บทที่ 95 ใต้หล้าโกลาหล
บทที่ 95 ใต้หล้าโกลาหล
บทที่ 95 ใต้หล้าโกลาหล
“ข่าวที่ได้มาจากตีนเขาบอกว่า ตลอดร้อยปีมานี้ ราชวงศ์ต้าหยวนเริ่มแสดงความเสื่อมถอยอย่างเห็นได้ชัด”
“อัจฉริยะด้านวรยุทธรุ่นใหม่มีน้อยลงเรื่อยๆ ในขณะที่กองทัพม้าเหล็กมองโกลที่เคยเกรียงไกรในอดีตก็เริ่มขี้ขลาดตาขาวมากขึ้น”
“พวกเขาถูกราชวงศ์ต้าชิงซึ่งเป็นราชวงศ์ที่รุ่งโรจน์ขึ้นมาภายหลังโจมตีอย่างหนัก จนสูญเสียทุ่งหญ้าและเผ่าพันธุ์ไปมากมาย!”
“ราชวงศ์ต้าชิงได้จัดตั้งกองพลแปดธงมองโกลขึ้นมา และใช้กองพลนี้เป็นกำลังหลักในการยึดครองพื้นที่ จนกลายเป็นฝ่ายได้เปรียบอย่างสมบูรณ์ในสงคราม!”
“หากสถานการณ์ยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ราชวงศ์ต้าหยวนที่เป็นชนเผ่าต่างแดน คงจะถูกราชวงศ์ต้าชิงกลืนกินจนสิ้นซากและเสี่ยงต่อการถูกล้างเผ่าพันธุ์!”
ศิษย์สืบทอดลับคนหนึ่งกล่าวออกมาด้วยความกังวล
คำพูดนี้ทำให้ศิษย์คนอื่นๆ รู้สึกคล้อยตามและพากันเอ่ยด้วยความโกรธแค้น
“เหอะ ราชวงศ์ต้าชิงพวกคนเถื่อนนั่น ไม่ได้หวังเพียงแค่จะกลืนกินต้าหยวนเท่านั้นหรอก แม้แต่ดินแดนของราชวงศ์ต่างๆ ในภาคกลางก็ถูกพวกมันกัดกินไปไม่น้อย!”
“พวกคนเถื่อนแมนจูช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก พวกมันมักจะลดฐานะผู้คนให้กลายเป็นทาสและสัตว์เลี้ยงโดยไม่มีศีลธรรมใดๆ”
“แต่ต้องยอมรับว่าพวกคนเถื่อนแมนจูรู้จักวิถีแห่งการเข่นฆ่าในสนามรบดีกว่าใคร การสู้รบในกองทัพต้องการทหารที่กล้าหาญไม่กลัวตายและบุกตะลุยไปข้างหน้า”
“ความเสื่อมถอยของราชวงศ์ต้าหยวนเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ มันเป็นผลพวงที่ฝังรากมาตั้งแต่ตอนที่ม้าเหล็กมองโกลเหยียบย่ำราชวงศ์ต้าจินในอดีต”
“คนเถื่อนแมนจูได้เรียนรู้บทเรียนจากอาณาจักรต้าจินและยึดเอาฐานอำนาจนั้นมา จนในที่สุดก็รุ่งโรจน์ขึ้นมาอย่างแข็งแกร่ง นำพาคนเถื่อนจากเหลียวตงสร้างโชคชะตาแห่งเผ่าพันธุ์และสถาปนาราชวงศ์ขึ้นมา พวกมันมีความกระหายเลือดจนยากจะยับยั้ง!”
“ถึงแม้พวกแมนจูจะน่ารังเกียจ แต่สิ่งที่พวกท่านต้องกังวลที่สุดคือ หากราชวงศ์ต้าชิงกลืนกินรากฐานของต้าหยวนสำเร็จ พลังอำนาจของพวกมันจะเพิ่มพูนขึ้นมหาศาล”
“ราชวงศ์ยักษ์ใหญ่ในภาคกลางย่อมไม่อาจนิ่งดูดาย และต้องส่งกองทัพออกไปเพื่อยับยั้งการเติบโตของพวกมันแน่นอน...”
