บทที่ 1190 - ข้อมูลสำคัญ

บทที่ 1190 - ข้อมูลสำคัญ

หลังจากพันเอกเวียเดินจากไป เฉินหยวนก็เดินเร็วๆ ไปหาพวกหยางรุ่ย

เรื่องเยลโลว์เค้กต้องรีบจัดการ เฉินหยวนไม่อยากยืดเยื้อ

เวลานี้ หยางรุ่ยกำลังโดนนักข่าวสาวคนหนึ่งตามตอแย ไม่ว่าเขาจะเดินไปไหน เธอก็จะตามติด แจด้วยสีหน้าร้อนรน

"หัวหน้าหยาง แม้เขาจะไม่ใช่คนจีน แต่สิ่งที่เขาทำก็เพื่อทุกคน พวกคุณจะเห็นคนตายไม่ช่วยไม่ได้นะ!"

นักข่าวสาวรีบเดินมาขวางหน้าหยางรุ่ย พูดอย่างร้อนรน

นักข่าวสาวคนนี้ก็คือเซี่ยหนาน

หยางรุ่ยทำหน้าจนใจ หันไปอีกทาง ข่มอารมณ์พูดว่า "ผมเป็นทหาร ถ้าไม่ได้รับคำสั่งจากเบื้องบน ผมทำโดยพละการไม่ได้"

เซี่ยหนานขยับมาขวางอีก พูดต่อ "งั้นคุณก็โทรหาหัวหน้าคุณสิ อธิบายสถานการณ์ให้ฟัง พวกเขาต้องยอมแน่!"

หยางรุ่ยจนปัญญา เขาต้องวางแผนปฏิบัติการขั้นต่อไปของหน่วยเจียวหลง ไม่มีเวลามาเถียงกับนักข่าวสาวคนนี้

กำลังจะหันหนีอีกทาง เซี่ยหนานก็พุ่งเข้ามา แย่งเครื่องมือสื่อสารของหยางรุ่ย พูดรัวเร็ว "ท่านคะ ฟังฉันนะ ผู้ช่วยฉันโดนจับ เขาพกข้อมูลสำคัญอยู่ พวกท่านต้องช่วย..."

เซี่ยหนานยังพูดไม่จบ หยางรุ่ยก็ดึงสายสื่อสารออกอย่างหมดความอดทน แสดงท่าทีว่าเขาช่วยไม่ได้จริงๆ

เซี่ยหนานไม่ยอมแพ้ เตรียมจะขอร้องต่อ

ตอนนั้นเอง เฉินหยวนก็เดินเข้ามา

หยางรุ่ยรีบบอก "เขาคือหัวหน้าเรา ถ้าเขาตกลง เราก็ไปได้ คุณไปคุยกับเขา"

พรึ่บ!

เฉินหยวนยังไม่ทันตั้งตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เซี่ยหนานก็วิ่งมาอยู่ตรงหน้า พูดอย่างร้อนรน "สวัสดีค่ะ ฉันคือนักข่าวเซี่ยหนาน ผู้ช่วยฉันถูกพวกติดอาวุธจับตัวไป เขาน่าจะมีข่าวเรื่องเยลโลว์เค้ก ตอนนี้เขาอาจถูกฆ่าได้ทุกเมื่อ ฉันต้องการไปช่วยเขากับพวกคุณเดี๋ยวนี้ ช้ากว่านี้จะไม่ทันการ!"

