บทที่ 18 หลินโจวผู้เก็บตัว การเข้าสู่โซนปลอดภัย!

อาศัยช่วงเวลาที่เหลือก่อนจะถึงโซนปลอดภัยอีกประมาณยี่สิบนาที หลินโจวได้เปิด 【ช่องแชทโลก】 ขึ้นมา

เขาต้องการดูสถานการณ์ของผู้เล่นคนอื่น โดยเฉพาะพวกที่เข้าไปในโซนปลอดภัยแล้ว ว่าตอนนี้เป็นอย่างไรกันบ้าง และมีข้อมูลที่มีค่าอะไรบ้างหรือไม่

ช่องแชทยังคงรีเฟรชข้อความด้วยความรวดเร็วอย่างยิ่ง:

"ฮ่าๆๆ! ทุกคน ใครจะไปเข้าใจความรู้สึกนี้บ้าง! ในที่สุดฉันก็รอดชีวิตเข้ามาในโซนปลอดภัยได้เสียที! ขับรถตู้ผุๆ ที่เสียงดังไปทั้งคันยกเว้นแตรมาตลอดทาง จนเกือบจะโดนพวกซอมบี้พังประตูรถทิ้งอยู่แล้ว! ดีนะที่ฝีมือการขับรถของฉันมันระดับเทพ!"

"คนข้างบนเลิกอวดได้แล้ว การเข้าโซนปลอดภัยมันก็แค่ก้าวแรกเท่านั้นแหละ ในโซนปลอดภัยที่ฉันอยู่นี่มันวุ่นวายสุดๆ พวกที่มีปืนไม่กี่กระบอกเริ่มแบ่งอาณาเขตกันแล้ว ใครที่เข้ามาทีหลังก็ได้แต่เก็บของที่พวกเขาเหลือทิ้งไว้เท่านั้นแหละ"

"มีใครอยู่ในโซนปลอดภัยหมายเลข 7 (เขตตะวันออก) บ้างไหม? มาตั้งทีมกันหน่อยสิ? พรสวรรค์ของฉันคือ 'สัมผัสอันตราย' สามารถตรวจพบภัยคุกคามได้ล่วงหน้า อยากหาคนร่วมทีมที่มีพลังต่อสู้สูงๆ มาพึ่งพาหน่อย!"

"โซนปลอดภัยหมายเลข 7 เขตตะวันออก +1 แต่ตอนนี้ฉันก็แทบจะเอาตัวไม่รอด เมื่อกี้เพิ่งจะไปฟัดกับคนอื่นเพื่อแย่งปลากระป๋องหมดอายุมาลังหนึ่ง ให้ตายสิ หมัดฉันไม่หนักเท่าพวกนั้น..."

"พี่น้องทุกคน! มีการค้นพบครั้งใหญ่! ฉันพบว่าบ้านในโซนปลอดภัยไม่ได้จะเข้าไปได้สุ่มสี่สุ่มห้านะ! หน้าประตูบ้านบางหลังมีม่านแสงกั้นอยู่ พร้อมคำเตือนว่า 'ต้องมีสิทธิ์เข้าถึงหรือกุญแจที่เกี่ยวข้อง'! ฉันเดาว่าข้างในต้องมีของดีแน่ๆ!"

"สิทธิ์เข้าถึง? กุญแจ? นี่มันบังคับให้เราไปลงดันเจี้ยนหรือทำภารกิจชัดๆ! ไอ้พวกทีมงานสารเลว!"

"ว่าแต่ว่า พวกนายเปิดหีบสมบัติได้อะไรกันบ้าง? เมื่อกี้ฉันไปกวาดซูเปอร์มาร์เก็ตเล็กๆ มา เจอ 【หีบไม้】 ใบหนึ่ง ตื่นเต้นจนมือสั่น แต่ผลที่ได้คือ... 【ทิชชู่ยังไม่แกะห่อ (แพ็ก 10 แผ่น)】 กับ 【น้ำแร่ที่ถูกดื่มไปแล้วครึ่งขวด】!!! ให้ตายสิ... เกมนี้เล่นตลกกับฉันหรือไง?!"

"ฮ่าๆๆๆ! คนข้างบนดวงกุดของแท้เลย! ฉันเปิดหีบแบล็คไอรอน ได้ 【พลั่วสนามชั้นดี】 มาอันหนึ่ง พลังโจมตีพอใช้ได้ แถมยังเอาไว้ขุดหลุมได้ด้วย มีประโยชน์สุดๆ!"

