บทที่ 43 จบเกม วงล้อเสี่ยงโชค!

ในเวลาเดียวกัน

อีกด้านหนึ่ง

วื้ด......

หลังจากแสงสีขาวที่ทำให้มึนงงเล็กน้อยผ่านพ้นไป

เฉินหาวพบว่าตัวเองยืนอยู่ในมุมหนึ่งใกล้กับทางเข้าโซนปลอดภัยที่ยังไม่รู้จัก

อุปกรณ์ในตัวหายไปจนหมด เหลือเพียงเสื้อผ้าที่สวมใส่มาในตอนแรก

เขาฟื้นคืนชีพกลับมาแล้ว

ด้วยเหรียญฟื้นคืนชีพที่แสนล้ำค่าเหรียญนั้น

แต่กลุ่มแบล็คแมมบาจบสิ้นแล้ว!

ทีมที่เขาอุตสาหะสร้างขึ้นมา เสบียงที่สะสมไว้ ยาคลุ้มคลั่งที่กว่าจะเปิดหามาได้...

ทุกอย่างหายวับไปกับตา!

ทุกอย่างกลับไปสู่จุดศูนย์!

นอกจากเสื้อผ้าชุดนี้และชีวิตที่เหลืออยู่ เขาก็ไม่เหลืออะไรเลย!

เขาใช้มือที่สั่นเทากดเปิด 【ช่องแชทโลก】 อย่างแรง แล้วคำรามผ่านตัวอักษรออกมาด้วยแรงทั้งหมดที่มี:

"หลินโจว!!! ไอ้สารเลว!!! แกคอยดูเถอะ!!! แค้นนี้ฉันจำฝังใจ!!! รอให้ฉันพัฒนาขึ้นมาเมื่อไหร่ ฉันจะทำให้แกไม่มีที่กลบฝัง!!! จะบดกระดูกแกให้เป็นผงเลย!!!"

เสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความแค้นและความไร้กำลังนี้ ระเบิดระลอกคลื่นครั้งใหม่ในช่องแชทที่เพิ่งจะสงบลงได้ไม่นาน

"หือ? นี่ใครน่ะ? เมื่อเช้าทำไมไฟแรงจัง?"

"หลินโจว? ท่านเทพรถบ้านคนนั้นอีกแล้วเหรอ? หมอนี่ไปหาเรื่องท่านเทพเข้าหรือไง?"

"ดูชื่อสิ... ‘แบล็คแมมบา เฉินหาว’? หัวหน้าแก๊งแบล็คแมมบาเหรอ? ปกติหมอนี่อวดเบ่งจะตายไม่ใช่เหรอ?"

"เหอะ นี่นายไม่รู้อะไร ฉันเพิ่งอยู่ที่ขอบเขตตะวันออก เห็นมากับตาเลย! แบล็คแมมบาไม่เจียมตัว อาศัยช่วงที่ท่านเทพสู้กับบอสเสร็จแล้วสภาพร่างกายไม่เต็มร้อย คิดจะไปฉวยโอกาส แต่ผลคือถูกท่านเทพขับรถบ้านคนเดียวไล่ถล่มจนล้างบางทั้งแก๊งกลางถนนเลย! สภาพดูไม่จืดเลยล่ะ!"

"จริงเหรอเนี่ย? คนเดียวถล่มทั้งสมาคมเลยเหรอ?"

"จริงยิ่งกว่าจริง! ทั้งปืนแกตลิงระดมยิง ทั้งระเบิดมือปูพรม อย่างกับจุดพลุฉลองเทศกาลเลย! คนของแบล็คแมมบาสู้ไม่ได้เลยสักนิด!"

"ให้ตายสิ! ท่านเทพสุดยอด!"

"เฉินหาวนี่คงฟื้นคืนชีพกลับมาสินะ ดูท่าจะคลั่งไปแล้ว"

"สมควรแล้ว! ใครใช้ให้ปกติชอบรังแกผู้เล่นใหม่ล่ะ! คราวนี้เตะเข้าใส่แผ่นเหล็กเข้าให้แล้วสิ!"

"ยังจะรอพัฒนามาล้างแค้นอีกเหรอ? ตลกชะมัด ท่านเทพฆ่าร่างกลายพันธุ์ระดับสองเป็นว่าเล่น แกจะเอาอะไรมาพัฒนา?"

"นั่นสิ รอดชีวิตมาได้ก็นับว่าบุญหัวแล้ว ไม่รีบหาที่มุดหัวหลบไปล่ะ?"

