บทที่ 1460 - ความคิดเห็น

บทที่ 1460 - ความคิดเห็น

"ครับ!"

ทุกคนในที่ประชุมทำได้เพียงตอบรับ

ช่วยไม่ได้ การเชื่อฟังคำสั่งเป็นหน้าที่ของทหาร เส้าปินและคนอื่นๆ ในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชา ย่อมไม่สามารถขัดคำสั่งของหวังเยว่ได้

เส้าปินและคนอื่นๆ รู้ดีว่า การขัดคำสั่งโดยพลการ ไม่เพียงจะทำให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายมาก แต่ยังอาจทำให้แนวป้องกันหลุดการควบคุม จนส่งผลร้ายแรงถึงขั้นพ่ายแพ้สงครามได้

แม้เส้าปินจะสามารถหาวิธีการที่ดุดันกว่านี้ในการจบศึกได้ แต่พวกเขาก็รู้ดีว่า การจัดการของหวังเยว่ในตอนนี้ ก็ไม่ได้มีข้อผิดพลาดร้ายแรงอะไร

การอาศัยชัยภูมิที่ได้เปรียบวางท่าทีป้องกันอย่างสมบูรณ์ ด้วยศักยภาพกองทัพของลูซอน คิดจะตีฝ่าการป้องกันแบบนี้เข้ามา ก็ยังเป็นเรื่องที่ยากมาก

เพียงแต่ในใจของเส้าปินและคนอื่นๆ ยังคงก่นด่า อารมณ์ความไม่พอใจที่มีต่อหวังเยว่พุ่งถึงขีดสุด

ไอ้หมอนั่นไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้พูดอะไรเลย

ในสายตาของเส้าปิน การวางแนวป้องกันของหวังเยว่โดยพื้นฐานไม่มีปัญหาอะไร โดยเฉพาะหลังจากปรับแก้แล้ว ช่องโหว่ที่อาจเกิดขึ้นทั้งหมดก็ถูกอุดไปแล้ว

แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมาของเส้าปิน ทุกสิ่งที่หวังเยว่วางแผนไว้นั้นดูอุดมคติเกินไป

พวกเขาเพิ่งควบคุมเมืองหลวงลูซอนได้ไม่กี่วัน คนลูซอนในเมืองก็ยังมีความคิดเห็นต่อต้านพวกเขาอยู่มาก

แม้จะไม่มีเหตุการณ์ลอบทำร้ายทหารประเทศเหยียนเกิดขึ้นแล้ว แต่ถ้ากองทัพจากส่วนอื่นของลูซอนบุกเข้ามา แล้วคนในเมืองเกิดเปลี่ยนข้างกะทันหันจะทำยังไง?

ที่นี่ พวกเขาคือคนนอก ไม่มีฐานมวลชนรองรับ เรื่องราวหลายอย่างไม่สามารถจัดการได้เหมือนในประเทศ ไม่อย่างนั้นอาจเสียเปรียบครั้งใหญ่ได้ง่ายๆ

อีกอย่าง การป้องกันที่มั่นต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหน ก็มีโอกาสถูกฉีกกระชากได้ การยิงสนับสนุนจากกองเรือก็ไม่ได้ไร้เทียมทาน หากอำนาจการยิงของฝ่ายศัตรูเกินขีดจำกัดที่ที่มั่นป้องกันจะรับไหว ก็สามารถเจาะช่องโหว่เข้ามาได้อย่างง่ายดาย

กองทัพท้องถิ่นของลูซอนอาจไม่มีอำนาจการยิงที่รุนแรงขนาดนั้น แต่ประเทศอินทรีมี

ในสถานการณ์เช่นนี้ ประเทศอินทรีไม่มีทางนิ่งดูดายแน่

บางที อาวุธหนักต่างๆ ที่ประเทศอินทรีจัดหาให้ อาจจะส่งถึงมือกองทัพท้องถิ่นลูซอนแล้วก็ได้ หรือกระทั่งมีบุคลากรฝึกสอนติดตามมาด้วย คอยสอนกองทัพท้องถิ่นลูซอนไปพร้อมกับทำหน้าที่ผู้บัญชาการชั่วคราว และเมื่อสถานการณ์การรบไม่สู้ดี ก็อาจเข้าร่วมรบโดยตรงในฐานะทหารรับจ้าง

