บทที่ 24 เจียเตี้ยวหนีโคตรโหดเลย!

บทที่ 24 เจียเตี้ยวหนีโคตรโหดเลย!

ในห้องทำงาน

เจาฮุ่ย หัวหน้ากลุ่มปฏิบัติการหน่วยความมั่นคงพิเศษประเทศมังกร ผลักเอกสารหนึ่งชุดไปตรงหน้าหลี่หยาง

"คุณหลี่ครับ ดูไหมครับ?"

"ในเอกสารนี้ คือผลการสืบสวนของเราช่วงนี้ เกี่ยวกับต้นตอปลายเหตุของวิกฤตกระแสครั้งนี้ของหยูเว่ย มีเขียนไว้ทั้งหมด"

ตามหลักการ

เอกสารสืบสวนแบบนี้ คนทั่วไปไม่มีสิทธิ์ดู

แต่...

หลี่หยางเขาไม่ใช่คนทั่วไป

ทั้งเป็นเหยื่อในเหตุการณ์โจมตีในเน็ตครั้งนี้ และยังเป็นเป้าหมายที่หน่วยงานระดับสูงให้ความสนใจเป็นพิเศษ

ทั้งด้านความรู้สึกและเหตุผล

ก็ควรให้เขาดู

ท้ายที่สุดแล้ว

การโจมตีในเน็ต สร้างความเสียหายให้กับหยูเว่ยและตัวหลี่หยางเอง ไม่ใช่แค่นิดหน่อย

หลี่หยางรับเอกสาร เปิดดู

เมื่อเห็นเนื้อหาข้างใน แม้ในใจจะเดาได้บางอย่าง แต่ก็ยังตกใจไม่น้อย

เขาอดไม่ได้ที่จะอุทาน

"เจียเตี้ยวหนีนี่ไม่เลือกวิธีจริงๆ อยากจะบีบหยูเว่ยจนตาย!"

ผลการสืบสวนแสดงให้เห็นว่า

ตั้งแต่หลี่หยางเริ่มเปิดตัวคันเบ็ด 'หลงเว่ยรุ่นเรือธง' และได้รับความสำเร็จเล็กน้อย เจียเตี้ยวหนีก็เริ่มวางแผนโจมตีหยูเว่ยในเน็ต

การใส่ร้ายในห้องไลฟ์สด การบิดเบือนข้อมูลในเน็ต และการรีวิวโจมตีตามมา

จนถึงตอนนี้ที่ใส่ร้ายว่าหยูเว่ยหลีกเลี่ยงภาษี เป็นต้น

สิ่งเหล่านี้ เจียเตี้ยวหนีมีส่วนร่วมทั้งหมด

และ

ใช้เงินมหาศาล!

เห็นได้ชัดว่าอยากให้หยูเว่ยพังไปเลยอย่างสิ้นเชิง

ต้องบอกว่า

ตอนแรกหลี่หยางยังคิดดีกับคู่แข่งพวกนี้เกินไป

โลกธุรกิจเหมือนสนามรบ ชื่อเสียงนี้ไม่ได้มาเปล่าจริงๆ!

ใต้กระแสมืด มีดทุกแทงต้องเห็นเลือด

ประมาทเล็กน้อย ก็เข้าสู่หายนะที่ไม่มีวันกลับ!

ดูคร่าวๆ เสร็จ หลี่หยางก็ไม่ได้อ่านต่อ

เจาฮุ่ยเอาสิ่งเหล่านี้มาให้เขาดู แสดงว่าห่วงโซ่พยานหลักฐานเพียงพอแล้ว เรื่องสรุปได้แล้ว

เป็นอย่างที่คิด!

เมื่อเห็นหลี่หยางปิดเอกสารส่งคืน เจาฮุ่ยก็เอ่ยปากทันเวลา

"คุณหลี่ครับ หน่วยงานกำกับดูแลไซเบอร์รวบรวมพยานหลักฐานครบแล้ว ตอนนี้ก็จะเริ่มจับกุมได้แล้ว"

"แต่ทางหน่วยความมั่นคงพิเศษยังต้องเก็บข้อมูลส่วนหนึ่งของคันเบ็ดเจียเตี้ยวหนี..."

ได้ยินอย่างนั้น

หลี่หยางงงไปเล็กน้อย

เก็บข้อมูลของเจียเตี้ยวหนี?

หรือว่าคันเบ็ดของพวกเขา จะถูกเกณฑ์เป็นยุทโธปกรณ์ทหารด้วยเหรอ?