ฟังเซี่ยหนานพูดจบ เฉินหยวนหันไปมองหยางรุ่ย เห็นหยางรุ่ยยักไหล่อย่างจนใจ แล้วเดินหนีไปจัดแจงงานของหน่วยเจียวหลง

เฉินหยวนก็จนใจเหมือนกัน ได้แต่ตีหน้าขรึมพูดว่า "คุณครับ คุณรีบตามรถของกองทัพรัฐบาลกลับเข้าเมืองซะ พวกเขาจะพาคุณไปที่ปลอดภัย รอฟังข่าวที่นั่น อย่ามาเกะกะการทำงานของพวกเราที่นี่ ส่วนเรื่องเยลโลว์เค้ก เราจะจัดการให้เรียบร้อยเอง"

เซี่ยหนานได้ยินคำปฏิเสธตรงๆ ของเฉินหยวน ก็เหน็บแนมทันที "พวกคุณเป็นทหารจีน จะเลือดเย็นไร้หัวใจแบบนี้ไม่ได้นะ!"

จากนั้น เสียงของเธอก็ดังขึ้นเรื่อยๆ จนคนรอบข้างที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่หันมามอง "ผู้ช่วยฉันกำลังจะโดนฆ่า ตอนนี้มีแต่พวกคุณที่ช่วยเขาได้ ทำไมถึงเห็นคนตายแล้วไม่ช่วย?"

หยางรุ่ยยืนอยู่ข้างๆ มองเฉินหยวนอย่างจนปัญญา หวังว่าเขาจะมีวิธีจัดการ

เซี่ยหนานเป็นนักข่าวชื่อดัง มีอิทธิพลในวงการสื่อ พอสมควร ขึ้นชื่อเรื่องกล้าพูดกล้าทำ เป็นที่รู้จักในวงกว้าง

เพราะงั้น หยางรุ่ยถึงปวดหัวเวลาต้องรับมือเธอ

เธอตามตอแยแบบนี้ การกระทำบางอย่างก็เกินเลย แต่ไม่ถึงกับล้ำเส้น ทำให้หยางรุ่ยหาเหตุผลมาโกรธไม่ได้ ได้แต่ปล่อยให้เธอตามตอแย

สรุปคือ เธอเป็นคนน่ารำคาญมาก

เฉินหยวนมองเซี่ยหนาน หน้าขรึมลงทันที พูดสวนกลับ "เลือดเย็นไร้หัวใจ? ถ้าเลือดเย็นจริง เราคงไม่มาโผล่ที่นี่ คุณควรดีใจที่มีเลือดจีนไหลเวียนอยู่ในตัว ประเทศชาติถึงมีหน้าที่ต้องพาคุณกลับไป!"

"จำไว้ เราคือทหารจีน เราไม่กลัวตายก็จริง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าชีวิตเราจะเอามาทิ้งขว้างได้! ชีวิตทหารก็เป็นชีวิตคน ทหารก็มีบ้าน มีครอบครัว มีคนรอให้กลับไปหา!"

"ถ้าเพื่อช่วยคนของเรา ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตเราก็ไม่ว่า แต่เพื่อคนอื่น เราจะช่วยก็ต่อเมื่อรับประกันความปลอดภัยของตัวเองได้แล้วเท่านั้น คุณเข้าใจไหม?"

เซี่ยหนานพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เฉินหยวนพูดถูก ทหารจีนยอมตายเพื่อช่วยคนจีนได้ แต่พวกเขาไม่มีหน้าที่ต้องไปเสี่ยงตายเพื่อช่วยคนต่างชาติ

ในประเทศ ทหารจีนบุกน้ำลุยไฟไปในที่อันตรายที่สุดได้ ในต่างแดน ทหารจีนก็พาคนจีนทุกคนกลับบ้านจากที่อันตรายที่สุดได้

แต่จะให้พวกเขาไปเสี่ยงเพื่อคนต่างชาติ เว้นแต่จะมีคำสั่งจากเบื้องบน

มองเซี่ยหนานที่เงียบไป เฉินหยวนพูดเรียบๆ "คุณตามรถกองทัพรัฐบาลกลับเข้าเมือง เขาจะส่งคุณไปที่ปลอดภัย รอฟังข่าวที่นั่น อย่ามาสร้างปัญหาให้งานของเรา ส่วนเรื่องเยลโลว์เค้ก เราจะจัดการให้เหมาะสม"