ในช่องแชทเต็มไปด้วยเสียงเยาะเย้ยและถากถางฝ่ายเดียว

ชื่อเสียงด้านลบของเฉินหาวในเขตตะวันออก กลายเป็นเหตุผลให้ทุกคนรุมหัวเราะเยาะเขาในตอนนี้

เมื่อเห็นข้อความที่บาดตาเหล่านั้น เฉินหาวโกรธจนตัวสั่น แต่กลับไร้คำโต้แย้ง

เขาทำได้เพียงด่าทอหลินโจวอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม แต่ในไม่ช้าข้อความเหล่านั้นก็ถูกข้อมูลอื่นและการล้อเลียนกลบหายไปจนไม่มีใครสนใจอีก

————

อีกด้านหนึ่ง หลินโจวที่เพิ่งจัดการสนามรบเสร็จและกำลังจะกลับเข้ารถบ้านเพื่อพักผ่อน ในหัวของเขามีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง:

【สังหารผู้เล่น ‘เสี่ยวเตา แบล็คแมมบา’, ได้รับ 1 คะแนน, ค่าบาป +1】

【สังหารผู้เล่น..., ค่าบาป +1】

【......】

ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่เขาสังหารสมาชิกแบล็คแมมบาไปเกือบสามสิบคน ค่าบาปของเขาจากเดิม 11 แต้ม พุ่งทะยานราวกับนั่งติดจรวดไปถึง 42 แต้มทันที!

เมื่อมองดูตัวเลขสีแดงฉานที่ระบุว่า 【ค่าบาป: 42】 บนแผงหน้าจอส่วนตัว หลินโจวก็ขมวดคิ้วแน่น

ค่าบาป 42 แต้ม...

เขาไม่สงสัยเลยว่าในหมู่ผู้เล่นที่รอดชีวิตทั้งหมด ค่าพลังของเขาน่าจะเป็นหนึ่งเดียวที่สูงโด่งขนาดนี้ หรืออาจจะทิ้งห่างคนอื่นแบบไม่เห็นฝุ่น

ไอ้เจ้านี่มันมีไว้ทำอะไรกันแน่?

แค่ดึงดูดความแค้นจากซอมบี้? หรือมีผลกระทบในระดับที่ลึกกว่านั้น?

อย่างเช่นทัศนคติของ NPC ในโซนปลอดภัย?

การรับภารกิจ?

หรืออาจจะเป็น... บทลงโทษบางอย่างที่ซ่อนอยู่ หรือระบบชื่อแดง?

สิ่งที่ไม่รู้ มักจะหมายถึงความเสี่ยงที่แฝงอยู่เสมอ

"ยุ่งยากชะมัด..." หลินโจวใช้นิ้วนวดหว่างคิ้ว

เขาไม่ได้อยากเป็นฆาตกรบ้าเลือดอะไรนักหนา แต่ในโลกวันสิ้นโลกนี้ มักจะมีคนเอาความโลภและความมุ่งร้ายเขียนไว้บนใบหน้า แล้วเอาดาบมาจ่อคอเขาอยู่เสมอ

จะให้เขายื่นคอให้เชือดงั้นเหรอ?

หรือจะให้โดนตีก่อนแล้วไม่ตอบโต้?

ไม่มีทางเป็นไปได้

"ไม่มันตาย ก็ฉันมรณัง" หลินโจวพึมพำกับตัวเอง แววตากลับมาเย็นชาและมั่นคงอีกครั้ง

"กฎของวันสิ้นโลก มันเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว"

"ใครหมัดหนักกว่า คนนั้นคือผู้ชนะ และคนนั้นถึงจะมีคุณสมบัติที่จะมีชีวิตรอดและอยู่อย่างสุขสบาย"

การมานั่งกังวลเรื่องค่าบาปจะสูงหรือต่ำนั้นไม่มีประโยชน์

การเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเองเพื่อรับมือกับผลลัพธ์ที่อาจเกิดขึ้นต่างหากคือเรื่องที่ถูกต้อง

เขาเลิกคิดฟุ้งซ่านและเตรียมจะขึ้นรถ

ทว่า ในตอนนั้นเอง

วื้ด!

เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ชัดเจนและยิ่งใหญ่ ดังขึ้นพร้อมกันในสมองของผู้เล่นที่รอดชีวิตทุกคนในโซนปลอดภัยหมายเลข 3 (เมืองร้าง):

【ยินดีด้วยกับผู้เล่นที่รอดชีวิตทุกคน! คุณสามารถผ่านพ้น ‘คืนแห่งการเอาชีวิตรอดในเมืองร้าง’ ได้สำเร็จ!】

【เพื่อเป็นรางวัลสำหรับผู้กล้าที่ยืนหยัดจนถึงที่สุด นายกเทศมนตรีจะเปิดใช้งาน ‘วงล้อเสี่ยงโชค’ ณ ลานกว้างศูนย์กลางของเมือง! ผู้เล่นทุกคนในเมืองที่รอดชีวิตสำเร็จ จะได้รับโอกาสสุ่มรางวัลฟรีหนึ่งครั้ง!】

【วันใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว! ความท้าทายใหม่ก็ได้มาเยือนเช่นกัน!】

【นับถอยหลังการรีเฟรช ‘สกายเน็ต’ ครั้งต่อไป: 5 ชั่วโมง】

【ขอให้ผู้เล่นทุกคน... เริ่มต้นการเดินทางหนีตายของพวกเธอต่อไปเถอะ!】

ท้องฟ้าสว่างจ้าขึ้นอย่างสมบูรณ์

แสงแดดสีเหลืองหม่นลอดผ่านชั้นเมฆที่เบาบาง สาดส่องลงบนเมืองที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังแห่งนี้