รูปแบบการสนับสนุนแบบนี้ประเทศอินทรีใช้มาหลายครั้งแล้ว เวลาที่ไม่สะดวกจะลงมือเองโดยตรง พวกเขาก็จะงัดลูกไม้นี้ออกมาใช้

ดังนั้น เส้าปินจึงรู้สึกกังวลจริงๆ

ประเทศอินทรีเป็นขั้วอำนาจที่ก่อสงครามมากที่สุดในช่วงหลายปีมานี้ ประสบการณ์การรบขนาดใหญ่โชกโชนมาก หากให้พวกเขาวางแผนการบุกให้กองทัพท้องถิ่นลูซอน ก็จำเป็นต้องรับมืออย่างระมัดระวัง

และการป้องกันในตอนนี้ ก็ดูจะรูปแบบเดียวเกินไปหน่อย

และการรบแบบตั้งรับในที่มั่นสามารถปรับเปลี่ยนพลิกแพลงได้น้อยมาก หากเกิดสถานการณ์ไม่คาดฝัน ก็จะหาทางรับมือที่ดีไม่ได้

ตึก ตึก ตึก...

หลังจากเส้าปินเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องประชุม ก็รีบไปหาจ้านเฟิง ติงเหย่ ฉู่หยุนเฟย ผู้บังคับกองร้อยโจวไห่ และจางจิ้นทันที

แม้จะเปลี่ยนแปลงแผนการรบที่หวังเยว่กำหนดไว้แล้วไม่ได้ แต่เส้าปินก็ต้องหาวิธีเตรียมการเผื่อไว้ให้มากหน่อย

ผลงานทางฝั่งลูซอนนี้เป็นสิ่งที่เฉินหยวนพาพวกเขาตีมาได้ หากต้องเสียไปเพราะคนที่จ้องจะมาชุบมือเปิบ เส้าปินรับผลลัพธ์แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

มองดูทุกคนที่เดินเข้ามาหา เส้าปินขมวดคิ้วกล่าวว่า "แจ้งพี่น้องทุกคน ให้ตื่นตัวกันเข้าไว้ ฉันสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี ตอนนี้อาจจะมีสถานการณ์อะไรที่เรามองข้ามไป ทุกคนระวังตัวหน่อย อย่าให้สถานการณ์กะทันหันทำเอาลนลานจนทำอะไรไม่ถูก"

แม้เส้าปินจะไม่รู้ว่าการป้องกันที่มั่นในตอนนี้มีปัญหาตรงไหน แต่ในใจเขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีมาตลอด

นี่คือสัญชาตญาณในสนามรบที่ก่อตัวขึ้นจากการอยู่ในสนามรบมานาน แม้จะอธิบายด้วยหลักวิทยาศาสตร์ไม่ได้ แต่กลับแม่นยำมาก

"ตอนนี้หวังเยว่สั่งให้พวกเราตายเพื่อรักษาที่มั่น พวกเราจำเป็นต้องปฏิบัติตามคำสั่งนี้ให้ถึงที่สุด แต่ก็ให้ระวังสภาพการณ์รอบๆ ให้มากด้วย หากเกิดความผิดปกติอะไรขึ้น ให้พี่น้องรีบรายงานทันที พวกเราจะได้รีบหาทางแก้"

เส้าปินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ทำได้แค่ให้ทุกคนเพิ่มความระมัดระวัง เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ร้ายแรงกว่าเดิม

จ้านเฟิงที่อารมณ์ร้อน เวลานี้เริ่มด่าแม่ตรงนั้นเลย ตะโกนเสียงดังว่า "ตายเพื่อรักษาที่มั่นบ้าบออะไร ถ้าภูตอยู่ที่นี่ ป่านนี้คงพาพวกเราบุกออกไปฆ่าพวกมันแล้ว!"

"กองทัพท้องถิ่นลูซอนมารวมพลต่อหน้าต่อตาเรา เวลาแบบนี้เป็นโอกาสดีที่สุดที่จะตีพวกมันให้แตกพ่ายในคราวเดียว ด้วยศักยภาพของพวกเรา พวกมันไม่มีโอกาสได้สวนกลับหรอก!"