พูดจบ เฉินหยวนก็หันหลังเดินไปหาพวกหยางรุ่ย

เซี่ยหนานอึ้งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะรีบวิ่งตามมา พูดอย่างร้อนรน "ฉันรู้ภาษาถิ่นที่นี่ ฉันช่วยเป็นล่ามได้ พาฉันไปด้วยต้องมีประโยชน์แน่"

เฉินหยวนตอบอย่างเอือมระอา "ผมรู้ภาษาต่างประเทศหลายสิบภาษา สื่อสารที่นี่ได้ไร้อุปสรรค"

ได้ยินคำตอบเฉินหยวน เซี่ยหนานหน้าเหวอ หลุดปากคำหยาบออกมาคำโต "เชี่ย!"

เฉินหยวนเพิ่งพูดภาษาถิ่นของเวียออกมา และสำเนียงเป๊ะกว่าเซี่ยหนานเยอะ

เฉินหยวนเดินเลี่ยงเซี่ยหนาน มาหาพวกหยางรุ่ย สีหน้าจริงจังขึ้น "ตอนนี้มีเรื่องสำคัญมากต้องบอกพวกคุณ"

จากนั้น เฉินหยวนก็บอกข่าวที่ได้รับจากเยาเหลาให้พวกหยางรุ่ยฟัง "ตอนนี้มีหน่วยรบพิเศษจากหลายฝ่ายปลอมตัวเป็นทหารรับจ้างหรือกบฏ เป้าหมายคือเก็บผม"

"นี่..."

ได้ยินข่าวนี้ พวกหยางรุ่ยหน้าเปลี่ยนสีกันหมด

กบฏไม่น่ากลัว ฝีมือยังสู้ทหารเกณฑ์ไม่ได้ด้วยซ้ำ อาศัยแค่คนเยอะถึงได้เปรียบในสงครามเมือง

แต่ถ้ามีหน่วยรบพิเศษจากฝ่ายอื่นโผล่มา ความเสี่ยงของภารกิจนี้จะเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่า

เฉินหยวนพูดต่อ "เรื่องพวกนี้ช่างมันเถอะ เราเป็นศัตรูกับพวกติดอาวุธไปแล้ว ปัญหาเยลโลว์เค้กต้องแก้ รังโจรของพวกมันต้องถล่ม ไม่งั้นเวียจะไม่ปลอดภัยจริง ผลประโยชน์ของจีนที่นี่ก็รับประกันไม่ได้"

"ภารกิจนี้จะอันตรายมาก อาจตายได้ทุกเมื่อ แต่เราต้องไป!"

พวกหยางรุ่ยสีหน้าเคร่งขรึม พยักหน้าหนักแน่น "รับทราบ!"

พวกเขารู้ดีถึงความร้ายแรงของเยลโลว์เค้ก และเข้าใจความจำเป็นที่ต้องถอนรากถอนโคน ถ้าไม่กำจัดกบฏให้สิ้นซาก วันหน้าพวกมันต้องกลับมาอีก

และกองทัพจีนจะประจำการอยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ได้ ไม่มีใครเฝ้าระวังโจรได้ตลอดพันวัน

การกวาดล้างให้สิ้นซากคือวิธีที่ดีที่สุด

เฉินหยวนมองท่าทางจริงจังของพวกหยางรุ่ย พยักหน้าอย่างพอใจ "เอาล่ะ เช็คอุปกรณ์ ฟื้นฟูร่างกาย อีก 30 นาทีออกเดินทาง"

"รับทราบ!"

30 นาทีต่อมา พลตรีคนหนึ่งเดินเร็วๆ มาหาเฉินหยวน "เราพร้อมแล้ว"

เฉินหยวนพยักหน้า หันไปบอกพวกหยางรุ่ย "ขึ้นรถ ออกเดินทางทันที!"