บทที่ 520 ปัญหาที่ต้องแก้ไข

บทที่ 520: ปัญหาที่ต้องแก้ไข

ติงเหย่เงียบไปครู่ใหญ่ ทันใดนั้นก็อุทานออกมา รู้สึกตัวเต็มที่

สิ่งที่เฉินหยวนพูดมานี้ แตกต่างจากที่เขาเคยเข้าใจมาโดยสิ้นเชิง

การเข้ากองทัพไม่ใช่ว่าต้องเข้าสัปดาห์นรกก่อน เพื่อทำการฝึกฝนอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นค่อยฝึกฝนเฉพาะทาง พัฒนาความสามารถในการรบโดยรวมของแต่ละบุคคลอย่างต่อเนื่อง ก้าวไปทีละขั้นจนแข็งแกร่งขึ้นไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงต้องเรียนอะไรมากมายขนาดนี้ในคราวเดียว

แม้แต่ภาษาต่างประเทศอย่างภาษาอังกฤษก็ต้องเรียน นี่ทำให้คนรู้สึกมึนหัวไปหมด!

ติงเหย่มีความรู้สึกว่าเฉินหยวนกำลังจะทำให้เขากินจนอ้วนในคราวเดียว!

มันบ้าไปหน่อยแล้ว

เฉินหยวนมองดูติงเหย่ที่ประหลาดใจ "ทำได้ไหม?"

ติงเหย่สูดหายใจเข้าลึกๆ สิ่งที่เฉินหยวนเสนอมานี้แม้จะยากลำบาก เกินกว่าที่เขาคาดไว้มาก แต่แล้วอย่างไรล่ะ? นี่คือโอกาสสุดท้ายของเขาที่จะได้เป็นทหารหน่วยรบพิเศษ จะยอมแพ้ไม่ได้!

พรึ่บ!

ติงเหย่กำหมัดแน่น แววตาแน่วแน่เป็นพิเศษ เพื่อแก้แค้น เพื่อสู้เพื่อศักดิ์ศรีของตัวเอง จะลำบากแค่ไหนก็ต้องทำ!

"ได้ครับ!" ติงเหย่กล่าวอย่างหนักแน่น

เฉินหยวนพยักหน้า "ไป ไปสนามยิงปืน"

"ครับ!"

เฉินหยวนพาทหารติงเหย่ไปที่สนามฝึกทันที เริ่มการฝึกอย่างเป็นทางการ

ก็เหมือนกับที่เฉินหยวนเคยพูดไว้ ติงเหย่ต้องเรียนรู้อะไรอีกมากมาย เขาต้องเอาชนะจุดอ่อนทั้งหมดของตัวเองให้ได้ ถึงจะสามารถเป็นทหารหน่วยรบพิเศษที่ผ่านเกณฑ์ได้ ดังนั้นการฝึกของเขาจะยากลำบากกว่าคนอื่นมาก

ช่วงเวลาต่อจากนี้ เฉินหยวนก็ได้พาติงเหย่ทำการฝึกพิเศษ ตามแผนการฝึกพิเศษที่วางไว้ก่อนหน้านี้ ในกระบวนการนี้ เฉินหยวนเองก็ได้ฝึกฝนเช่นกัน เสริมความแข็งแกร่งของร่างกายและพัฒนาฝีมือส่วนตัวอย่างต่อเนื่อง

หลังจากกลับมาจากเขตจินซาน เฉินหยวนมีความต้องการในฝีมือของตัวเองสูงขึ้น ต้องแข็งแกร่งขึ้นอีก

ศัตรูที่เขาต้องเผชิญในอนาคตไม่ใช่แค่พ่อค้ายา แต่ยังมีกลุ่มอิทธิพลที่เป็นศัตรูอีกด้วย เช่น CIA ของประเทศอินทรี พวกเขาเสียเปรียบอย่างมากในเขตจินซาน จะต้องแก้แค้นอย่างแน่นอน ไม่แน่ว่าตอนนี้อาจจะเริ่มตามหาตัวเองแล้ว

นี่หมายความว่าคนที่เฉินหยวนต้องเผชิญในอนาคตจะไม่ใช่คนอ่อนแอ สรุปง่ายๆ ก็คือ ตอนนี้เฉินหยวนต้องแข็งแกร่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง ถึงจะสามารถรับมือกับวิกฤติต่างๆ ที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคตได้

