บทที่ 18 ได้รับความเห็นใจจากสาวงามก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว

บทที่ 18 ได้รับความเห็นใจจากสาวงามก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว

เฉินเฟิงมองเห็นเฉินเชี่ยนเชี่ยนที่วิ่งเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ด้วยความตกใจ เขารู้สึกประหลาดใจไม่น้อยที่อัจฉริยะสาวอันดับ 3 ของโรงเรียนผู้แสนขี้กลัวจะมีความกล้าหาญขนาดนี้ "ผมไม่เป็นไรหรอกเชี่ยนเชี่ยน แค่เรื่องยุ่งยากนิดหน่อยน่ะ" เขากระซิบพลางพยายามดึงเธอให้ไปอยู่ข้างหลัง

เฉินเชี่ยนเชี่ยนวิ่งมาประชิดกายเฉินเฟิง พลางกวาดสายตามองพวกนักเรียนรุ่นพี่นับสิบคนด้วยสายตาหวาดระแวงแต่ไม่ยอมถอย "พวกนายรุมเขาคนเดียวแบบนี้ มันจะเกินไปหน่อยมั้ง! รุ่นพี่รังแกคนไม่มีทางสู้เนี่ยนะ!"

เฉียนเม่าทง พ่นควันบุหรี่ทิ้งแล้วยิ้มเยาะอย่างไม่ใส่ใจ "ยัยหนู อย่ามาแส่หาเรื่องดีกว่า ไม่งั้นฉันจะจัดการเธอไปด้วยอีกคน! สวยๆ แบบนี้ระวังหน้าพังนะจ๊ะ"

เฉินเชี่ยนเชี่ยนจ้องกลับอย่างไม่เกรงกลัว ความโกรธที่มีต่อคนรังแกคนอื่นทำให้ความกลัวในใจมลายหายไป "คิดว่าฉันกลัวพวกนายเหรอ! ฉันแจ้งตำรวจไปแล้ว อีกไม่เกินสามนาทีรถไซเรนคงมาถึงที่นี่!"

สีหน้าของเฉียนเม่าทงเปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้เขาจะไม่กลัวตำรวจระดับล่าง แต่การขึ้นโรงพักในฐานะผู้มีพลังเชิดหุ่นมันจะกลายเป็นคดีที่ส่งผลต่อประวัติในอนาคต "เหอะ! ถือว่าแกโชคดีไปที่มีสาวสวยมาคุ้มกะลาหัว! พวกเราไป!" เฉียนเม่าทงถลึงตาใส่เฉินเฟิงอย่างอาฆาต ก่อนจะพาสมุนจากไป

เมื่อเห็นพวกนั้นพ้นสายตา เฉินเชี่ยนเชี่ยนถึงได้ถอนหายใจยาวออกมาจนไหล่ห่อลง เธอหันไปสำรวจเฉินเฟิงด้วยความเป็นห่วง "พี่เฟิง นายไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหม? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

เฉินเฟิงยิ้มกวนๆ ตามสไตล์ "วางใจเถอะ แค่พวกกุ๊ยข้างถนนน่ะ ทำอะไรพี่เฟิงของเธอไม่ได้หรอก"

"เป็นเพราะฉันแท้ๆ ถ้าฉันไม่มาช้านายคงไม่ต้องมาเผชิญหน้ากับพวกมันคนเดียว" เฉินเชี่ยนเชี่ยนพูดด้วยความรู้สึกผิดจนหน้าจ๋อย

เฉินเฟิงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบผมเธอเบาๆ ความนุ่มนวลจากฝ่ามือทำให้หัวใจของเด็กสาวเต้นผิดจังหวะ "ยัยเด็กโง่ จะไปโทษเธอได้ยังไง? ต่อให้เธอไม่มา พวกนั้นก็จ้องจะหาโอกาสขย้ำผมอยู่ดีนั่นแหละ"

"แล้วทำไมเมื่อกี้ไม่สู้กลับล่ะ? ฉันรู้ว่าพี่เก่งนะ" เฉินเชี่ยนเชี่ยนถามด้วยความไม่เข้าใจ

