บทที่ 75 ก่อนการสอบเข้ามหาวิทยาลัยสายยุทธ์!
บทที่ 75 ก่อนการสอบเข้ามหาวิทยาลัยสายยุทธ์!
บนหน้าจอปรากฏน้ำเสียงที่ดูอบอุ่น และแฝงไปด้วยน้ำเสียงที่เป็นการเป็นงานอยู่หลายส่วน
หลี่ซีเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง: "ครับ ไม่ทราบว่าคุณคือ?"
"ฉันคือเฉินเยี่ยน หัวหน้าฝ่ายวิชาการของโรงเรียนมัธยมซานจงค่ะ" อีกฝ่ายเอ่ยตอบ "คืออย่างนี้ค่ะ นักเรียนหลี่ซีเฟิง การสอบเข้ามหาวิทยาลัยสายยุทธ์ประจำปีจะเริ่มขึ้นในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้าแล้ว ทางโรงเรียนต้องการยืนยันว่าเธอจะเข้าร่วมการสอบในครั้งนี้ไหม? ถ้าเธอจะเข้าร่วม ทางโรงเรียนจะช่วยส่งรายชื่อของเธอไปให้ โดยในอีกเจ็ดวันข้างหน้าเวลาแปดโมงเช้าให้มาเจอกันที่โรงเรียน เพื่อขึ้นรถบัสเดินทางไปยังสนามสอบที่กำหนดไว้พร้อมกันค่ะ"
"เข้าร่วมครับ!" หลี่ซีเฟิงตอบกลับอย่างไม่ลังเล
ถึงแม้ว่าด้วยพลังของเขาในตอนนี้ การเข้าร่วมสอบเข้ามหาวิทยาลัยสายยุทธ์จะเปรียบเสมือนการลงไปบดขยี้เด็กๆ ก็ตาม
ทว่าเขาก็ไม่ได้คิดจะออมมือแต่อย่างใด—เพราะยังไงเสีย รางวัลภารกิจจากระบบคือความคืบหน้าการผสาน 20% และแต้มสังหารอีกหนึ่งหมื่นแต้ม!
ของฟรีแบบนี้ไม่เอาก็เสียของเปล่าๆ!
"ตกลงค่ะ งั้นฉันจะลงทะเบียนให้เธอเลยนะคะ" น้ำเสียงของเฉินเยี่ยนหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง "จริงด้วย ตอนนี้ระดับนักรบของเธออยู่ที่ขั้นไหนแล้วเหรอคะ? ทางโรงเรียนจำเป็นต้องอัปโหลดข้อมูลพื้นฐาน รวมถึงระดับวรยุทธ์ด้วยค่ะ"
"ขั้นที่สามตอนปลายครับ" หลี่ซีเฟิงเอ่ยตอบอย่างราบเรียบ
เขาคิดดูแล้ว และไม่ได้มีความตั้งใจที่จะปิดบังพลังที่แท้จริง
เขามือมีอารมณ์ร่วมพอที่จะไปเล่นละครแกล้งทำเป็นอ่อนแอเหมือนพระเอกในนิยายคนอื่นๆ
ความแข็งแกร่งก็คือความแข็งแกร่ง ไม่จำเป็นต้องปกปิดให้เสียเวลา
ทว่า ใบหน้าบนหน้าจอโฮโลแกรมกลับตกอยู่ในอาการตะลึงงันอย่างประหลาด
ผ่านไปนานถึงสามวินาทีเต็ม เฉินเยี่ยนถึงได้สติกลับมา เธอฝืนยิ้มออกมาบางๆ แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก
เพียงแต่ครั้งนี้ น้ำเสียงของเธอกลับดูลังเลอย่างเห็นได้ชัด "นักเรียนหลี่ซีเฟิง... เมื่อกี้เธอ... เธอเพิ่งบอกว่า... ขั้นที่สามตอนปลายเหรอคะ?"
"ครับ"
"......"
