บทที่ 1240 - ช่วงเวลาประวัติศาสตร์มาถึงแล้ว

บทที่ 1240 - ช่วงเวลาประวัติศาสตร์มาถึงแล้ว

งานวิจัยยังคงดำเนินต่อไป งานสำคัญลำดับถัดไปคือการนำนิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้เข้าสู่กระบวนการก่อสร้าง

นี่เป็นขั้นตอนที่สำคัญมาก ห้ามเกิดความผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว

ดังนั้น ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่เตรียมไว้ล่วงหน้าจึงทำการคำนวณสถานการณ์ต่างๆ ที่อาจเกิดขึ้นนับร้อยล้านครั้ง เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีข้อผิดพลาด

วัสดุก่อสร้างต่างๆ ที่จำเป็นกำลังถูกจัดเตรียม ไม่มีการหย่อนยานแม้แต่น้อย

นี่คือการก่อสร้างใหญ่ที่ระดมกำลังทั้งประเทศ ทุกคนต่างทำงานแข่งกับเวลา พยายามทำงานในส่วนของตนให้สำเร็จ กลัวว่าส่วนของตัวเองจะมีปัญหาจนกระทบต่อความคืบหน้าของโครงการ

ถ้าเป็นแบบนั้น ตัวเองจะเป็นคนบาปในหน้าประวัติศาสตร์!

ในสถานการณ์เช่นนี้ งานทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ

เฉินหยวนเฝ้าดูทุกขั้นตอน ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

ตอนนี้มาถึงช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดแล้ว

เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่เกิดข้อผิดพลาดใดๆ เฉินหยวนเฝ้าดูทุกกระบวนการต่อเนื่อง 3 วัน 3 คืน โดยไม่ได้นอนเลย

ถ้าไม่ใช่เพราะสมรรถภาพร่างกายที่แข็งแกร่งของเขา ป่านนี้คงทนไม่ไหวแล้ว

ผู้เฒ่าหยางที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นดวงตาแดงก่ำจากการอดนอนของเฉินหยวน ก็พูดว่า "เสี่ยวเฉิน เธอไปพักหน่อยเถอะ ฉันดูตรงนี้เอง เธอไม่ได้นอนมา 3 วัน 3 คืนแล้ว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ร่างกายแข็งแรงแค่ไหนก็รับไม่ไหวหรอก"

ท่านรู้ว่าเฉินหยวนหนุ่มแน่นแข็งแรง แต่ร่างกายที่แข็งแกร่งแค่ไหนก็เป็นเลือดเนื้อ ไม่ใช่เหล็กไหล ยังไงก็ต้องพักผ่อน

และภาระที่เฉินหยวนแบกรับอยู่นั้นหนักหนากว่าใคร

ผู้เฒ่าหยางรู้สึกปลื้มใจมาก ที่ในช่วงชีวิตที่เหลือยังได้เห็นคนหนุ่มที่มีความสามารถอย่างเฉินหยวน นี่คือความหวังของชนเผ่า

ท่านเชื่อว่าขอแค่มีเฉินหยวนอยู่ จะต้องนำพาทุกคนไปสู่ก้าวที่รุ่งโรจน์กว่านี้ได้แน่นอน

ดังนั้น ความสำคัญของเฉินหยวนจึงเป็นที่รู้กันดี

เฉินหยวนส่ายหน้า "ผมทนไหว ตอนนี้เป็นช่วงที่สำคัญที่สุด ผมต้องเห็นกับตา ถึงจะวางใจ"

ก็จริงอย่างที่ว่า

ผู้เฒ่าหยางอดทอดถอนใจไม่ได้ ตัวท่านเองก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?

นี่เป็นเรื่องใหญ่ระดับชาติ ถ้าไม่ได้ดู ใจมันไม่สงบ ไม่สบายใจ

แต่ว่า เฉินหยวนร่างกายแข็งแรงทนไหว แต่พวกผู้เฒ่าหยางอายุมากแล้ว จะไปเทียบกับเขาได้ยังไง?

"ผู้เฒ่าหยาง พวกท่านไปพักก่อนเถอะ สถานการณ์ทางนี้ผมคุ้นเคยดี ไว้มีสถานการณ์อะไรเจาะจง ผมค่อยแจ้งพวกท่าน" เฉินหยวนกลับเป็นฝ่ายเกลี้ยกล่อมพวกผู้เฒ่าหยาง

ผู้เฒ่าหยางโบกมือ "ไม่ต้องหรอก กระดูกผุๆ ของพวกเรา ไม่ได้เปราะบางอย่างที่เธอมองหรอก ทนไหว"

เฉินหยวนไม่รู้จะพูดอะไรดี ในใจมีแต่ความเลื่อมใส

นี่แหละนักวิทยาศาสตร์ชาวเหยียน มีแต่พวกเขาเท่านั้นที่ทำได้ถึงขั้น "ทุ่มเทแรงกายแรงใจจนกว่าชีวิตจะหาไม่" อย่างแท้จริง

เฉินหยวนรู้ว่าเกลี้ยกล่อมพวกท่านไม่ได้ จึงไม่ยืนกรานอีก ทำได้แค่ให้ทีมแพทย์เตรียมพร้อมไว้