"คนของเราก็น้อยอยู่แล้ว ขืนตั้งรับตายตัวแบบนี้ จะไปรับไหวได้ยังไง? ทหารเชลยลูซอนหมื่นกว่าคนนั่นก็ไว้ใจไม่ได้ พอเราเพลี่ยงพล้ำเมื่อไหร่ พวกมันต้องแว้งกัดแน่!"

การวิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบันของจ้านเฟิง แม้จะดูดุดันไปหน่อย แต่ก็เป็นความจริง

แต่ทว่า ฉู่หยุนเฟยที่อยู่ข้างๆ เป็นนายพรานมากประสบการณ์ เวลาแบบนี้ได้แต่เงียบกริบ จางจิ้นเดิมทีก็มาจากกองร้อยรักษาการณ์ แม้จะด่าตามจ้านเฟิง แต่ก็เสนอความเห็นที่มีประโยชน์อะไรไม่ได้ ติงเหย่ยิ่งคิดหาทางออกไม่ออก ได้แต่ยืนร้อนใจอยู่ตรงนั้น

สุดท้าย มีเพียงโจวไห่ที่ถอนหายใจ แล้วเอ่ยว่า "ทหารมีหน้าที่เชื่อฟังคำสั่ง ก่อนที่ภูตจะกลับมา พวกเราจำเป็นต้องปฏิบัติตามคำสั่งของหวังเยว่ และห้ามบิดพลิ้วเด็ดขาด มีความเห็นหรือคำบ่นอะไร ตอนนี้พูดออกมาก็จบไป ถ้าคิดว่าหวังเยว่มีจุดไหนไม่ถูกต้องจริงๆ ก็เก็บหลักฐานไว้ รอหลับประเทศแล้ว เราค่อยให้ภูตเสนอเรื่องต่อเบื้องบน"

"เออ นายพูดถูก"

จ้านเฟิงพยักหน้าอย่างจนใจ

แม้จะยังไม่พอใจ แต่เขาก็เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้

ศึกประชิดเมือง พวกเขาจะขัดแย้งกับผู้บัญชาการสูงสุดไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นอาจกลายเป็นแพะรับบาปในความพ่ายแพ้ของสงครามได้

หลังจากนั้น กองพันรบทั้งสี่ของมังกรวิญญาณ กองร้อยรถถัง กองร้อยปืนใหญ่ และกรมนาวิกโยธินอีกหนึ่งกรม ก็รีบออกจากตัวเมือง เข้าประจำการในแนวป้องกันริมแม่น้ำ เริ่มวางกำลังป้องกันตามแผนที่ป้องกันที่หวังเยว่ให้มา และสร้างจุดเฝ้าระวังต่างๆ อย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ

คำกำชับของเส้าปินถูกส่งต่อไปถึงหูทหารทุกคน ทุกคนต่างตื่นตัว รวบรวมสมาธิทั้งหมด สังเกตความเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์รอบข้าง

ส่วนกองพลทหารราบที่จัดตั้งขึ้นจากเชลยศึก ตอนนี้ถูกตรึงไว้ที่แนวหน้าสุด กลายเป็นโล่มนุษย์หน้ากองทัพประเทศเหยียน

แน่นอน ถ้าพวกเขาก่อกบฏก่อนรบ ข้างหลังก็คือลูกกระสุนของประเทศเหยียน

นี่ก็เป็นสาเหตุที่หวังเยว่กล้าส่งพวกเขาเข้าสู่สนามรบ

เจ้าหน้าที่ระดับสูงที่ยอมจำนนและทหารเชลยของลูซอนต้องการแค่มีชีวิตรอด ขอแค่ให้ทางรอดที่ดูสวยหรูแก่ระดับสูง ให้โอกาสรอดชีวิตแก่ทหารเชลย อย่างน้อยพวกเขาก็จะไม่ก่อกบฏทันที

แน่นอนว่า ก็ไม่มีใครคาดหวังว่าพวกเขาจะระเบิดพลังการรบออกมาได้มากสักแค่ไหนหรอก