“ไม่ต้องรอถึงอนาคตหรอก เพราะเมื่อไม่นานมานี้ข้าได้รับข่าวมาว่า ราชวงศ์ต้าหมิงตั้งใจจะเปิดศึกที่สมรภูมิเหลียวตงอีกครั้ง เพื่อทำสงครามตัดสินชะตากับราชวงศ์ต้าชิง”
“ตอนนี้มีการระดมพลจากกองทัพรักษาการณ์ตามเมืองต่างๆ มุ่งหน้าสู่เหลียวตงแล้ว โดยตั้งใจจะรวบรวมกองกำลังนับพันกองพัน พร้อมด้วยยอดฝีมือจากค่ายทหารหลวง เพื่อทำลายราชวงศ์ต้าชิงและขัดขวางการรุ่งโรจน์ของพวกมันให้สิ้นซาก...”
เมื่อคำพูดนี้ออกมา ทุกคนในที่นั้นต่างเงียบกริบและสูดลมหายใจลึกด้วยความตกใจ
ราชวงศ์ต้าหมิงนั้น ในแต่ละจังหวัดจะมีการจัดตั้งกองกำลังรักษาการณ์ที่เรียกว่า "เว่ย" เพื่อทำการเกษตรและฝึกซ้อมรบไปพร้อมกัน
โดยใช้ผู้ฝึกระดับ "ปราณภายใน" เป็นทหารเลว, ระดับ "หลังพ้นสภาวะ" เป็นหัวหน้ากองร้อย , ระดับ "ก่อนพ้นสภาวะ" เป็นหัวหน้ากองพันและระดับ "ปรมาจารย์" เป็นผู้บัญชาการกองพล
พวกเขายังติดตั้งธนูหนัก หน้าไม้อานุภาพสูง และ "ลูกธนูทลายปราณ" จำนวนมหาศาล
นี่คือกองทัพที่สร้างขึ้นจากเหล่ายอดฝีมือวรยุทธโดยแท้จริง!
กองกำลังเพียงหนึ่งกองพล สามารถล้อมสังหารปรมาจารย์วรยุทธได้นับสิบคน นี่คือหลักประกันที่เด็ดขาดในการปกครองส่วนภูมิภาคของราชวงศ์ต้าหมิง
โดยปกติแล้วกองกำลังเหล่านี้จะถูกใช้งานน้อยมากเพื่อคุมความสงบในท้องถิ่น
แต่ตอนนี้ ราชวงศ์ต้าหมิงกลับยอมระดมพลนับพันกองพันมุ่งหน้าสู่เหลียวตงเพื่อทำสงครามครั้งใหญ่...
นี่คือสงครามเดิมพันทั้งประเทศที่แท้จริง!
ไม่ต้องพูดถึงผลแพ้ชนะ เพียงแค่การที่กองกำลังยอดฝีมือตามท้องถิ่นถูกดึงออกไปจนหมดสิ้น แล้วจะเอาพลังที่ไหนไปควบคุมความสงบ?
ภูมิภาคต่างๆ จะต้องเกิดความโกลาหลอย่างแน่นอน!
จะไม่ให้ผู้คนตกใจได้อย่างไร?!
ศิษย์หลายคนถึงกับลุกพรวดขึ้นด้วยความตกใจ ใบหน้าถอดสีและเอ่ยด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“สถานการณ์วิกฤตถึงขั้นนี้แล้วเชียวหรือ?”
พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ราชวงศ์ต้าหมิงถึงต้องทำสงครามเดิมพันประเทศขนาดนี้?
เพียงเพราะราชวงศ์ต้าหยวนเริ่มเสื่อมถอยและถูกราชวงศ์ต่างแดนอีกแห่งอย่างแมนจูข่มเหงในสนามรบเท่านั้นเองหรือ?
ราชวงศ์ต้าหมิงจำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น...