ดูเหมือนจะเห็นสิ่งที่หลี่หยางคิดในใจ เจาฮุ่ยจึงอธิบาย

"หน่วยงานกำกับดูแลตลาดตรวจสอบคันเบ็ดของเจียเตี้ยวหนี พบว่าพวกเขาใช้วัสดุอันตรายในการผลิต"

"และพวกเขายังพบว่า เจียเตี้ยวหนีติดเครื่องระบุตำแหน่งไว้ในคันเบ็ดทุกอัน เป็นระยะก็จะอัปโหลดข้อมูล"

"เราติดตามพบว่า ข้อมูลจากศูนย์บิ๊กดาต้าของพวกเขา ส่งข้อมูลไปยังเซิร์ฟเวอร์ในต่างประเทศหลายครั้ง ดังนั้น..."

พูดถึงตรงนี้

สายตาของเจาฮุ่ยเย็นชาลงมาก

การส่งข้อมูลไปต่างประเทศ

ไม่ว่าจะเพื่อวัตถุประสงค์อะไร นี่คือสิ่งที่ยอมรับไม่ได้อย่างแน่นอน

และ

มันก็แค่คันเบ็ดตกปลาเท่านั้น ไม่มีความจำเป็นต้องติดเครื่องระบุตำแหน่งเลย

เจียเตี้ยวหนีมีจุดประสงค์อะไรกันแน่?

หลี่หยางได้ยินคำพูดนี้ สายตาวาววับ ในใจคลื่นซัดซ้อน

เฮ้ย!

เจียเตี้ยวหนีโคตรโหดเลย!

ใช้วัสดุอันตรายทำคันเบ็ดก็ช่างเถอะ ยังติดเครื่องระบุตำแหน่งในคันเบ็ด ส่งข้อมูลที่เก็บได้ไปต่างประเทศ

นี่ตั้งใจจะเก็บข้อมูลตำแหน่งแหล่งน้ำในดินแดนประเทศมังกรเหรอ?

หลี่หยางไม่คิดมาก เรื่องเหล่านี้จะเป็นอย่างไร เป็นหน้าที่ของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องที่จะติดตาม

เขาพูดว่า

"หัวหน้าเจาดำเนินการตามกฎหมายก็แล้วกันครับ"

"นำคนที่ผิดกฎหมายมาลงโทษ คืนความบริสุทธิ์ให้หยูเว่ย คืนความยุติธรรมให้สังคม"

"ต่อไปนี้ก็ขอความกรุณาจากทุกท่านแล้วครับ!"

ด้วยการสรุปขั้นสุดท้ายจากหน่วยความมั่นคงพิเศษประเทศมังกรและหน่วยงานอื่นๆ ความรับผิดชอบของเจียเตี้ยวหนี มีแต่จะมากไม่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น

พวกเขายังเกี่ยวข้องกับปัญหาความมั่นคงแห่งชาติและความปลอดภัยในการผลิตที่ร้ายแรงอื่นๆ อีก

เจียเตี้ยวหนีกลัวว่า...

หลี่หยางไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านี้มากนัก

จุดสนใจของเขาตอนนี้ คือการขยายโรงงานใหม่และสายการผลิตใหม่ และการออกแบบผลิต[แท่นตกปลาเคลื่อนที่สะเทินน้ำสะเทินบก]

ในขณะนี้

สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่สำคัญที่สุด!

ส่วนการบังคับใช้กฎหมายอื่นๆ มีหน่วยงานที่เกี่ยวข้องของประเทศลงมือ มืออาชีพและมีประสิทธิภาพสูงสุด ไม่จำเป็นต้องให้เขากังวลมากเกินไป

เจาฮุ่ยพยักหน้า

คุยกันสบายๆ สองสามประโยคหลังจากนั้น ก็ลุกขึ้นลาไป

อีกด้านหนึ่ง

เจียเตี้ยวหนี

โรงงานผลิต เขตพักผ่อน

หลี่หัวกระตือรือร้น โบกมือเต้นเท้าแสดงให้หม่ากั๋วเป่าดูเรื่องที่เกิดขึ้นในเน็ต

"คุณหม่าครับ คลิปสัมภาษณ์ของคุณตอนนี้ไวรัลทั่วทั้งเน็ตแล้ว!"

"ผ่านการเปิดโปงของคุณ ชาวเน็ตรู้พฤติกรรมต่ำทรามของหยูเว่ยแล้ว ตอนนี้ทั่วทั้งเน็ตกำลังด่าหยูเว่ยกัน"

"ดูคอมเมนต์ใต้คลิป... เป็นแถวเป็นแนว ทั้งหมดต่างด่าหยูเว่ยกันทั้งนั้น"

"คุณหม่าครับ การสัมภาษณ์ครั้งนี้ของคุณ ถือว่าผลักหยูเว่ยเข้าคุกตลอดกาลแล้ว!"

