บทที่ 1380 - อำนาจการยิง

บทที่ 1380 - อำนาจการยิง

การระดมยิงของกองเรือประเทศเหยียนเริ่มขึ้นแล้ว

ในฐานะผู้บัญชาการที่มีทักษะผู้บัญชาการทัพ ระบบมอบประสบการณ์การบัญชาการที่โชกโชนให้เฉินหยวน เมื่อต้องเผชิญกับการรบยกพลขึ้นบกแบบนี้ เขาย่อมรู้วิธีที่ง่ายที่สุด

ใช้การยิงปูพรมระยะไกลถล่มพื้นที่ยกพลขึ้นบกก่อน ทำลายกำลังป้องกันทั้งหมดบนนั้น เคลียร์พื้นที่ให้กองกำลังยกพลขึ้นบกสามารถขึ้นฝั่งได้อย่างรวดเร็ว

จากนั้นการยิงปูพรมของกองเรือก็จะเลื่อนระยะออกไปไกลขึ้น เพื่อกดดันการโจมตีของข้าศึก ลดความสูญเสียของกองกำลังยกพลขึ้นบก

แผนการรบยกพลขึ้นบกแบบพื้นฐานที่สุดนี้ เฉินหยวนใช้ได้อย่างชำนาญ

กระสุนปืนใหญ่พุ่งตรงไปยังท่าเรืออย่างรวดเร็ว ส่วนทหารลูซอนที่รับผิดชอบการป้องกัน ตอนนี้ตื่นตระหนกกันจนสติแตก

"เร็ว รีบถอย"

"อีกฝ่ายเริ่มยิงถล่มแล้ว ถอนตัวออกจากพื้นที่นี้"

ทหารกองพันทหารราบลูซอนที่เพิ่งเริ่มวางแนวป้องกันที่ท่าเรือร้องไห้โฮวิ่งหนีออกจากท่าเรือ

แต่ความเร็วสองขาของพวกเขา จะไปสู้ความเร็วของกระสุนปืนใหญ่ได้อย่างไร

กระสุนปืนใหญ่พลังทำลายล้างสูงแต่ละลูกฉีกกระชากอากาศ วาดวิถีโค้งอันงดงามกลางอากาศ พุ่งเข้าใส่ทหารลูซอนอย่างรวดเร็ว

กลิ่นอายความตายราวกับพายุ พัดกระหน่ำเข้าใส่หัวใจของทุกคนในทันที

ทหารลูซอนที่เมื่อครู่ยังโห่ร้องอย่างบ้าคลั่ง ฉลองที่ไล่เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธประเทศเหยียนไปได้ ตอนนี้หุบปากสนิท เหมือนสุนัขจนตรอก วิ่งหนีตายไปทั่วอย่างบ้าคลั่ง

ทหารจำนวนมากรู้ดีว่า ด้วยความเร็วในการวิ่งของตัวเองไม่มีทางหนีพ้นรัศมีระเบิดได้ ต่างมองหาที่หลบภัยไปทั่ว

ทหารบางคนถึงกับหมอบลงกับพื้นโล่งๆ ภาวนาให้กระสุนไม่ตกใส่หัวตัวเอง

ตูม ตูม ตูม

กระสุนชุดแรกร่วงลงมาอย่างรวดเร็ว แรงระเบิดมหาศาลแทบจะกวาดล้างไปครึ่งท่าเรือ

เปลวเพลิงที่ม้วนตัวพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า กระจกบ้านเรือนใกล้เคียงถูกคลื่นกระแทกบดขยี้จนกลายเป็นเศษผง

สิ่งปลูกสร้างสูงไม่กี่แห่งในท่าเรือ ล้วนกลายเป็นเป้ากระสุน พังถล่มลงมาอย่างรวดเร็วท่ามกลางแรงระเบิด ทหารจำนวนนับไม่ถ้วนที่หลบอยู่ข้างๆ พลอยโดนลูกหลง ถูกตึกที่ถล่มลงมาทับจนกลายเป็นเนื้อบดทั้งเป็น

ไฟไหม้ที่เกิดจากการระเบิดก็ลุกลามอย่างรวดเร็ว ไม่กี่นาทีก็ปกคลุมฐานที่มั่นชั่วคราวที่ทหารลูซอนสร้างขึ้น