หากพวกเขาจำไม่ผิด ในอดีตราชวงศ์ต้าหมิงก็สถาปนาขึ้นมาได้จากการเหยียบย่ำราชวงศ์ต้าหยวนเช่นกัน โดยเป็นฝ่ายที่ตีต้าหยวนจนพังพินาศและเสื่อมอำนาจลง
หากพูดถึงความแค้น ราชวงศ์ต้าหมิงกับราชวงศ์ต้าหยวนควรจะเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันไม่ใช่หรือ?
ผู้ที่รอบรู้ประวัติศาสตร์เสินโจวย่อมรู้ดีว่า เมื่อหลายพันปีก่อนราชวงศ์ต้าหยวนรุ่งโรจน์และมีอำนาจเหนือใต้หล้าเพียงใด
พวกมันกลืนกินทั้งอาณาจักรต้าจิน, อาณาจักรเติร์ก, อาณาจักรฮั่น และเผ่าทุ่งหญ้าน้อยใหญ่จนรวบรวมทุ่งหญ้าเป็นหนึ่งและสถาปนาราชวงศ์ต้าหยวน
ในยุคที่รุ่งโรจน์ที่สุด พวกมันถึงขั้นรุกรานเข้ามาในภาคกลาง กดดันราชวงศ์ต่างๆ จนด่านชายแดนพังพินาศ ผู้คนเพียงแค่ได้ยินชื่อม้าเหล็กมองโกลก็หน้าถอดสี
โดยเฉพาะราชวงศ์ต้าซ่งที่ถูกราชวงศ์ต้าหยวนล้อมเมืองหลวงไว้หลายต่อหลายครั้ง
หากไม่ใช่เพราะราชวงศ์ต้าซ่งมีโชคชะตาที่แข็งแกร่ง และปฐมจักรพรรดิซ่งไท่จู่ "จ้าวต้า" ยังคงมีบารมีสะเทือนใต้หล้า ราชวงศ์ต้าซ่งคงถูกทำลายไปนานแล้ว
การที่ราชวงศ์ต้าซ่งยังอยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ ปฐมจักรพรรดิจ้าวต้าถือเป็นผู้มีพระคุณอย่างยิ่ง
จักรพรรดิผู้ก่อตั้งราชวงศ์นั้นแตกต่างจากฮ่องเต้รุ่นหลัง
พวกเขาไม่เพียงแต่กุมโชคชะตาของราชวงศ์ไว้เท่านั้น แต่ตัวเขาเองยังมีระดับพลังวรยุทธที่สูงส่งอีกด้วย
จะพูดอีกอย่างคือ ต่อให้ไม่มีโชคชะตาแห่งราชวงศ์หนุนหลัง พวกเขาก็ยังเป็นยอดฝีมือระดับ "มนุษย์สวรรค์" ที่แข็งแกร่ง!
ส่วนฮ่องเต้รุ่นหลังที่สามารถก้าวเข้าสู่ระดับมนุษย์สวรรค์ได้นั้น ส่วนใหญ่ต้องพึ่งพาวาสนาแห่งราชวงศ์ และถูกเรียกว่า "มนุษย์สวรรค์แห่งโชคชะตา"
หากโชคชะตาของราชวงศ์เสื่อมถอย พละกำลังของมนุษย์สวรรค์เหล่านี้ก็จะลดฮวบลงตามไปด้วย
ในราชวงศ์ทั้งหก สิ่งที่ทำให้ยอดฝีมือวรยุทธนับไม่ถ้วนต้องหวาดเกรงหรือยอมสยบ ก็คือเหล่าเจ้าผู้ครองราชวงศ์ทั้งหกที่มีพลังระดับมนุษย์สวรรค์นั่นเอง!
“สถานการณ์ย่อมไม่ได้วิกฤตเพียงแค่ที่เห็น แต่การที่ราชวงศ์ต้าหมิงเริ่มสงครามเดิมพันประเทศในตอนนี้ ย่อมต้องมีเหตุผลอื่นซ่อนอยู่แน่นอน...”