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง
"นักเรียนหลี่ซีเฟิงคะ" น้ำเสียงของเฉินเยี่ยนเริ่มเปลี่ยนเป็นจริงจัง "ข้อมูลการสอบเข้ามหาวิทยาลัยสายยุทธ์ต้องเป็นความจริงและแม่นยำนะคะ หากตรวจพบว่ามีการแจ้งระดับพลังเท็จในวันสอบ ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก เธออาจจะถูกตัดสิทธิ์การสอบได้เลยนะคะ"
หลี่ซีเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ "คุณครูครับ ผมพูดความจริงครับ"
"แต่ว่า......" น้ำเสียงของเฉินเยี่ยนเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "ก่อนที่เธอจะลาออกจากโรงเรียนไป เธอเพิ่งจะทะลวงผ่านขั้นที่หนึ่งมาได้เองนะ และนี่มันเพิ่งจะผ่านไปไม่ถึงเดือนเลยด้วยซ้ำ......"
"ผมค่อนข้างดวงดีน่ะครับ" หลี่ซีเฟิงขี้เกียจจะอธิบายอะไรให้มากความ "หากโรงเรียนไม่เชื่อ สามารถส่งครูมาตรวจสอบที่วิหารเทพสงครามได้ครับ"
"วิหารเทพสงคราม?!" เสียงของเฉินเยี่ยนแหลมสูงขึ้นทันที "เดี๋ยวนะ เธอพูว่าเธออยู่ที่วิหารเทพสงครามเหรอคะ?"
"ครับ"
ที่ปลายสายของการสื่อสารวิดีโอมีเสียงดังโครมครามพัลวัน ดูเหมือนเฉินเยี่ยนจะทำของบางอย่างหล่นกระจัดกระจาย
"นะ... นักเรียนหลี่ซีเฟิงคะ" น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นนอบน้อมขึ้นมาทันที "ครูจะลงทะเบียนให้เธอเดี๋ยวนี้เลยค่ะ ขั้นที่สามตอนปลาย ไม่มีปัญหาแน่นอน! คือว่า...... ในวันสอบจะมีผู้คุมสอบจากวิหารเทพสงครามมาร่วมด้วย ถ้าเธอสะดวกพอจะ......"
"ผมจะไปถึงโรงเรียนให้ตรงเวลาครับ" หลี่ซีเฟิงพูดขัดจังหวะเธอทันที "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ"
"เดี๋ยวก่อนค่ะ!" เฉินเยี่ยนรีบตะโกนเรียก "ทางโรงเรียนสามารถจัดสิทธิพิเศษให้เธอได้นะคะ! ทั้งรถรับส่งส่วนตัว! ห้องพักผ่อนแยกส่วน! แล้วก็ยังมี......"
"ไม่เป็นไรครับ ทำเหมือนนักเรียนคนอื่นๆ ก็พอ"
พูดจบ หลี่ซีเฟิงก็ตัดการสื่อสารไปทันที
เขาส่ายหน้าพลางถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้
นี่แหละคือโลกแห่งความจริง เมื่อนายแสดงให้เห็นว่ามีคุณค่ามากพอ ท่าทีของคนรอบข้างก็จะเปลี่ยนไปในพริบตา
ทว่า เขาก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้นัก
แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดก็พอแล้ว
ในขณะเดียวกัน
ณ โรงเรียนมัธยมซานจง เมืองฐานเฟิงเทียน
ภายในห้องทำงานของหัวหน้าฝ่ายวิชาการ
"ขั้นที่สาม... ตอนปลาย? วิหารเทพสงคราม?"
นิ้วมือของเฉินเยี่ยนค้างอยู่เหนือเครื่องสื่อสาร เธอแข็งทื่ออยู่ที่เดิมราวกับถูกฟ้าผ่า
แสงไฟในห้องทำงานสะท้อนบนเลนส์แว่นตาของเธอ เผยให้เห็นดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
"มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน..." เธอนิ่งอึ้งพึมพำกับตัวเอง นิ้วมือใช้นิ้วลูบผ่านบันทึกการสื่อสารโดยไม่รู้ตัว ราวกับต้องการจะยืนยันว่าการวิดีโอคอลเมื่อครู่ไม่ใช่ภาพหลอน
นักเรียนที่เมื่อเดือนก่อนยังเป็นแค่นักรบขั้นที่หนึ่ง ทว่าในตอนนี้กลับไปถึงขั้นที่สามตอนปลายแล้วเนี่ยนะ?