จากทิศทางของลานกว้างศูนย์กลางที่อยู่ไกลออกไป แว่วเสียงอึกทึกและความวุ่นวายดังมาให้ได้ยิน

เห็นได้ชัดว่า ผู้เล่นที่รอดชีวิตต่างถูกดึงดูดด้วยวงล้อเสี่ยงโชคและการนับถอยหลังครั้งใหม่

หลินโจวเงยหน้ามองท้องฟ้า แล้วก้มลงมองคำแนะนำจากระบบ

"วงล้อเสี่ยงโชค? สุ่มรางวัลฟรีเหรอ?" มุมปากของเขาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้ม "เรื่องนี้ดูน่าสนใจดีแฮะ"

ถึงจะไม่รู้ว่าตาแก่นายกเทศมนตรีนั่นกำลังเล่นแง่อะไรอยู่ แต่รางวัลฟรีๆ แบบนี้ ไม่รับไว้ก็เสียของเปล่าๆ

"เสี่ยวอ้าย มุ่งหน้าไปที่ลานกว้างศูนย์กลาง" หลินโจวกลับไปนั่งที่ตำแหน่งคนขับ แล้วพูดกับหลินวานชิงที่อารมณ์เริ่มสงบลงมากแล้วว่า "เตรียมตัวให้พร้อม พวกเราก็จะไปร่วมสนุกด้วยเหมือนกัน"

"การหนีตายครั้งใหม่... เริ่มต้นขึ้นแล้ว"

เครื่องยนต์ของรถบ้านส่งเสียงคำรามต่ำ ก่อนจะกลับตัวมุ่งหน้าไปยังใจกลางเมืองอย่างช้าๆ

————

ลานกว้างศูนย์กลาง

หลังจากผ่านการล้างบาปด้วยเลือดและเปลวไฟมาทั้งคืน จำนวนผู้เล่นที่ยังยืนอยู่ที่นี่ได้เห็นได้ชัดว่าลดน้อยลงกว่าเมื่อเย็นวานมาก

บนใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความรู้สึกของการรอดพ้นความตาย

รวมถึงความคาดหวังที่มีต่อวงล้อเสี่ยงโชค

แม้ฝูงชนจะยังคงหนาแน่น แต่บรรยากาศกลับดูอึดอัดขึ้นมาก

บนแท่นเวที นายกเทศมนตรีชุดเทาคนนั้นกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

เขายืนอยู่อย่างสงบ ราวกับกำลังรอให้ผู้รอดชีวิตทุกคนมากันให้ครบ

เมื่อมีผู้เล่นรวมตัวกันบนลานกว้างประมาณหนึ่งพันคน นายกเทศมนตรีก็เริ่มเอ่ยขึ้นช้าๆ:

"ยินดีด้วย เหล่านักเดินทางผู้ดื้อรั้นทั้งหลาย"

"พวกเธออาศัยความกล้าหาญ สติปัญญา และกำลังของตัวเอง จนเอาชนะค่ำคืนที่มืดมิดและคว้าสิทธิ์ในการมีชีวิตรอดต่อไปได้สำเร็จ"

"เพื่อเป็นการตบรางวัลให้แก่ผู้ชนะ นายเหนือหัวผู้เปี่ยมด้วยเมตตา จึงได้ประทานวงล้อเสี่ยงโชคนี้มาให้"

เขาเบี่ยงตัวเล็กน้อย ชี้ไปที่เงาร่างจำลองของวงล้อขนาดมหึมาที่ปรากฏขึ้นด้านหลังเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

วงล้อถูกแบ่งออกเป็นช่องเล็กๆ นับไม่ถ้วน ส่วนใหญ่เป็นช่องว่าง (หมายถึงขอบคุณที่ร่วมสนุก?) ส่วนน้อยในช่องเหล่านั้นทอประกายรัศมีที่แตกต่างกัน มองเห็นโครงร่างเลือนลางของอาหาร น้ำ อาวุธ กล่องอุปกรณ์ หรือแม้แต่ไอเทมแปลกประหลาดบางอย่าง

"ภายในวงล้อ ประกอบไปด้วยเสบียงยังชีพพื้นฐาน อาวุธยุทโธปกรณ์ที่แข็งแกร่ง รวมถึง... รางวัลพิเศษบางอย่างที่หายากยิ่ง"

"ส่วนจะได้อะไรนั้น ขึ้นอยู่กับดวงของพวกเธอและ... ความโปรดปรานจากนายเหนือหัว" น้ำเสียงของนายกเทศมนตรีแฝงไปด้วยความนัยที่ยากจะหยั่งถึง

"ตอนนี้ เข้าแถวเรียงกันเข้ามา สัมผัสที่วงล้อเพื่อเริ่มการสุ่มได้เลย"

...

(จบบท)