไปด้วยความกระหาย
พวกมันอยากจะฉีกหวังหมิงออกเป็นชิ้นๆ ดื่มเลือด กินเนื้อ และชิงพรสวรรค์ค้ำฟ้านั้นมาเดี๋ยวนี้เลย!
“โฮก!”
“ฆ่า!!”
ในที่สุด ปรมาจารย์อสูรตนหนึ่งก็ทนรับแรงยั่วยวนไม่ไหว มันคำรามก้องและพุ่งเข้าหาหวังหมิงเป็นคนแรก
ด้วยแรงกระตุ้นนั้น ปรมาจารย์อสูรตนอื่นๆ ก็ทนไม่ไหวเช่นกัน ต่างพากันพุ่งเข้าใส่หวังหมิงอย่างบ้าคลั่ง
เพียงชั่วพริบตา ปรมาจารย์อสูรนับสิบตนก็ไล่ตามมาทันและพุ่งเข้าใส่พร้อมเสียงคำรามราวกับสัตว์ป่า
เมื่อเห็นภาพนี้ หวังหมิงขมวดคิ้วเล็กน้อย สติปัญญาของปรมาจารย์อสูรเหล่านี้ดูจะมีปัญหาและมีความวิปริตอยู่ไม่น้อย
ดูเหมือนทุกคนจะถูกครอบงำด้วยสัญชาตญาณกระหายเลือด!
พวกมันไม่อาจปฏิเสธแรงดึงดูดจากเนื้อและเลือดของยอดอัจฉริยะมรรควรยุทธได้เลย
อย่างไรก็ตาม หวังหมิงก็พอจะเข้าใจสาเหตุได้
วิชามารอสูรนั้นมีแก่นแท้คือการฆ่าคน กินคน และชิงระดับพลัง พลังชีวิต รวมถึงพรสวรรค์มรรควรยุทธ
หลังจากลิ้มรสผลประโยชน์นั้นแล้ว จะไม่ถูกครอบงำได้อย่างไร?!
นิสัยและสติปัญญาค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นอสูรก็เป็นเรื่องธรรมดา!
ไม่อาจมองพวกมันในฐานะ "มนุษย์" ได้อีกต่อไปแล้ว
โดยเฉพาะปรมาจารย์อสูรเหล่านี้ที่ควบแน่นกายาอสูรออกมาแล้ว ไม่ว่าจะมองจากภายในหรือภายนอกก็คืออสูรชัดๆ มีส่วนไหนที่ยังเหมือนคนอยู่บ้าง?
ส่วนที่ว่าเมื่อก่อนพวกมันเคยเป็นคนรึ?
ตั้งแต่วินาทีที่พวกมันเริ่มฝึกวิชามารอสูร เริ่ม "กินคน" และกลืนกินทุกอย่างเพื่อเพิ่มพละกำลังอย่างบ้าคลั่ง พวกมันก็ไม่ใช่คนอีกต่อไปแล้ว
แต่คืออสูรตัวจริง!
เพียงเพราะวิชามารอสูรเพิ่งจะปรากฏขึ้นได้ไม่นาน เพียงไม่กี่สิบปี ทำให้พวกมันยังหลงเหลือวิธีคิดแบบมนุษย์อยู่บ้าง
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ภายใต้การหล่อหลอมของสัญชาตญาณอสูร
สุดท้ายพวกมันจะเหลือ "ความเป็นคน" อยู่สักกี่ส่วนกันเชียว?
หวังหมิงส่ายหน้าในที่สุด วิชาสืบทอดอสูรนี้ช่างลึกลับซับซ้อนและน่ากลัวเกินบรรยาย
ม้นสามารถเปลี่ยนคนให้กลายเป็นอสูรได้อย่างสมบูรณ์!
ที่บรรดาจอมมารผู้ยิ่งใหญ่เรียกวิชานี้ว่า "หุ่นเชิดอสูร" นั้นไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลย
เพียงแต่มันล้ำลึกกว่าที่คิดไว้มาก!