ความเร็วในการฝึกฝนระดับนี้ไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อนเลยจริงๆ!
ที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือเขากลับไปอยู่ที่วิหารเทพสงคราม—ซึ่งเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเหล่านักรบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในสหพันธ์ต้าเซี่ย!
เฉินเยี่ยนลุกพรวดขึ้นยืนทันที เก้าอี้ทำงานกระแทกเข้ากับตู้เอกสารด้านหลังจนเกิดเสียงดัง "ปัง"
เธอรีบเปิดลิ้นชักออกมาอย่างลนลาน แล้วหยิบเครื่องสื่อสารที่มีการเข้ารหัสลับซึ่งเอาไว้ใช้สำหรับติดต่อเรื่องสำคัญออกมา
"ต้องรีบแจ้งคุณครูใหญ่เดี๋ยวนี้!" นิ้วมือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดหมายเลขที่จดจำไว้จนขึ้นใจ
ในช่วงไม่กี่วินาทีก่อนที่สายจะถูกรับ เฉินเยี่ยนก็หวนนึกถึงภาพเหตุการณ์ต่างๆ: ภาพตอนที่หลี่ซีเฟิงผ่านเกณฑ์อย่างหวุดหวิดบนเวทีปลุกพลังนักรบพันธุกรรมเมื่อเดือนก่อน
ใบหน้าของเด็กหนุ่มที่มักจะดูดื้อรั้นและเย็นชาคนนั้น และ... เหรียญตราที่ส่องประกายเจิดจ้าตรงหน้าอกเสื้อของเขาภายใต้แสงไฟ
"เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เขาได้พูดถึงเหรียญตราหรือเปล่านะ?" เฉินเยี่ยนเริ่มไม่แน่ใจ หยาดเหงื่อเย็นผุดซึมออกมาที่หน้าผาก
"ฮัลโหล หัวหน้าเฉินเหรอ?" น้ำเสียงที่หนักแน่นของเสี่ยวเทียนอี้ดังมาจากเครื่องสื่อสาร "ดึกขนาดนี้มีเรื่องอะไรเหรอครับ?"
"คุณครูใหญ่คะ! มีข่าวใหญ่ค่ะ!" เสียงของเฉินเยี่ยนสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น "เรื่องหลี่ซีเฟิงค่ะ! หลี่ซีเฟิงจากโรงเรียนของเราค่ะ!"
"หลี่ซีเฟิง?" น้ำเสียงของเสี่ยวเทียนอี้แฝงไปด้วยความสงสัย "นักเรียนที่ทะลวงเป็นนักรบได้อย่างหวุดหวิดคนนั้นน่ะเหรอ? เขาเป็นอะไรไป?"
เฉินเยี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามบังคับตัวเองให้สงบลง: "คุณครูใหญ่คะ เมื่อกี้ฉันในนามของโรงเรียนได้ติดต่อเขาไป และยืนยันแล้วว่าเขาจะเข้าร่วมการสอบเข้ามหาวิทยาลัยสายยุทธ์ค่ะ"
"ทว่า... เมื่อฉันถามถึงระดับวรยุทธ์ เขากลับบอกว่าตอนนี้เขาเป็นนักรบขั้นที่สามตอนปลายแล้วค่ะ! แถมเขายังได้เข้าร่วมกับวิหารเทพสงครามแล้วด้วย!"
ทางปลายสายพลันเงียบสนิทลงทันที แม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังไม่ได้ยิน
"คุณครูใหญ่คะ? ท่านยังฟังอยู่ไหมคะ?"