"อิจฉาพวกที่มีอาวุธจัง ฉันเปิดได้แต่ของกินของใช้ แล้วก็มี 【ยาลดไข้】 กล่องหนึ่ง ไม่รู้จะเอาไปทำอะไร"

"ยาลดไข้? ของดีนะนั่น! เพื่อนร่วมทีมฉันเป็นไข้อยู่ กำลังกลุ้มเลย! นายอยู่โซนไหน? ขายไหม? ฉันขอใช้คะแนนแลก!"

"ข้อมูลล่าสุด! ลานกว้างศูนย์กลางของโซนปลอดภัยเหมือนจะมี 'NPC' ด้วย! ไม่ใช่ผู้เล่นนะ! เหมือนเป็นตัวละครที่ระบบจัดไว้ให้! มีหน้าที่มอบภารกิจและแลกเปลี่ยนของ! มีใครจะรวมกลุ่มไปดูด้วยกันไหม?"

"จริงเหรอ! มี NPC จริงๆ เหรอ? งั้นก็หมายความว่ามีระบบภารกิจ? มีร้านค้าด้วยใช่ไหม?"

"น่าจะเป็นอย่างนั้น ฉันเห็นคนไปตั้งแผงลอยที่ลานกว้างแล้ว เอาเสบียงที่หามาได้ไปแลกคะแนนหรือแลกอย่างอื่น"

"ตั้งแผงลอย? ชิลขนาดนั้นเลยเหรอ? ไม่กลัวโดนปล้นหรือไง?"

"ในโซนปลอดภัยมีกฎพื้นฐานจำกัดไว้ เหมือนจะห้ามผู้เล่นโจมตีกันโดยตรง? อย่างน้อยก็ในที่แจ้งนะ เพราะฉันยังไม่เห็นใครลงมือเลย"

"มีท่านเทพคนไหนช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมว่า 'ค่าบาป' คืออะไร? เมื่อกี้ฉันถูกบังคับให้ป้องกันตัวข้างนอกนั่น เลยฆ่าผู้เล่นคนอื่นที่พยายามจะชิงรถฉันไป ระบบแจ้งเตือนว่าฉันได้รับค่าบาป +1 มันมีผลกระทบอะไรไหม?"

"ค่าบาปเหรอ? ไม่รู้สิ ฉันก็เคยฆ่าเหมือนกัน ตอนนี้ยังไม่รู้สึกว่ามีความเปลี่ยนแปลงอะไร"

"หรือว่าถ้าเข้าโซนปลอดภัยแล้วจะโดนปฏิบัติไม่เหมือนคนอื่น? อย่างเช่นชื่อเปลี่ยนเป็นสีแดง?"

"ข่าวเด่นประเด็นร้อน! 'สมาคมรอยัล' เพิ่งจะประหารผู้เล่นที่ไม่เชื่อฟังสองคนต่อหน้าสาธารณะในโซนปลอดภัยหมายเลข 9 (เขตตะวันตก)! ฆ่าจริงๆ เลยนะ! ฆ่ากลางลานกว้างนั่นแหละ! บอกว่าเป็นการตั้งกฎ! ตอนนี้เขตตะวันตกพวกนั้นคุมเกือบหมดแล้ว!"

"ให้ตายสิ! โหดขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ก็มันวันสิ้นโลกนี่นา ปลาใหญ่กินปลาเล็ก"

"ดูท่าคงต้องหาขุมกำลังที่พึ่งพาได้เข้าร่วมแล้วสิ..."

หลินโจวกวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว แววตาของเขาขยับเล็กน้อย

ข้อมูลค่อนข้างสับสนแต่มันมีประโยชน์มาก

โซนปลอดภัยไม่ใช่สถานที่ที่ปลอดภัยอย่างสมบูรณ์แบบ ภายในมีการก่อตัวของขุมกำลังต่างๆ ขึ้นแล้ว ถึงขั้นมีการต่อสู้เพื่อประกาศศักดา

การมีบ้านที่ต้องใช้สิทธิ์เข้าถึงและมี NPC หมายความว่ามีระบบภารกิจและระบบร้านค้าจริงๆ

ค่าบาปอาจส่งผลต่อการปฏิบัติที่ได้รับภายในโซนปลอดภัย

พรสวรรค์และสิ่งที่ผู้เล่นคนอื่นได้รับนั้นหลากหลาย มีทั้งดีและแย่

เขาสังเกตเห็นว่า ตอนนี้ยังไม่มีใครพูดถึงพรสวรรค์ระดับเดียวกับเขา และไม่มีใครมาอวดของจำพวกปืนแกตลิงหรือพิมพ์เขียวระดับสูงเลย