บ้านเรือนที่เป็นที่กำบังพังถล่ม รถทหารก็ถูกระเบิดเป็นชิ้นๆ ทหารลูซอนจำนวนมากที่เฝ้าฐานที่มั่นชั่วคราวกลายเป็นศพไหม้เกรียม

ทหารจำนวนไม่น้อยที่หนีไปก่อนก็หนีไม่พ้นชะตากรรมแห่งความตาย

คลื่นกระแทกที่น่าสะพรึงกลัวจากการระเบิดของกระสุนพลังทำลายล้างสูง หอบเอาซากปรักหักพังของท่าเรือ ฉีกร่างทหารที่คิดจะหนีเป็นชิ้นๆ เหลือไว้เพียงแขนขาที่ขาดกระเด็นเกลื่อนพื้น

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

การระดมยิงรอบแรกเพิ่งจบลง การระดมยิงรอบสองก็เริ่มขึ้นแล้ว

ภายในท่าเรือ ทหารลูซอนที่โชคดีรอดตายจากการถล่มรอบแรก ยังไม่ทันได้หายใจหายคอ ก็เห็นจุดดำที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ บนท้องฟ้า

แววตาของคนเหล่านี้เต็มไปด้วยความสิ้นหวังในทันที

แม้พวกเขาจะหลบการถล่มรอบแรกพ้น แต่ตามร่างกายก็มีบาดแผลไม่มากก็น้อย ตอนนี้ ต่อให้รอดจากการระดมยิงรอบสองได้ พวกเขาก็แทบจะสูญเสียความสามารถในการรบไปแล้ว

ตูม ตูม ตูม

เสียงระเบิดรุนแรงดังขึ้นอีกครั้ง ในท่าเรือแทบไม่เห็นสิ่งปลูกสร้างที่สมบูรณ์แล้ว

ทหารลูซอนที่เหลืออยู่ไม่กี่คนกำลังตะเกียกตะกายคลานออกมา อยากจะหนีไปจากนรกแห่งนี้

เพียงแต่พวกเขายังคลานไปได้ไม่ไกล ก็ได้ยินเสียงแหวกอากาศบาดหู การระดมยิงรอบที่สามเริ่มขึ้นอีกแล้ว

บนถนนฝั่งตรงข้ามท่าเรือ พลตรีลูซอนคนหนึ่งที่นำทัพมาเห็นท่าเรือที่ถูกปกคลุมด้วยเปลวเพลิงจนมิด ก็ส่งข่าวกลับไปทันที "อำนาจการยิงของฝ่ายตรงข้ามรุนแรงเกินไป เราสู้ไม่ได้เลย"

นี่ไม่เรียกว่าการต่อสู้แล้ว

พื้นที่ท่าเรือเวลานี้กลายเป็นทะเลเพลิง

รอบด้านเต็มไปด้วยบ้านเรือนที่พังถล่ม กองพันทหารราบที่วางแนวป้องกันที่ท่าเรือเป็นกลุ่มแรก ไม่มีใครรอดชีวิตออกจากทะเลเพลิงแม้แต่คนเดียว

ในใจของพลตรีลูซอนท่านนี้ เกิดความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอย่างลึกซึ้ง

เผชิญหน้ากับการปูพรมด้วยอำนาจการยิงที่ทรงพลังขนาดนี้ ไม่ว่าจะส่งคนไปเท่าไร ก็แค่ไปส่งตายเท่านั้น

เกิดสถานการณ์แบบนี้ ที่จริงก็เป็นเรื่องปกติมาก

เรือพิฆาตในกองเรือประเทศเหยียน ติดตั้งปืนใหญ่เรือขนาด 130 มิลลิเมตร รุ่น HPJ45A บรรจุกระสุนอัตโนมัติ อัตราการยิงสูงถึง 40 นัดต่อนาทีอย่างน่าสะพรึงกลัว

ความเข้มข้นในการยิงของปืนหลักกระบอกเดียว ก็เหนือกว่ากองพันปืนใหญ่ของทหารบกแล้ว

ในสถานการณ์แบบนี้ ทหารราบกลุ่มหนึ่งที่ไม่มีอาวุธระยะไกลจะเอาอะไรไปสู้

บนใบหน้าของพลตรีท่านนี้เต็มไปด้วยความจนปัญญา

เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าทำไมพวกบิ๊กๆ ข้างบนถึงต้องไปยั่วยุคนเหยียน

