บทที่ 44 การต่อสู้เริ่มต้นขึ้น! (ตอนพิเศษ 3)

เฉินเป่ยจ้องมองเจียงเช่อเขม็ง พยายามมองหาช่องโหว่แม้เพียงนิดเดียวจากใบหน้าที่สงบนิ่งจนเกินไปนั้น

“ก่อนหน้านี้ นายแอบซ่อนพลังมาตลอดเลยเหรอ? ถึงได้เก็บงำกลิ่นอายไว้มิดชิดขนาดนี้?”

เจียงเช่อหยุดฝีเท้าลง

เขาไม่ได้ตอบคำถามของเฉินเป่ย

“หิวนิดหน่อยน่ะ”

“สั่งเดลิเวอรี่เถอะ ฉันเลี้ยงเอง”

เจียงเช่อเปลี่ยนเรื่องทันที

มวลอากาศที่หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออกสลายหายไปในพริบตาเพียงเพราะประโยคที่ดูไม่ใส่ใจของเขา

ถูรุ่ย: “...”

เฉินเป่ย: “...”

ทั้งสองคนสบตากัน ต่างมองเห็นความรู้สึกไร้สาระที่บรรยายไม่ได้บนใบหน้าของอีกฝ่าย

พวกเขาไม่ได้ถามต่อ

เพราะบางเรื่อง ยิ่งเซ้าซี้ถามไป ก็จะยิ่งดูเหมือนว่าตัวเองโง่เท่านั้น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสามคนก็นั่งล้อมวงกันที่โต๊ะอาหารตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่น บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารเดลิเวอรี่ที่ให้พลังงานสูง

บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลงอย่างประหลาดท่ามกลางกลิ่นหอมของอาหาร

“ผม ถูรุ่ย มาสเตอร์ยุทธ์ระดับ 2 อาชีพระดับ A [ดาบคู่เงา] ครับ” ถูรุ่ยเริ่มแนะนำตัวก่อนพลางตักข้าวเข้าปาก

“เฉินเป่ย มาสเตอร์ยุทธ์ระดับ 8 อาชีพระดับ A [นักรบเงา] อันดับในเครือข่ายมหายุทธ์ตอนนี้อยู่ที่ 89” เฉินเป่ยดื่มโคล่าอึกใหญ่และพูดสั้น ๆ ง่าย ๆ

สายตาของทั้งคู่หันมาหยุดอยู่ที่เจียงเช่อพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

เจียงเช่อกลืนอาหารในปากลงไป

“เจียงเช่อ ชาวนา”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพ่นคำสองคำออกมา

“มาสเตอร์ยุทธ์ระดับ 9”

พรวด——

เฉินเป่ยพ่นโคล่าออกมาทันที โชคดีที่เขาหันหน้าหนีได้ทัน ไม่เช่นนั้นคงเกิดโศกนาฏกรรมบนโต๊ะอาหารแน่

ตะเกียบในมือถูรุ่ยร่วงหลงบนโต๊ะดังปึก

ทั้งสองคนราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

ในสมองของพวกเขาเหมือนมีข้อความด่าทอวิ่งผ่านนับไม่ถ้วน

ชาวนา?

มาสเตอร์ยุทธ์ระดับ 9?

สองคำนี้มันมาเกี่ยวข้องกันได้ยังไง?

อาชีพสายสนับสนุนเพียว ๆ จะฝึกฝนจนถึงระดับมาสเตอร์ยุทธ์ระดับ 9 ได้ยังไง?

นี่มันเหลวไหลยิ่งกว่าแม่หมูปีนต้นไม้เสียอีก!

พวกเขาไม่สามารถนำภาพเด็กหนุ่มที่กำลังนั่งกินข้าวอย่างสงบตรงหน้า ไปวางไว้ในตำแหน่งเดียวกับยอดฝีมือระดับ 9 ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของระดับมาสเตอร์ยุทธ์ตามตำนานได้เลยจริง ๆ

“เห็นไหม... ผมบอกแล้ว...” เสียงของถูรุ่ยสั่นเครือ เขาใช้ศอกสะกิดแขนเฉินเป่ย “เขาคือนักรบสัตว์ประหลาดชัด ๆ”

เฉินเป่ยไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่หยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดปากเงียบ ๆ

ตอนนี้สายตาที่เขามองเจียงเช่อ เปลี่ยนจากการมองคนบ้า กลายเป็นการมองเทพเจ้าไปแล้ว

ในตอนนั้นเอง กำไลบนข้อมือของถูรุ่ยก็ส่งเสียงเตือนเบา ๆ

เขาเหลือบมองดูแวบหนึ่ง สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปทันที

“เก้าโมงสี่สิบห้าแล้ว!”

เขารีบผุดลุกขึ้นยืน และฉายหน้าจอโทรศัพท์ไปยังม่านแสงบางเฉียบบนผนังฝั่งตรงข้าม

มันคือหน้าต่างของห้องไลฟ์สดเสมือนจริง

ชื่อห้องนั้นช่างยโสโอหังเป็นที่สุด

[ID: จ้าวเฟิงไร้พ่าย!]