"หัวหน้าเฉิน" น้ำเสียงของเสี่ยวเทียนอี้เปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างถึงที่สุด "คุณแน่ใจนะว่านี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น? หรือคุณหูฝาดไปเอง? จากขั้นที่หนึ่งไปถึงขั้นที่สามตอนปลายในเวลาเดือนเดียว เรื่องนี้มันไม่เป็นไปตามหลักการของวิถียุทธ์เลยสักนิด!"
"เรื่องจริงแน่นอนค่ะ!" เฉินเยี่ยนรีบอธิบายอย่างร้อนรน "ฉันยืนยันกับเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาบอกว่าถ้าไม่เชื่อให้ส่งคนไปตรวจสอบที่วิหารเทพสงครามได้เลย และ... และน้ำเสียงของเขาดูมั่นใจมาก ไม่เหมือนคนพูดโกหกเลยสักนิดค่ะ"
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง
"คุณครูใหญ่คะ ยังมีอีกเรื่องหนึ่งค่ะ..." เฉินเยี่ยนลังเลเล็กน้อย "ฉันเหมือนจะ... เห็นของบางอย่างที่ส่งแสงแวววาวตรงคอเสื้อในภาพโฮโลแกรมของเขา ดูไปแล้วเหมือนกับ... เหรียญตราอะไรบางอย่างน่ะค่ะ?"
"เหรียญตราอะไร?" เสียงของเสี่ยวเทียนอี้ดังขึ้นทันที
"ฉันไม่แน่ใจค่ะ ภาพมันมัวมาก... แต่ถ้ามันเป็นเหรียญตราของวิหารเทพสงครามจริงๆ ล่ะก็..." เสียงของเฉินเยี่ยนเริ่มเบาลงเรื่อยๆ
"รีบดึงข้อมูลบันทึกการสนทนาเมื่อกี้ออกมา แล้วส่งข้อมูลภาพมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!" เสี่ยวเทียนอี้สั่งการ ในเสียงพื้นหลังเริ่มมีเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังแว่วมา "ฉันกำลังจะไปที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้!"
ไม่กี่นาทีต่อมา ณ ห้องทำงานครูใหญ่
เสี่ยวเทียนอี้จ้องเขม็งไปยังบันทึกการสนทนาที่พร่าเลือนในภาพโฮโลแกรม นิ้วมือคอยขยายภาพในบางจุดอย่างต่อเนื่อง
มันเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่หลี่ซีเฟิงเบี่ยงตัวเล็กน้อย ตรงคอเสื้อของเขาพลันมีแสงสีน้ำเงินวาบผ่านออกมา
"หยุด! ตรงนี้แหละ!" เสี่ยวเทียนอี้ตะโกนลั่น พร้อมกับใช้นิ้ววาดวงกลมลงบนภาพโฮโลแกรม "ขยายพื้นที่ตรงนี้ขึ้นมา!"
ภาพค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เห็นเหรียญตราสีน้ำเงินที่ประดับด้วยอัญมณีดั่งดวงดาวปรากฏให้เห็นลางๆ
ใบหน้าของเสี่ยวเทียนอี้พลันขาวซีดลงทันที ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น: "เหรียญ... เหรียญตราดารางั้นเหรอ?!"
"เหรียญตราอะไรนะคะ?" เฉินเยี่ยนถามด้วยความมึนงง
"หนึ่งในเกียรติยศสูงสุดของวิหารเทพสงคราม!" เสียงของเสี่ยวเทียนอี้สั่นเครือด้วยความตื่นเต้น "โดยปกติแล้วจะมีเพียงยอดฝีมือขั้นที่เจ็ดขึ้นไปที่สังหารสัตว์ร้ายขั้นที่แปด หรือสร้างความดีความชอบในการพลิกสถานการณ์สงครามครั้งใหญ่ได้เท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ได้รับมัน!"
ภายในห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า มีเพียงเสียงครางเบาๆ จากเครื่องฉายโฮโลแกรมเท่านั้น
(จบบท)