ในฐานะพลตรีที่ได้รับการฝึกทางทหารอย่างมืออาชีพ เขารู้ดีถึงปัญหาที่มีอยู่ในลูซอน เขายิ่งรู้ดีว่า เพราะมีคนเหยียนเหล่านั้น เศรษฐกิจของลูซอนถึงไม่พังพินาศไป

แต่ทำไมพวกบิ๊กๆ ข้างบนถึงยังต้องเล่นงานคนเหยียน ถึงขั้นทำเรื่องเกินเลยขนาดนี้ ยั่วโมโหประเทศเหยียนจนถึงที่สุด

ลูซอนเป็นเพียงประเทศเล็กๆ ในมหาสมุทร แม้ชัยภูมิจะสำคัญ มีอิทธิพลต่อประเทศรอบข้างไม่น้อย แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับประเทศเหยียน ไม่มีโอกาสชนะเลย

ตอนนี้ ก่อให้เกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้น พวกเขาจะจบเรื่องนี้อย่างไร

ตอนนั้นเอง เสนาธิการฝ่ายสื่อสารคนหนึ่งก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามา รายงานเสียงดังว่า "รายงานท่านนายพล ไอ้พวกคนเหยียนเตรียมยกพลขึ้นบกแล้วครับ"

"อะไรนะ"

สีหน้าของพลตรีเปลี่ยนไปทันที ตามการคาดการณ์เริ่มแรก คนเหยียนจะเริ่มยกพลขึ้นบก อย่างน้อยต้องอีกครึ่งชั่วโมงไม่ใช่หรือ

เวลานี้ กองกำลังส่วนอื่นของพวกเขายังมาไม่ถึง อาศัยแค่กำลังป้องกันที่มีอยู่ตอนนี้ ไม่พอที่จะต้านทานการโจมตีของกองกำลังยกพลขึ้นบกของคนเหยียนได้เลย

ในเมืองถูกเครื่องบินรบถล่ม สะพานสำคัญหลายแห่งถูกระเบิด อุโมงค์ถูกถล่ม กองทัพที่อยู่ไกลจากท่าเรือ อยากจะมาที่นี่ต้องอ้อมไกลมาก ไม่มีทางมาช่วยที่นี่ได้ทันเวลา

วูบ

พลตรีคว้ากล้องส่องทางไกลในมือเสนาธิการมา รีบมองไปที่ผิวน้ำทะเล

เวลานี้ ควันหนาทึบรอบท่าเรือจางลงบ้างแล้ว เขาจึงมองเห็นสถานการณ์บนผิวน้ำทะเลพอดี

ท่ามกลางคลื่นลมแรงในทะเล เรือ 8 ลำปรากฏขึ้นในกล้องส่องทางไกลของเขา

เรือเหล่านั้นโต้คลื่น พุ่งตรงมายังทิศทางท่าเรือด้วยความเร็วสูง

"บ้าเอ๊ย ลืมยุทโธปกรณ์แบบนี้ไปได้ยังไง"

สีหน้าของพลตรีลูซอนย่ำแย่มาก โกรธจนเกือบปากล้องส่องทางไกลในมือลงพื้น

เขาลืมไปว่า ยังมีเรือโฮเวอร์คราฟต์ที่เป็นอาวุธเทพในการยกพลขึ้นบกอยู่

เรือชนิดนี้มีความเร็วในการแล่นบนทะเลเร็วกว่าความเร็ว 30 น็อตของเรือรบทั่วไปมาก แถมวางกำลังได้คล่องตัว บังคับง่าย

จุดสำคัญที่สุดคือ เรือโฮเวอร์คราฟต์สามารถพุ่งขึ้นชายฝั่งได้โดยตรง และแล่นต่อบนชายฝั่งด้วยความเร็วที่ช้าลง

เมื่อเรือโฮเวอร์คราฟต์จอดสนิท จะกลายเป็นที่กำบังให้กองกำลังยกพลขึ้นบกทันที ช่วยให้พวกเขาบุกโจมตีต่อได้

ถ้าปล่อยให้เรือโฮเวอร์คราฟต์ของอีกฝ่ายขึ้นฝั่งสำเร็จ ผลลัพธ์คงเกินจะจินตนาการ