และตัวเลขจำนวนผู้ชมที่มุมขวาบนของห้อง ก็เป็นตัวเลขสีแดงสดที่บาดตา

[1,354 คน]

ข้อความในช่องแชทตอนนี้วิ่งรัวจนแทบบ้า

“เหลืออีกสิบห้านาที จ้วงหยวนเมืองเจียงอยู่ไหนล่ะ? ไม่ใช่ว่าปอดแหกจนไม่กล้ามาแล้วนะ?”

“ฮ่า ๆ ๆ ตอนนี้คงแอบไปนั่งร้องไห้อยู่ในส้วมมั้ง”

“อย่าไปว่าเขาเลย บางทีเขาอาจจะกำลังคิดอยู่ว่าจะเรียกพ่อด้วยท่าไหนถึงจะดูจริงใจที่สุด”

“เม้นบนนี่แสบจริงๆ ฉันชอบ!”

เมื่อเห็นคำดูถูกที่ถาโถมเข้ามา ถูรุ่ยและเฉินเป่ยก็หันมาสบตากัน

เจียงเช่อกินอาหารคำสุดท้ายเสร็จอย่างสงบ แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าซับปาก

เขาลุกขึ้นยืนและเดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง

“ไปละนะ”

ทั้งสองคนมองตามแผ่นหลังของเขาที่หายลับเข้าไปหลังบานประตู

เจียงเช่อกลับเข้าห้อง สวมหมวกนิรภัยโลหะที่เย็นเฉียบ

“ติ๊ง ยืนยันตัวตนสำเร็จ”

“ยินดีต้อนรับเข้าสู่เครือข่ายมหายุทธ์ เพื่อนนักเรียนเจียงเช่อ”

หลังจากเข้าสู่ห้อง

ภาพเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที

เขามาปรากฏตัวอยู่ในลานประลองที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการเข่นฆ่าเหมือนโคลอสเซียมโรมันโบราณอีกครั้ง

ที่อีกฟากหนึ่งของสนาม ร่างในชุดเกราะอ่อนสีเงินที่หรูหรา มือถือกระบี่ยาวสีเขียวเล่มหนึ่งยืนรออยู่ก่อนแล้ว

คนคนนั้นคือจ้าวเฟิง

เมื่อเห็นร่างของเจียงเช่อปรากฏขึ้น มุมปากของจ้าวเฟิงก็หยักโค้งเป็นรอยยิ้มที่อำมหิต

“โย่ ฉันนึกว่าแกจะไม่กล้ามาซะแล้ว?”

จ้าวเฟิงเยาะเย้ยถากถางเต็มที่

“ตอนนี้ถ้าแกยอมคุกเข่าขอขมา แล้วเรียกพี่ชายสามคำ ฉันอาจจะพิจารณาลงมือให้เบาหน่อยก็ได้นะ”

เจียงเช่อไม่ได้ตอบโต้

ความเงียบของเขา ในสายตาของผู้ชมกลับกลายเป็นการแสดงออกถึงความประหม่าและความหวาดกลัว

ข้อความในแชทระเบิดขึ้นทันที

“ฮ่า ๆ ๆ โดนขู่จนเอ๋อไปแล้วมั้ง!”

“รุ่นพี่จ้าวเฟิงสุดยอด! สั่งสอนมันให้เข็ด!”

“เด็กใหม่ตัวแค่นี้ริอาจมาท้าทายพี่เฟิง? หาที่ตายชัด ๆ!”

ข้อความเกือบทั้งหมดเอนเอียงไปทางเดียวกันว่า เจียงเช่อต้องแพ้อย่างแน่นอน

เหนือลานประลอง ม่านแสงนับถอยหลังขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น

[10]

[9]

……

[3]

[2]

[1]

[เริ่มการประลอง!]

ทันทีที่เสียงจักรกลเงียบลง

เจียงเช่อก็เริ่มเคลื่อนไหว!

ไม่มีการหยั่งเชิง ไม่มีการออกกระบวนท่าที่หวือหวา

ที่ใต้เท้าของเขาดูเหมือนจะมีประกายสายฟ้าแลบผ่านไปในพริบตา!

ย่างก้าวกัมปนาท!

ร่างทั้งร่างกลายเป็นเงาที่พร่ามัว เขาไม่ถอยแต่กลับพุ่งตรงเข้าหาจ้าวเฟิงทันที!

ภาพนี้ทำให้ทุกคนถึงกับอึ้ง

จ้าวเฟิงเองก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าจะเผยรอยยิ้มดูแคลนที่เย็นชาขึ้นมา

“น่าสนใจดีนี่”

“เด็กใหม่เพิ่งเข้าเรียนวันแรก กล้ามาวัดเรื่องความเร็วกับฉันงั้นเหรอ?”