เวลามีจำกัด เฉินหยวนต้องรีบแล้ว

เวลาก็ผ่านไปทีละน้อย การก่อสร้างฐานทัพหลงหุนยังคงดำเนินไปอย่างเร่งรีบทั้งวันทั้งคืน เรื่องเอกสารของบุคลากร จ้าวจี้ยนกั๋วได้ไปพูดคุยกับจ้าวซงไป่ด้วยตัวเอง เตรียมใจที่จะถูกเชือดแล้ว

ทุกอย่างดำเนินไปตามแผนที่วางไว้

เวลาผ่านไปสี่วัน ในสนามยิงปืน ติงเหย่ทำความเคารพเฉินหยวน จากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าจนปัญญา "ผู้การครับ ไม่ใช่ว่าผมทนลำบากไม่ได้ แต่ว่า..."

เขาถอนหายใจ แล้วยื่นมือให้เฉินหยวน

เฉินหยวนเหลือบมองมือทั้งสองข้างของติงเหย่ บวมเป่งไปหมด เหมือนกับหัวไชเท้า

นี่คือผลจากการฝึกฝนอย่างบ้าคลั่งถึงอย่างไรร่างกายเป็นเลือดเนื้อ ไม่ใช่เหล็กกล้า ภายใต้การฝึกฝนที่หนักหน่วง กล้ามเนื้อย่อมต้องเกิดการบาดเจ็บต่างๆ นานา

ติงเหย่ร่างใหญ่ขนาดนี้ สามารถทรมานร่างกายตัวเองได้ขนาดนี้ ต้องทุ่มเทความพยายามอย่างมาก ถึงจะเป็นเช่นนี้

เฉินหยวนขมวดคิ้ว เขาก็ฝึกฝนอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน แต่ถึงอย่างไรเขามีสมรรถภาพร่างกายที่เกินกว่า 4 คุณสมบัติ แถมยังมีทักษะต่างๆ เสริมอีกด้วย โดยไม่รู้ตัวก็เลยเอามาตรฐานของตัวเองไปใช้กับคนอื่น

ไม่ใช่ว่าทุกคนจะมีสมรรถภาพร่างกายที่น่ากลัวเหมือนเขา จะบ้าคลั่งแค่ไหนก็ไม่สน

ตึกตัก...

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้น ฉู่หยุนเฟยก็เดินเข้ามา

เขาทำความเคารพเฉินหยวน ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขมขื่น "มือของผมทนไม่ไหวแล้ว"

มือของเขาก็เหมือนกับของติงเหย่

คนสองคนนี้ฝึกฝนอย่างบ้าคลั่ง ราวกับกำลังแข่งขันกันอยู่ ใครก็ไม่ยอมแพ้ใคร ดังนั้นจึงยิ่งทำยิ่งหนัก

แน่นอนว่าสิ่งที่กระตุ้นพวกเขามากที่สุดก็คือเฉินหยวน เฉินหยวนในช่วงสองสามวันนี้ฝึกซ้อมไปพร้อมกับพวกเขา ความเข้มข้นในการฝึกของเขาสูงกว่าพวกเขาถึงสามเท่า

หัวหน้าฝึกซ้อมอย่างบ้าคลั่งขนาดนี้ พวกเขาที่เป็นลูกน้อง จะอู้ได้เหรอ?

ดังนั้นทุกคนก็เลยบ้าคลั่งไปหมด

เฉินหยวนกล่าว "พวกนายหยุดใช้อาวุธปืนไปก่อน ไปห้องพยาบาลเอายาดีๆ มาหน่อย รอให้หายดีแล้วค่อยมาฝึกต่อ"

มือบวมขนาดนั้นแล้ว ถ้ายังฝืนฝึกต่อไป มือทั้งสองข้างอาจจะเสียได้

"พวกนายเปลี่ยนไปฝึกวิ่งวิบากแทนแล้วกัน" เฉินหยวนกล่าว

ติงเหย่และฉู่หยุนเฟยถอดรองเท้าออกพร้อมกัน ฝ่าเท้าทั้งสี่ข้างบวมเป่งเหมือนกับบ๊ะจ่าง

ติงเหย่กล่าวอย่างขมขื่น "ผู้การครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ มีวิธีแก้ไขปัญหานี้ไหมครับ เราไม่อยากจะหยุดฝึก แบบนี้มันเสียเวลาเกินไป"