เฉินเฟิงยิ้มอย่างมีเลศนัย ‘ความจริงคือผมไม่อยากเปิดเผยระดับพลังที่แท้จริงต่อหน้าเธอน่ะสิ ขืนซัดรุ่นพี่ร่วงหมดซอย ความลับเรื่องระดับปานกลาง (E) และพลังแชร์ระดับตำนาน (SSS) ของผมคงแตกพอดี’ เขาคิดในใจแต่ปากกลับบอกว่า "ผมมีแผนของผมอยู่น่ะ"

"เอาเถอะ นายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว" เฉินเชี่ยนเชี่ยนหยิบกล่องยาแต้มแผลที่เพิ่งซื้อมาประณีตยื่นให้เฉินเฟิง "อ่ะ นี่ฉันตั้งใจซื้อมาให้ พี่มีรอยขีดข่วนที่หน้าเยอะเลย"

เฉินเฟิงรับยามา กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวยาและสัมผัสจากมือของเชี่ยนเชี่ยนทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย เขาค่อยๆ ทายาลงบนใบหน้า ความรู้สึกเย็นสบายแผ่ซ่านไปทั่วแผล "ขอบใจนะ เชี่ยนเชี่ยน"

แก้มของเฉินเชี่ยนเชี่ยนขึ้นสีระระเรื่อดุจลูกตำลึงสุก "มะ... ไม่เป็นไรหรอก เราเป็นเพื่อน... เอ่อ ทีมเดียวกันนี่นา"

เฉินเฟิงเห็นท่าทางเขินอายนั้นก็เอ็นดูจนอดใจไม่ไหว ยื่นมือไปหยิกแก้มยุ้ยๆ ของเธอทีหนึ่ง "น่ารักจริงๆ เลยนะเราเนี่ย"

"บ้า! พี่เฟิง! ห้ามมาหยิกแก้มฉันนะ!" เฉินเชี่ยนเชี่ยนสะบัดหน้าหนีแต่แอบอมยิ้ม

ทว่า บรรยากาศสีชมพูกลับถูกทำลายลงอย่างรวดเร็ว เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนย้อนกลับมาอีกครั้ง! เฉียนเม่าทงพาลูกน้องวนกลับมาล้อมไว้อีกรอบพร้อมอาวุธในมือ

"เฉินเชี่ยนเชี่ยน เธอหลอกฉันนี่นา! ฉันเช็คแล้วตำรวจยังไม่ได้รับแจ้งเหตุอะไรทั้งนั้น!" เฉียนเม่าทงคำรามด้วยความโมโหที่โดนเด็กหลอก "หลีกไปซะยัยหนู ไม่งั้นอย่าหาว่ารุ่นพี่ไม่เตือน!"

วินาทีนั้น เฉียนเม่าทงไม่รอช้า เขาเรียก อสูรเชิดหุ่น: หมาป่าสองหัว (ระดับ C) ออกมาโจมตีทันที!

"เชี่ยนเชี่ยน! เธอไปตามคนมาช่วยเถอะ ผมรับมือไหว เธออยู่ที่นี่อันตรายเกินไป!" เฉินเฟิงตะโกนบอกพลางผลักเธอออกไปทางปากซอย

"แต่พี่..." เฉินเชี่ยนเชี่ยนลังเล แต่เมื่อเห็นแววตาจริงจังของเฉินเฟิง เธอจึงตัดสินใจวิ่งออกไปหาความช่วยเหลือ เฉียนเม่าทงไม่ได้สนใจเธอ แต่กลับสั่งหมาป่าพุ่งเข้าใส่เฉินเฟิงทันที

"โฮก!"

เฉินเฟิงแสร้งทำเป็นหลบไม่พ้น เขาปล่อยให้หมาป่าสองหัวตะปบเข้าที่แขนจนล้มลงกับพื้น เลือดสีแดงฉานซึมผ่านเสื้อนักเรียนจนดูสยดสยอง เฉียนเม่าทงแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม เดินเข้ามากดหัวเฉินเฟิงไว้เบื้องล่าง "เป็นไงล่ะ? รสชาติของจริงน่ะ! คราวนี้รู้ซึ้งถึงความต่างชั้นหรือยังไอ้ขยะ?"