เขาหัวเราะลั่น

หยูเว่ยถูกทั่วทั้งเน็ตด่าอย่างหนัก ตอนนี้ทางราชการยังเข้าประจำการที่สำนักงานใหญ่หยูเว่ยอีก

ไม่นานนัก

หยูเว่ยจะล้มไปอย่างสมบูรณ์ กลายเป็นประวัติศาสตร์

ความสุขจากการแก้แค้นได้สำเร็จ ทำให้หลี่หัวตื่นเต้นจนอยากจะแหงนหน้าโห่ร้องเลย

หม่ากั๋วเป่าดูสงบกว่ามาก แต่รอยยิ้มบนใบหน้า ก็ปิดบังไม่ได้

เขาสูบบุหรี่ไปด้านหนึ่ง หรี่ตามองเนื้อหาบนมือถือของหลี่หัวไปอีกด้าน

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่น ดูดซับความภูมิใจเล็กน้อย

"อยากไม่ให้คนรู้ ต้องไม่ทำ!"

"ทุกอย่างของหยูเว่ยตอนนี้ พูดได้แค่ว่าสมควรได้รับโทษ"

"คลิปสัมภาษณ์ของฉัน ถือว่าเป็นเรื่องธรรมชาติ"

เขาพูดอย่างถ่อมตัว จากนั้นก็เสริมอีกสองสามประโยค

"ก็ต้องขอบคุณหัวหน้าจาง ที่ให้โอกาสฉันได้แสดงความคิดเห็น"

"อ้อ... หน่วยงานระดับสูงบอกว่า โรงงานของเราช่วงนี้ทำงานดี ทุกคนที่นี่จะได้ขึ้นเงินเดือน เพื่อนร่วมงานทุกคนต้องพยายามต่อไปนะ!"

ตอนที่จางโปชวนเขาไปสัมภาษณ์เปิดโปงหยูเว่ย ยังให้คำมั่นสัญญาหลายอย่างด้วย

นอกจากขึ้นเงินเดือนเดือนละหนึ่งพันหยวนแล้ว!

ยังรับประกันว่าหนึ่งปีต่อจากนี้ จะให้เขาดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าแผนกผลิต

นี่ก็เป็นเหตุผลหลักที่หม่ากั๋วเป่าตกลงรับการสัมภาษณ์อย่างเต็มใจ และใส่ร้ายหยูเว่ยโดยไม่เกรงใจ

มีเงินไม่หา เป็นไอ้เต่า!

แค่การสัมภาษณ์คลิปเปิดโปงครั้งเดียวง่ายๆ ได้เงินเดือนเดือนละหลายพันฟรีๆ หนึ่งปีหลังจากนี้ยังได้เลื่อนเป็นรองหัวหน้าแผนกผลิต

เรื่องดีแบบนี้ จุดโคมหาก็ไม่เจอ!

แน่นอน

เขาก็ไม่ได้ลืมเพื่อนร่วมงานในโรงงาน

เสนอกับจางโปให้ขึ้นเงินเดือนเพื่อนร่วมงานเดือนละสองสามร้อยหยวน จางโปขออนุมัติจากผู้บังคับบัญชาแล้วก็ตกลงอย่างเด็ดขาด

ขอแค่กำจัดหยูเว่ยให้หมดไป เงินเล็กน้อยแค่นี้ ไม่ใช่เรื่องเลย!

เพื่อนร่วมงานพวกเขาได้ยินคำพูดของเขา ต่างก็หัวเราะอย่างมีความสุข ปากยิ้มกว้างจนแทบเบี้ยว

"มาเจียเตี้ยวหนียังไม่ถึงสองเดือน เงินเดือนขึ้นติดกันสองครั้งแล้ว เมื่อก่อนเรื่องแบบนี้แม้แต่จะฝันก็ไม่กล้า"

"ทั้งหมดนี้ ต้องขอบคุณคุณหม่า! ถ้าไม่มีคุณหม่า ก็ไม่มีทุกอย่างของเราวันนี้!"

"พระคุณของคุณหม่า จะไม่ลืมไปตลอดชีวิต!"

"ติดตามคุณหม่า วันละกินเก้ามื้อ!"

สำหรับการประจบและยกย่องของเพื่อนร่วมงาน หม่ากั๋วเป่าภายนอกดูไม่ใส่ใจ แต่ในใจบานเป็นดอกไม้แล้ว

เขามองดูเพื่อนร่วมงานที่กำลังเฉลิมฉลอง ตัวเองกลับนั่งบนเก้าอี้อย่างสงบนิ่ง เป่าควันบุหรี่ออกมาเป็นระยะ รู้สึกสบายใจมาก

ท่าทางเหมือนเสร็จกิจสะบัดก้นจากไป ปิดทองหลังพระไม่ขอเอ่ยนาม...

ในเวลาเดียวกัน

เจียเตี้ยวหนี

ห้องทำงานประธาน

ตอนนี้ก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขเช่นกัน...

(จบบทที่ 24)