ฉู่หยุนเฟยก็พยักหน้า "เรามีเวลาไม่พอ"

คนสองคนนี้ขยันมากจริงๆ วันหนึ่ง 24 ชั่วโมง นอกจากเวลานอน 6 ชั่วโมง (ซึ่งเป็นข้อบังคับของเฉินหยวน) แล้ว เวลาทั้งหมดของพวกเขาก็ใช้ไปกับการฝึกฝน ไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว

ความเข้มข้นในการฝึกนั้นสูงกว่าทหารกองร้อยรักษาการณ์ถึงสามเท่า ดังนั้นจึงสามารถจินตนาการได้ว่าร่างกายของพวกเขารับภาระหนักเพียงใด

เฉินหยวนมองดูคนสองคนแล้วขมวดคิ้วอีกครั้ง นี่เป็นปัญหาจริงๆ

ติงเหย่และฉู่หยุนเฟยล้วนจัดอยู่ในประเภทที่ไม่มีพรสวรรค์ ความสามารถในปัจจุบันล้วนมาจากการฝึกฝนในภายหลัง ความพยายามที่ทุ่มเทไปนั้น มีเพียงพวกเขาเองที่รู้ดีที่สุด

นี่ก็เหมือนกับเฉินหยวนในอดีต การเติบโตของเขาก็อาศัยความพยายามในภายหลังเช่นกัน

การมีระบบช่วยเหลือเป็นข้อได้เปรียบ แต่หากไม่มีความพยายามในภายหลัง ก็ไม่สามารถไปถึงจุดที่สูงขึ้นได้เช่นกัน

ดังนั้น ติงเหย่และฉู่หยุนเฟยหากต้องการจะเติบโตขึ้น ความพยายามที่ต้องทุ่มเทนั้นต้องมากกว่าคนอื่นมาก

พวกเขาไม่เหมือนกับคนในหน่วยจู่โจมดาบศึก ที่มีพรสวรรค์สูงมาก ขอเพียงทุ่มเทความพยายามในระดับหนึ่งก็สามารถพัฒนาขึ้นไปอีกขั้นหนึ่งได้

จากมุมมองนี้แล้ว ราชันย์ทหารที่แท้จริงจะมีสมรรถภาพร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ และจะไม่ลดลงไปตามกาลเวลา ด้วยเหตุนี้ไม่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถเป็นราชันย์ทหารได้

ฉู่หยุนเฟยกล่าวต่อไป "ผู้การครับ ท่านมีวิธีดีๆ ไหมครับ? ความเข้มข้นในการฝึกของท่านในแต่ละวันสูงกว่าพวกเรามาก ทำไมท่านถึงไม่มีอะไรเลย? กลับยิ่งฝึกยิ่งมีแรง เหมือนกับหุ่นยนต์เลย"

ติงเหย่พยักหน้า "ผู้การครับ ท่านคือคนที่บ้าคลั่งที่สุดที่ผมเคยเจอมา เดิมทีผมคิดว่าการฝึกของผมบ้าคลั่งพอแล้ว เมื่อเทียบกับท่านแล้ว ผมเป็นแค่เด็กน้อย"

เฉินหยวนเงียบไปครู่หนึ่ง "ปัญหานี้ต้องแก้ไขจริงๆ การฝึกเสริมความแข็งแกร่งต้องดำเนินต่อไป ทำได้เพียงหาวิธีฟื้นฟูอาการบาดเจ็บจากการฝึกของพวกนายให้เร็วที่สุด เพื่อให้แน่ใจว่าการฝึกในวันถัดไปจะดำเนินไปได้ มิฉะนั้นพวกนายคงได้พังกันหมด"

"ส่วนวิธีแบบของฉัน ร่างกายของฉันพิเศษหน่อย พวกนายเลียนแบบไม่ได้"

เขาเชี่ยวชาญการแพทย์แผนจีน สิ่งที่ถนัดที่สุดคือการปรับสมดุลร่างกาย การที่จะฟื้นฟูอาการบาดเจ็บจากการฝึกของพวกเขาให้เร็วขึ้น ไม่ใช่ว่าไม่มีวิธีแก้ไข เพียงแต่ต้องใช้เงินหน่อย