เขาใช้ปลายเท้าเตะขาเฉินเฟิงเบาๆ อย่างดูแคลน "คุกเข่าขอขมาฉันซะ แล้วสาบานว่าจะอยู่ห่างๆ จากหลี่ซือยวี่ไว้ ไม่งั้นฉันจะให้หมาป่าของฉันกัดคอแกให้ขาด!"

เขี้ยวแหลมคมของหมาป่าอยู่ห่างจากคอเฉินเฟิงเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นคาวเลือดพุ่งเข้าจมูก แต่ในดวงตาของเฉินเฟิงกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เขารอให้เชี่ยนเชี่ยนวิ่งไปจนลับตาเสียก่อน

"คุกเข่าเหรอ? ไปบอกบรรพบุรุษแกเถอะ" เสียงของเฉินเฟิงต่ำพร่าแต่ทรงพลัง

วินาทีต่อมา เฉินเฟิงออกแรงมหาศาล กล้ามเนื้อแขนปูดโป่งขึ้นมาพร้อมกับกระแสพลังสีฟ้าครามที่ระเบิดออกมาจากร่าง เขาสลัดจากการกัดของหมาป่าสองหัวได้อย่างง่ายดายดุจสะบัดขนไก่! ก่อนจะสวนหมัดที่แฝงพลังระดับตำนาน (SSS) กระแทกเข้าที่หัวของหมาป่าสองหัวอย่างจัง

"เอ๋ง!" หมาป่าร่างมหึมาปลิวละลิ่วไปกระแทกกำแพงจนอิฐแตกกระจาย มันแน่นิ่งไปทันที

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉียนเม่าทงแข็งค้าง "นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไง? แกเป็นแค่ระดับท้ายแถว (F) ไม่ใช่เหรอ!"

เฉินเฟิงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามตัวอย่างใจเย็น สายตาเย็นชากวาดมองเฉียนเม่าทงและเหล่าลูกน้องที่ยืนขาสั่น "แกคิดว่าเมื่อกี้ฉันกลัวแกงั้นเหรอ? ฉันแค่ไม่อยากให้เชี่ยนเชี่ยนเห็นภาพนองเลือดแบบนี้ต่างหาก"

"พวกแกมัวยืนบื้ออะไรอยู่! รุมมันสิ!" เฉียนเม่าทงตะโกนสั่งด้วยความขวัญเสีย

ลูกน้องของเขามองหน้ากันเลิ่กลั่ก "ลูกพี่... ไอ้หมอนี่มันไม่ใช่คนแล้ว! หมัดเดียวอัดหมาป่าระดับ C หมอบเนี่ยนะ!"

เฉินเฟิงไม่รอให้พวกมันตั้งตัว ร่างกายเขาเคลื่อนไหวราวกับสายฟ้า พริ้วไหวไปมาท่ามกลางวงล้อม ทุกการโจมตีแฝงไปด้วยพลังมหาศาลจากพันธสัญญาผูกมัด

"อ๊าก!" "โอ๊ย!" เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วซอยเปลี่ยว ลูกน้องสี่ห้าคนลงไปนอนกองกับพื้นภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที ไม่มีใครแม้แต่จะแตะชายเสื้อของเขาได้

เฉียนเม่าทงเริ่มลนลาน เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ "อย่า... อย่าเข้ามานะ!"

"หยุดนะ!" เสียงใสๆ อันทรงอำนาจดังมาจากปากซอย

ทุกคนหันไปมอง เห็น หลี่ซือยวี่ กำลังวิ่งตรงมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด โดยมีเฉินเชี่ยนเชี่ยนและเพื่อนนักเรียนคนอื่นๆ ตามหลังมาด้วย

เฉินเฟิงเห็นดังนั้นก็รีบเปลี่ยนสีหน้าทันควัน เขาแสร้งทำเป็นบาดเจ็บหนักทันที ราวกับพลังหมดก๊อก ก่อนจะค่อยๆ ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรงดุจพระเอกละครหลังข่าว

หลี่ซือยวี่วิ่งมาถึงตัวเฉินเฟิงด้วยอาการหอบเหนื่อย เธอรีบประคองเขาไว้ด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด "เฉินเฟิง! ฉันได้ยินเชี่ยนเชี่ยนบอกว่านายถูกลุม... นายไม่เป็นไรใช่ไหม? เลือดเต็มไปหมดเลย!"

(จบบทที่ 18)