ม้นไม่ได้เข้าไปบงการตัวผู้ฝึกโดยตรง
แต่เป็นการวางหมากในมิติที่สูงส่ง เพื่อเปลี่ยนคนให้เป็นอสูร ให้กลายเป็นหมากเพื่อต่อสู้กับมนุษย์
และคนอย่างหวังหมิงที่ไม่ได้ฝึกวิชามาร ก็กลายเป็น "หมาก" อีกประเภทหนึ่งเช่นกัน
กลายเป็น "หินลับกระบี่" ให้กับพวกอสูรเหล่านี้
ภายใต้กฎแห่งการคัดเลือกผู้แข็งแกร่ง ย่อมจะมีอสูรที่ทรงพลังถือกำเนิดขึ้นมาในที่สุด!
ยิ่งไปกว่านั้น:
หากมองจากมุมมองที่สูงขึ้นไปอีก คนทั้งเสินโจวก็เปรียบเสมือน "สารอาหาร" ในการเพาะบ่มยอดฝีมืออสูร
ทั่วทั้งฟ้าดินเสินโจว ราวกับได้กลายเป็น "โรงเพาะเลี้ยงอสูร" ไปเสียแล้ว!
นี่คือการวางหมากที่น่าตกใจขนาดไหนกัน?!
หวังหมิงเพียงแค่คิดก็รู้สึกหนังศีรษะชาไปหมด
เบื้องหลังวิชาสืบทอดอสูรนี้ พลังที่พวกมันครอบครองนั้นสูงส่งเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้
นี่ไม่ใช่แค่ความเปลี่ยนแปลงของโลก หรือสิ่งที่เรียกว่า "การอัปเดตเวอร์ชัน" ทั่วไปแน่นอน
แต่นี่คือพลังลึกลับที่แข็งแกร่งเหนือจินตนาการได้เข้าแทรกซึมและปนเปื้อนแก่นแท้ของโลกใบนี้
เพื่อให้โลกทั้งใบกลายเป็นโรงเพาะเลี้ยงอสูร และกลายเป็นโลกแห่งอสูรไปในที่สุด!
ในตอนนี้...
มันยังเป็นเพียงแค่การส่งต่อวิชาสืบทอดเท่านั้น!
เป็นเพียงวิชาและข้อมูลข่าวสาร
ยังไม่ได้เริ่มการเปลี่ยนแปลงแก่นแท้ของพลังแห่งฟ้าดินอย่างแท้จริง
เพื่อให้พลังฟ้าดินกลายเป็น "ปราณอสูร"
หากวันนั้นมาถึง และปราณอสูรถือกำเนิดขึ้นจริงๆ ล่ะก็....
หวังหมิงไม่อยากจะคิดต่อ ยิ่งคิดก็ยิ่งน่าสยดสยอง!
เขามองไปยังปรมาจารย์อสูรจำนวนมหาศาลที่พุ่งเข้าหาเขา
กระบี่จินหยางออกจากฝัก!
คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์ นอกจากจะขู่ตัวเองให้กลัวเปล่าๆ
สุดท้ายแล้ว สงครามกับอสูรครั้งนี้ก็ต้องตัดสินกันด้วยกระบี่ในมือเท่านั้น!
นี่คือสงครามเพื่อความอยู่รอดระหว่างมนุษย์และอสูร!
ไม่ใช่แค่การแย่งชิงผลประโยชน์ทั่วไป
“ฆ่า!”
ในวินาทีนี้ เจตนาฆ่าฟันในใจของหวังหมิงระเบิดออกมาอย่างเต็มที่ เขาไม่ต้องเก็บกดตัวเองอีกต่อไป และแสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา
เขากระชับกระบี่จินหยางในมือ พุ่งเข้าหาเหล่าปรมาจารย์อสูรโดยไม่ถอยหนี
แสงกระบี่วูบไหว เขาไปโผล่อยู่ตรงหน้าปรมาจารย์อสูรตนหนึ่ง ระเบิดพลังสารปราณและวิญญาณฟันออกไปหนึ่งกระบี่
ตูม!