ข้อความในแชทระเบิดขึ้นอีกรอบ

“ให้ตายเถอะ! ไอ้เด็กนี่มันบ้าไปแล้วเหรอ? มันไม่รู้หรือไงว่าอาชีพของรุ่นพี่จ้าวเฟิงคืออะไร!”

“ระดับ A [ผู้ย่างก้าวกระแสลม] เชียวนะ! ตัวประหลาดด้านความเร็วติดท็อปสิบของวิทยาลัยกระแสมืดเลยนะโว้ย!”

“นี่มันต่างอะไรกับการไปแข่งเสกบอลไฟใส่จอมเวทไฟล่ะ? หาเรื่องตายแท้ ๆ!”

“จบแล้ว ฉันเริ่มเห็นภาพมันโดนหลอกจนหัวหมุนแล้วละ”

ท่ามกลางเสียงถากถาง ร่างของจ้าวเฟิงก็ขยับเช่นกัน

เขาไม่ได้ชักกระบี่ออกมาด้วยซ้ำ

เพียงแค่ใช้ปลายเท้าแตะพื้นเบา ๆ ร่างทั้งร่างก็กลายเป็นเงาสีเขียวจาง ๆ และเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างหลายเมตรอย่างง่ายดาย หลบการพุ่งชนของเจียงเช่อพ้น

จากนั้น เขาราวกับภูตผีที่เคลื่อนที่ตามรอยการโจมตีของเจียงเช่อ และพุ่งเข้าประชิดตัวอีกฝ่ายจากด้านข้างแทน!

ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองถูกดึงให้ใกล้กันในชั่วพริบตา!

เร็ว!

เร็วมาก!

ในสายตาของผู้ชมทุกคน บนสนามเหลือเพียงเงาที่พร่ามัวสองร่างที่กำลังพัลวันและปะทะกันไม่หยุด

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงหมัดเท้าปะทะกันดังถี่รัวราวกับห่าฝน!

ทุกครั้งที่เกิดการปะทะ จะมีคลื่นอากาศระเบิดกระจายออกมาเป็นวงกว้างที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ความรุนแรงของการต่อสู้ เหนือกว่าที่ทุกคนคาดการณ์ไว้มากนัก

ข้อความในแชทหยุดชะงักไปชั่วครู่

ทุกคนต่างพากันตกตะลึงกับการสลับรุกรับที่รวดเร็วนี้จนพูดไม่ออก

ผ่านไปไม่กี่วินาที ถึงเริ่มมีคนพิมพ์ข้อความด้วยมือที่สั่นเทาออกมา

“ไม่ถูกสิ... นี่... นี่ใช่นักศึกษาใหม่จริงๆ เหรอ?”

“เขาสามารถ... ตามความเร็วของรุ่นพี่จ้าวเฟิงทันงั้นเหรอ?”

“ให้ตายเถอะ! เมื่อกี้ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า? เขาเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีก่อนตั้งหลายครั้งเลยนะ?”

ทิศทางของอารมณ์ผู้เริ่มเปลี่ยนไปอย่างเงียบเชียบ

ทว่า

ในตอนนั้นเอง

จ้าวเฟิงที่กำลังสู้กันอย่างดุเดือด พลันมีรอยยิ้มอำมหิตผุดขึ้นที่มุมปาก

รองเท้าต่อสู้สีเงินขาวที่ใต้เท้าของเขา ปรากฏอักขระที่ซับซ้อนสว่างวาบขึ้นมาเป็นวง ๆ!

วึ่ง——

คลื่นพลังงานที่แข็งแกร่งระเบิดออกจากตัวเขาเป็นจุดศูนย์กลางทันที!

ความเร็วของเขาพุ่งทะยานขึ้นกว่าเท่าตัวในวินาทีนี้!

ร่างทั้งร่างราวกับหลุดพ้นจากพันธนาการบางอย่าง และกลายเป็นสายฟ้าสีเขียวที่ไม่สามารถจับภาพด้วยตาเปล่าได้อีกต่อไป!

ข้อความในแชทคลุ้มคลั่งไปโดยสมบูรณ์!

“เกิดอะไรขึ้น?! ทำไมความเร็วจ้าวเฟิงถึงเพิ่มขึ้นอีก!”

รุ่นพี่คนหนึ่งที่มี ID ชื่อ [ผู้รู้รอบทิศแห่งวิทยาลัยกระแสมืด] ส่งเสียงอุทานออกมา

“รองเท้า! มันคือรองเท้าระดับ B [รองเท้าไล่วายุ]! รองเท้าคู่นั้นสามารถเปิดใช้งานสกิล ‘ท่องวายุ’ เพื่อเพิ่มความเร็วขึ้นอย่างมหาศาลได้ภายในสิบวินาที!”

“โธ่เว้ย! แค่สู้กับเด็กใหม่ ถึงขั้นต้องใช้สกิลจากอุปกรณ์เลยเหรอ?”

“จบสิ้นแล้ว! คราวนี้จบเห่ของจริงแน่! ความเร็วระดับนี้ มนุษย์ไม่มีทางตอบสนองทันหรอก!”

“เจียงเช่อตายแน่”

(จบบท)