ศิษย์สืบทอดลับคนนั้นส่ายหน้า ส่วนเหตุผลที่ว่าคืออะไร เขาก็แบมือบอกว่าไม่รู้เช่นกัน
หวังหมิงที่นั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน ฟังบทสนทนาของทุกคนแล้วในใจก็นึกถึงคำสี่คำขึ้นมาทันทีว่า “โลกเกิดการเปลี่ยนแปลง!”
จังหวะการชิงชัยของราชวงศ์ทั้งหกเร่งเร้าขึ้นอย่างกะทันหันจนดูเหมือนจะรอไม่ไหวอีกต่อไป
สิ่งนี้ทำให้เขาต้องนึกถึงเรื่องที่โลกกำลังจะเปลี่ยนไป
มีเพียง "ดาบแห่งลิขิตฟ้า" ที่ไม่รู้ว่าจะฟาดฟันลงมาเมื่อไหร่เล่มนี้เท่านั้น ที่จะทำให้ราชวงศ์ทั้งหกต้องเร่งความเร็วในการชิงอำนาจอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้
ราชวงศ์ต้าหมิงทำสงครามเดิมพันประเทศเพียงเพื่อจะตีต้าชิงและช่วยต้าหยวนงั้นหรือ?
มองอย่างไรมันก็ดูไม่สมเหตุสมผล!
ยิ่งไปกว่านั้น ปฐมจักรพรรดิราชวงศ์หมิงเป็นคนเช่นไร?
ท่านคือผู้ที่ยึดถือคติ "สะสมเสบียงให้มาก สร้างกำแพงให้สูง และค่อยๆ สถาปนาตัวเป็นอ๋อง"!
ท่านเป็นคนที่ใจเย็นและมั่นคงจนน่าขนลุก!
การที่ท่านยอมเสี่ยงทำสงครามเดิมพันประเทศเช่นนี้ ย่อมต้องมีเหตุผลที่คอขาดบาดตายมากกว่านั้น
และเหตุผลที่ว่านั้น นอกจากเรื่อง “โลกเกิดการเปลี่ยนแปลง” แล้วจะมีอะไรได้อีก?
“ทุกท่าน ในวงการวรยุทธก็มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นเช่นกัน!”
“จั่วเหลิ่งฉาน เจ้าสำนักซงซาน ซึ่งตอนนี้เป็นประมุขห้าขุนเขาอยู่แล้ว กลับต้องการก้าวไปอีกขั้น เขาปรารถนาจะรวมห้าขุนเขาเป็นหนึ่งเพื่อฟื้นฟูสำนักกระบี่ห้าขุนเขาขึ้นมาใหม่!”
ศิษย์สืบทอดลับอีกคนลุกขึ้นยืนและเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนในที่นั้นแตกตื่นอีกครั้ง
“สำนักกระบี่ห้าขุนเขา? ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ห้าขุนเขานั่นมีถึงห้าสำนักศักดิ์สิทธิ์และมีถ้ำสวรรค์ถึงห้าแห่ง หากพวกเขารวมเป็นหนึ่งเดียว สำนักกระบี่ห้าขุนเขาจะไม่ยิ่งใหญ่กว่าบู๊ตึ๊งหรือเส้าหลินของพวกเราหรอกหรือ?”
“เจ้าสำนักซงซาน จั่วเหลิ่งฉานนี่บ้าไปแล้วหรือเปล่า? อย่าว่าแต่เจ้าสำนักคนอื่นหรือบรรพชนมนุษย์สวรรค์ในห้าขุนเขาจะยอมหรือไม่ ต่อให้เป็นเส้าหลินเองก็คงไม่อยากเห็นห้าขุนเขารวมตัวกันหรอก!”
“ถูกที่สุด บ้าไปแล้วหรือ? เป็นประมุขห้าขุนเขาอยู่ดีๆ ไม่ชอบ ดันอยากจะรวมห้าขุนเขาเป็นหนึ่ง ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ห้าขุนเขาน่ะกระจายอยู่ทั่วทุกทิศทาง จะรวมกันได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้น สำนักต่างๆ ทั่วใต้หล้า ใครจะอยากเห็นสำนักกระบี่ห้าขุนเขาที่สามารถคุกคามดินแดนศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ เกิดขึ้นมากันล่ะ?!”