เรื่องนี้ทำให้เขาเบาใจลงได้บ้าง อย่างน้อยข้อได้เปรียบของเขาก็ยังคงชัดเจนอยู่

"ดูเหมือนว่า หลังจากเข้าสู่โซนปลอดภัยแล้ว การเก็บรวบรวมข้อมูลอย่างเงียบเชียบ ติดตั้งปืนแกตลิงให้เร็วที่สุด และเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเอง คือภารกิจที่สำคัญที่สุด" หลินโจวคิดคำนวณในใจ

เขาปิดช่องแชทแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

โครงร่างของโซนปลอดภัยเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

มันเป็นพื้นที่ที่ถูกล้อมรอบด้วยกำแพงปูนสูงและลวดหนาม ที่ทางเข้ามีขบวนรถจอดเรียงรายเป็นสายยาว เสียงผู้คนอึกทึกและเสียงเครื่องยนต์แว่วมาให้ได้ยิน

"เสี่ยวอ้าย ชะลอความเร็ว เตรียมตัวต่อแถวเข้าไป"

"สแกนสถานการณ์บริเวณทางเข้าและรอบๆ ด้วย"

"รับทราบคำสั่งค่ะ"

"ตรวจพบสิ่งกีดขวางชั่วคราวและกลุ่มบุคคลที่มีอาวุธบริเวณทางเข้าค่ะ"

"มีหอสังเกตการณ์บนกำแพง ความหนาแน่นของสิ่งปลูกสร้างภายในค่อนข้างสูง สัญญาณรบกวนสับสนค่ะ"

"ไม่พบพฤติกรรมการรวมกลุ่มขนาดใหญ่ค่ะ"

รถบ้านชะลอความเร็วลง มุ่งหน้าไปยังทิศทางของโซนปลอดภัย

หลินโจวสูดหายใจเข้าลึกๆ ขยับไหล่เล็กน้อย จัดการอุปกรณ์บนตัวให้เข้าที่ แววตากลับมาสงบนิ่งตามปกติ

การเดินทางช่วงแรกบนถนนวันสิ้นโลกกำลังจะสิ้นสุดลง

และเกมภายในโซนปลอดภัย กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในไม่ช้า

เขาหันกลับไปมองหลินวานชิงที่จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความประหม่าไม่แพ้กัน

"อย่าพูดเยอะ ทุกอย่างให้ทำตามคำสั่งของฉัน" เขาจดจ่อสั่งการสั้นๆ

หลินวานชิงพยักหน้าอย่างแรง สองมือกำเข้าหากันด้วยความตื่นเต้น

ในตอนนั้นเอง หลินโจวเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

ปืนแกตลิงบนหลังคารถมันสะดุดตาเกินไป!

และมันไม่สอดคล้องกับสไตล์การทำงานแบบเก็บตัวของเขา

เขาไม่อยากจะให้ตัวเองกลายเป็นเป้าหมายในแผนการร่วมมือล่าของผู้เล่นคนอื่นทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่โซนปลอดภัย

เพราะคนที่มีความโลภ ความอิจฉา หรือประเภทที่ว่าถ้าฉันไม่ได้ แกก็ต้องพินาศ...

ไม่ว่าจะในโลกนี้หรือโลกก่อนหน้า ก็มีอยู่ดาษดื่น

จิตใจคน ยากแท้หยั่งถึงที่สุด

ดังนั้น เพื่อความปลอดภัย เขาจึงสั่งการว่า:

"เสี่ยวอ้าย เก็บสถานีอาวุธบนหลังคารถซะ แล้วเข้าสู่โหมดสแตนด์บายภายในรถ"

"รับทราบคำสั่งค่ะ"

มีเสียงกลไกทำงานเบาๆ ปืนแกตลิงพร้อมฐานวางค่อยๆ ลดตัวลงสู่ภายในหลังคารถ แผ่นเกราะเลื่อนกลับเข้าที่เดิมจนปิดสนิทไร้รอยต่อ

แวนเดอเรอร์ X7 กลับมาเป็นรถบ้านสุดหรูธรรมดาที่ดูแข็งแรงแต่ค่อนข้างสกปรกอีกครั้ง

รถค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าสู่โซนปลอดภัย

ตรงหน้าสิ่งกีดขวางที่ดูซอมซ่อ มีขบวนรถจอดเรียงแถวสั้นยาวไม่เท่ากัน

ผู้คนส่งเสียงอึกทึก ทั้งเสียงด่าทอ อ้อนวอน และข้อพิพาทดังมาไม่ขาดสาย

ผู้ชายไม่กี่คนที่ดูไม่หวังดี ในมือถือไม้กระบองและมีดปังตอเดินไปมาตามขบวนรถ ดูเหมือนจะคอยรักษาความสงบ แต่ความจริงแล้วดูเหมือนกำลังเลือก "เหยื่อ" ที่อ้วนพีเสียมากกว่า

(จบบท)