ปรมาจารย์อสูรตรงหน้าแสดงสีหน้าตระหนก แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด ราวกับสติสัมปชัญญะกลับคืนมาในเสี้ยววินาที มันระเบิดพลังสารปราณออกมาสุดตัวและสร้างโล่ปราณธาตุขึ้นมาขวางหน้าไว้แน่น
วินาทีต่อมา สภาวะกระบี่พุ่งเข้าจู่โจมก่อน มันทะลวงผ่านโล่ไปราวกับเจาะฟองสบู่ บดขยี้สภาวะปรมาจารย์ของศัตรูในพริบตา และพุ่งเข้าฟันดวงวิญญาณของมันอย่างโหดเหี้ยม
พร้อมกันนั้น แรงกระแทกจากการระเบิดพลังสารปราณอันมหาศาลก็พุ่งตามมาติดๆ
ปรมาจารย์อสูรตนนั้นราวกับถูกสัตว์ยักษ์บดขยี้ มันกระเด็นออกไปในทันที แรงกระแทกอันน่าหวาดหวั่นพุ่งพล่านทำลายอยู่ภายในร่างกาย สภาวะปรมาจารย์ถูกทำลาย ปราณธาตุสูญเสียการควบคุมจนแทบจะสลายกลับเป็นเพียงปราณแท้ ม้นไม่อาจเค้นพลังออกมาต่อต้านได้เลยแม้แต่นิดเดียว
“อ๊ากกก!”
ดวงวิญญาณถูกสภาวะกระบี่ฟัน ความเจ็บปวดราวกับถูกแล่เนื้อทั้งเป็นถาโถมเข้าใส่ ปรมาจารย์อสูรตนนั้นส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างแสนสาหัส มันกระอักเลือดออกมาพร้อมเศษอวัยวะภายในที่แตกละเอียด กระดูกทั่วร่างถูกบดขยี้ด้วยแรงกระแทกอันรุนแรง อวัยวะภายในปั่นป่วนจนแหลกเหลว
มันร่วงหล่นลงสู่พื้นราวกับก้อนเนื้อนิ่งสนิทและขยับเขยื้อนไม่ได้เลย
ทว่ายังไม่ทันที่มันจะได้ฟื้นตัว ปราณกระบี่หยินหยางสายหนึ่งก็เปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงที่ร้อนแรงและเผาผลาญมันจนกลายเป็นคบเพลิงมนุษย์
ม้นส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดก่อนจะถูกเผาตายทั้งเป็น!
ภาพที่เกิดขึ้นทำให้หวังหมิงไม่ได้กะพริบตาเลยแม้แต่นิดเดียว
ทั้งหมดนี้เป็นผลมาจากสภาวะกระบี่หยินหยางของเขา!
เมื่อเขาฟันลงไปหนึ่งกระบี่ พร้อมการระเบิดพลังสาร ปราณ และวิญญาณ สภาวะกระบี่จะบดขยี้การป้องกันทางดวงวิญญาณของปรมาจารย์อสูรเหล่านี้จนหมดสิ้นในทันที
เมื่อการป้องกันทางดวงวิญญาณถูกทำลาย ผลลัพธ์คืออะไร?
มันจะกลายเป็นเหมือน "มนุษย์ผัก" ที่ยังมีสติครบถ้วน
พวกมันต้องจ้องมองดูทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายตัวเองด้วยตาปริยาย แต่กลับไม่อาจเค้นพละกำลังออกมาได้เลยแม้แต่นิดเดียว
ไม่ว่าจะเป็นปราณธาตุหรือพละกำลังเนื้อกาย
การจะเรียกใช้พลังเหล่านั้น จำเป็นต้องอาศัยการสั่งการจากจิตใต้สำนึกและดวงวิญญาณ
ทว่าเมื่อการป้องกันทางดวงวิญญาณถูกทำลาย "เส้นเชื่อมต่อ" ระหว่างสาร ปราณ และวิญญาณก็ขาดสะบั้นลง
พละกำลังทั่วร่างแตกกระจายและไม่อาจนำมาใช้รับมือได้เลย
ได้แต่จ้องมองดูด้วยความสิ้นหวัง!
มองดูแรงกระแทกที่ทำลายอวัยวะภายใน บดขยี้กระดูก และมองดูเปลวเพลิงที่เผาร่างตนจนเป็นเถ้าถ่าน นี่แหละคือความน่ากลัวของสภาวะกระบี่หยินหยางหลังจากบรรลุขั้นกลาง!
หนึ่งกระบี่สามารถตัดขาดความเชื่อมโยงระหว่างดวงวิญญาณและเนื้อกายได้ทั้งหมด!
แน่นอนว่าด้วยพลังชีวิตอันมหาศาลของระดับปรมาจารย์ การตัดขาดระหว่างดวงวิญญาณและเนื้อกายนี้จะฟื้นฟูกลับมาได้ในเวลาไม่นาน
ทว่า...
หวังหมิงไม่ยอมให้พวกมันมีเวลาฟื้นตัวเลย!