“นึกว่านี่ยังเป็นยุคสมัยของสำนักศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลหรืออย่างไร? สำนักศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ ย่อมไม่พอใจ และแม้แต่ราชวงศ์ทั้งหกก็ไม่มีทางยินดีด้วย!”
ทุกคนต่างส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความตกตะลึงและมึนงง
พวกเขารู้สึกว่าจั่วเหลิ่งฉานบ้าไปแล้วที่คิดจะรวมห้าขุนเขาและรื้อฟื้นสำนักกระบี่ห้าขุนเขาขึ้นมา
เรื่องนี้ดูจะเหนือความคาดหมายยิ่งกว่าการที่ราชวงศ์ต้าหมิงทำสงครามกับต้าชิงเสียอีก
ในตอนนั้นเอง โม่ฟานที่นั่งอยู่ข้างหวังหมิงก็เอ่ยขึ้นว่า “ในวงการวรยุทธช่วงนี้ยังมีเรื่องใหญ่อีกเรื่องหนึ่งเกิดขึ้น และมันส่งผลกระทบที่ลึกซึ้งอย่างยิ่ง!”
“สำนักศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ กำลังเพิ่มความเข้มข้นในการกวาดล้างพรรคมารและลัทธินอกรีต ทุกสำนักต่างเข้าร่วมอย่างแข็งขัน...”
“ดูเหมือนว่าแม้แต่บู๊ตึ๊งของพวกเราเอง ก็ต้องเข้าร่วมในการนี้ด้วย”
คำพูดของโม่ฟานทำให้ทุกคนถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน
จากนั้นเสียง "ตูม" ก็ดังขึ้นในใจของทุกคน บรรยากาศระเบิดออกด้วยความสับสน
กวาดล้างพรรคมารและลัทธินอกรีตงั้นหรือ?!
แม้แต่บู๊ตึ๊งก็ต้องเข้าร่วมด้วย!
นี่มัน... ฟังอย่างไรก็ดูไม่ชอบมาพากลเอาเสียเลย!
"พรรคมาร" ทั่วใต้หล้าถูกปรมาจารย์จางแห่งบู๊ตึ๊งกวาดล้างจนสิ้นซากไปนานแล้ว!
ตอนนี้จะยังมิมารที่ไหนหลงเหลืออยู่อีก?
ที่สำคัญกว่านั้น ชื่อเสียงของบู๊ตึ๊งก่อนหน้านี้คือการไม่แยแสพวกพรรคมารหรือลัทธินอกรีตเลยแม้แต่นิดเดียว...
บนเขาบู๊ตึ๊งแห่งนี้ เคยขาดแคลน "นางมาร" ด้วยหรืออย่างไร?!
การที่จู่ๆ จะลุกขึ้นมากวาดล้างพรรคมารเช่นนี้ แล้วพวกนางมารบนเขาจะอยู่อย่างไร?
และที่สำคัญคือ การเปลี่ยนจุดยืนในครั้งนี้มันรวดเร็วและกะทันหันเกินไปไหม?
การที่สำนักศักดิ์สิทธิ์อื่นกวาดล้างพรรคมารไม่ใช่เรื่องใหญ่
แต่การที่บู๊ตึ๊งลงมาร่วมวงกวาดล้างด้วยนี่แหละ คือเรื่องใหญ่ของยุทธจักรที่แท้จริง!
มันทำให้ทุกคนในที่นั้นรู้สึกเหมือนท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมา
ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความทำตัวไม่ถูก!
ทุกคนอยากจะถามหาเหตุผล แต่เห็นชัดว่าแม้แต่โม่ฟานเองก็ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ
หวังหมิงที่นั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน ใจของเขาพลันดิ่งวูบและรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่สู้ดี
ในระดับราชวงศ์ ต้าหมิงทำสงครามเดิมพันประเทศเพื่อตีต้าชิง
ในระดับวรยุทธ ห้าขุนเขาจะรวมตัวกัน และบู๊ตึ๊งจะกวาดล้างพรรคมาร...