เวลาผ่านไปทีละน้อยท่ามกลางความวุ่นวายของทุกคน

เฉินหยวนอยู่ประจำที่ศูนย์บัญชาการตลอด พวกผู้เฒ่าหยางก็กินอยู่หลับนอนอยู่ที่เดียวกัน

เฉินหยวนบังคับให้พวกท่านไปพักผ่อนหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่บังคับให้ไปพัก ไม่ถึงชั่วโมงก็กลับมาอีก

ใครก็ทำอะไรพวกท่านไม่ได้

เฉินหยวนจนปัญญา ทำได้แค่หาเวลาว่างนวดให้พวกท่านนิดหน่อย และเตรียมยาบำรุงบางอย่าง เติมพลังให้พวกท่าน พยายามดูแลร่างกายให้ดีที่สุด

ยังไงซะพวกผู้เฒ่าหยางก็แก่แล้ว ร่างกายไม่เหมือนคนหนุ่มสาว บวกกับสุขภาพเดิมทีก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว

ด้วยวัยของพวกท่าน ตอนนี้น่าจะอยู่บ้านเลี้ยงหลาน เสพสุขในบั้นปลายชีวิตแท้ๆ

แต่เพื่อการฟื้นฟูที่ยิ่งใหญ่ของชาติและชนเผ่า พวกท่านกลับยืนหยัดอยู่ที่แนวหน้าสุดอย่างเด็ดเดี่ยว

นี่คือความแตกต่างระหว่างนักวิทยาศาสตร์ชาวเหยียนกับนักวิทยาศาสตร์ต่างชาติ

คนรุ่นผู้เฒ่าหยาง ล้วนอุทิศตนอย่างเงียบๆ อยู่เบื้องหลัง ไม่แสวงหาชื่อเสียงจอมปลอม จิตใจจดจ่ออยู่แต่งานวิจัย เพื่อให้ชนเผ่าได้ทะยานขึ้นฟ้าเร็ววัน

ยิ่งเฉินหยวนอยู่กับพวกท่านนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณอันเป็นอมตะในตัวพวกท่าน

ทฤษฎีกับปฏิบัติย่อมมีความแตกต่าง ในกระบวนการเปลี่ยนผ่าน บางครั้งย่อมเกิดปัญหาบ้าง แต่ก็เป็นปัญหาเล็กน้อย ส่วนใหญ่เป็นเรื่องกระบวนการผลิต ซึ่งก็แก้ไขได้ในเวลาอันสั้น

สาเหตุที่แก้ไขได้เร็วขนาดนี้ หลักๆ ก็เพราะโครงการ "ช่างฝีมือแห่งชาติ" ที่เฉินหยวนเปิดตัวก่อนหน้านี้ ได้ระดมคนอย่างจางไหลมาช่วยงานก่อสร้างทั้งหมด

ผู้เชี่ยวชาญและช่างเทคนิคในแต่ละตำแหน่งทำงานกันหามรุ่งหามค่ำ ทำงานสามกะหมุนเวียน การก่อสร้างทั้งหมดไม่เคยหยุดนิ่ง เปลี่ยนแปลงไปทุกวัน

พริบตาเดียวก็ผ่านไปอีกสองเดือน อุปกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้เครื่องแรกติดตั้งเสร็จสมบูรณ์!

เวลานี้ ผู้เฒ่าเย่และคนอื่นๆ จากกองทัพมาถึงกันครบ ที่ศูนย์บัญชาการเรียกได้ว่ารวมพลนายพลกันคับคั่ง ทุกคนต่างรอคอยช่วงเวลาประวัติศาสตร์

พวกเขาไปที่หน้างานไม่ได้ แต่สามารถดูภาพการเตรียมงานที่วุ่นวายในพื้นที่ผ่านช่องสัญญาณสื่อสารเฉพาะกิจได้

ทุกคนจ้องมองหน้าจอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

ทุกคนรู้ดีว่า หากการทดสอบสำเร็จ มันหมายความว่าอะไร!

พวกเขารอคอยเวลานี้มานานมากแล้ว

ในอดีต พวกเขาต่างเฝ้ารอให้วันนี้มาถึงเร็วๆ ฝันถึงมันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

เพียงแต่อุปสรรคที่ขวางหน้าพวกเขามันใหญ่หลวงเกินไป ด้วยทรัพยากรบุคคลและเทคโนโลยีในตอนนั้น การจะทะลุขีดจำกัด แทบจะเป็นเรื่องฝันเฟื่อง

แต่ด้วยจิตวิญญาณที่ไม่ยอมแพ้ถ้าไม่ชนกำแพง พวกเขาจึงยืนหยัดมาจนถึงตอนนี้

เพราะความยืนหยัดนี้เอง ถึงได้มีการทดสอบครั้งแรกในวันนี้

เพื่อรอให้ถึงขั้นตอนนี้ นักวิทยาศาสตร์นับไม่ถ้วนได้อุทิศวัยหนุ่มสาวทั้งชีวิต หรือแม้กระทั่งอุทิศชีวิตวัยหนุ่มของตนเอง

ช่วงเวลานี้ ในที่สุดก็มาถึงแล้ว