บทที่ 240 ทางเลือกของฉางอิ๋งอิ๋ง

บทที่ 240 ทางเลือกของฉางอิ๋งอิ๋ง

"ทรัพยากรที่สำนักมารโลกันตร์สะสมมาหลายปีนั้นมีไม่น้อยเลย"

ผู้อาวุโสท่านหนึ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม

แม้ทรัพยากรจะไม่มากเท่าที่คาดหวัง แต่ก็ถือว่ามหาศาล

ลำพังผลผลิตจากไร่วิญญาณและเหมืองแร่ ก็นับเป็นจำนวนเงินที่น่าตกใจ

แต่ไร่วิญญาณและเหมืองแร่ต้องอาศัยการบริหารจัดการและรอคอยผลผลิต

สำนักสุริยันม่วงจึงทำได้เพียงพักเรื่องนี้ไว้ก่อน รอให้ศึกระดับแปรเทวะจบลง ค่อยมาจัดการ

นอกจากนี้ ยังมีสมุนไพรวิญญาณ ผลไม้ล้ำค่า และแร่วิเศษสำหรับหลอมอาวุธอีกจำนวนมาก

สำนักสุริยันม่วงเตรียมขนย้ายทั้งหมดกลับไปเก็บเข้าคลังของสำนัก

"แม้สำนักมารโลกันตร์จะล่มสลาย แต่ปัญหาที่ทิ้งไว้ก็มีไม่น้อย"

ผู้อาวุโสอีกท่านหนึ่งกล่าวเสริม "แต่ครั้งนี้ชื่อเสียงของสำนักสุริยันม่วงเราจะต้องขจรขจาย ปัญหาใดๆ ย่อมไม่ใช่ปัญหา"

เรื่องของสำนักมารโลกันตร์ถือว่าจัดการไปได้เกือบหมดแล้ว ต่อไปคือช่วงเวลาแห่งการย่อยสลายมรดก

มรดกเหล่านี้จัดการไม่ง่ายเลย

เพราะผลประโยชน์ทับซ้อนมากมาย จำต้องจัดสรรปันส่วนกันใหม่

ดังนั้น ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำคือตรวจนับสิ่งของ และประเมินความเสียหาย

รอให้ศึกระดับแปรเทวะจบลง ปรมาจารย์ทงเสวียนกลับมา ก็จะเป็นประธานในการเลื่อนขั้นสำนัก

ท่ามกลางเสียงสนทนาของเหล่าผู้อาวุโส หลี่ต้งเสวียนกลับมีสีหน้าเคร่งเครียด นิ่งเงียบไม่พูดจา

ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างประหลาด

พึงรู้ไว้ว่าหลี่ต้งเสวียนในยามนี้คือผู้ฝึกตนระดับวิญญาณแรกกำเนิด

จิตใจมั่นคง ปราศจากมารในใจ การเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ใดๆ ย่อมไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

ตอนนี้เขายังไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่หลังจากตัดความเป็นไปได้ต่างๆ ออกไป เขาก็เริ่มมีข้อสันนิษฐานบางอย่าง

ปรมาจารย์ทงเสวียน ศิษย์พี่ของเขา เจ้าสำนักสุริยันม่วง

ระดับวิญญาณแรกกำเนิดก็คือระดับวิญญาณแรกกำเนิด ต่อให้มีพลังต่อสู้เทียบเท่าระดับแปรเทวะ ก็ไม่ใช่ระดับแปรเทวะจริงๆ

ปรมาจารย์ทงเสวียนแข็งแกร่งก็จริง แต่การอยู่ในสนามรบระดับแปรเทวะที่มีอันตรายรอบด้าน

สำหรับผู้ฝึกตนระดับวิญญาณแรกกำเนิดแล้ว ไม่ใช่เรื่องปลอดภัยเลย

นอกจากปรมาจารย์ทงเสวียน หลี่ต้งเสวียนก็นึกถึงคนอื่นไม่ออก

หลี่ต้งเสวียนติดตามปรมาจารย์ทงเสวียนมาตั้งแต่เด็ก

สำหรับเขา ปรมาจารย์ทงเสวียนไม่ใช่แค่ศิษย์พี่และเจ้าสำนัก

แต่เปรียบเสมือนบิดาหรือปู่ เป็นญาติผู้ใหญ่ที่ใกล้ชิด

หลี่ต้งเสวียนเคารพรักปรมาจารย์ทงเสวียนอย่างยิ่งมาตั้งแต่จำความได้

ตอนนี้เขารู้สึกไม่สบายใจ และข่าวคราวจากสนามรบระดับแปรเทวะก็เงียบหาย เขาจึงอดห่วงไม่ได้ว่าปรมาจารย์ทงเสวียนจะเกิดเรื่อง

หากเป็นการต่อสู้ทั่วไป เขาคงไม่กังวล

แต่ในสนามรบระดับแปรเทวะ แม้แต่ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อย

ก็อาจส่งผลให้ผลลัพธ์พลิกผันได้อย่างมหาศาล

แม้หลี่ต้งเสวียนจะพอเดาอะไรได้บ้าง แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้

จึงทำได้เพียงนิ่งเงียบ รอคอยข่าวสาร

อีกด้านหนึ่ง เมื่อสงครามจบลง

หลินเสวียนก็มีเวลาว่างพอที่จะเดินชมสถานที่

อาณาเขตของสำนักมารโลกันตร์กว้างใหญ่ไพศาล มีสิ่งก่อสร้างและแดนสมบัติมากมาย

แม้หลินเสวียนจะเคลื่อนที่ได้เร็ว แต่ก็สำรวจได้ไม่ทั่วถึง

เขาเพียงแวะชมอาคารหลักๆ และทัศนียภาพของแดนรกร้าง

ฉางอิ๋งอิ๋งในตอนนี้ และอาจจะอีกนานในอนาคต จะไม่สามารถเปิดเผยใบหน้าจริงได้

ต้องระมัดระวังในการซ่อนตัว เพื่อไม่ให้คนของสำนักสุริยันม่วงจับได้

โชคดีที่ฉางอิ๋งอิ๋งรู้สถานะของตนเองดี

หลังจากรอดตายมาได้ นางก็คิดตกแล้ว

อิสรภาพ ศักดิ์ศรี เมื่ออยู่ต่อหน้าความเป็นความตาย ล้วนไร้ค่า

ในเมื่อนางกลายเป็นทาสของหลินเสวียนแล้ว ก็ต้องสงบเสงี่ยมเจียมตัว ทำตามคำสั่งของหลินเสวียนทุกอย่าง

สำหรับฉางอิ๋งอิ๋ง นางหนีหลินเสวียนไม่พ้น

และหากไม่มีหลินเสวียน นางคงตายไปแล้ว

ด้วยเหตุนี้ นางจึงยิ่งรู้ดีว่าควรทำตัวอย่างไร

ขอเพียงติดตามหลินเสวียนและตั้งใจฝึกฝน

สักวันหนึ่ง ระดับพลังของนางอาจจะก้าวหน้ายิ่งขึ้น

วันหน้า หากทำให้หลินเสวียนพอใจได้ เขาอาจจะคืนอิสรภาพให้นาง

อีกอย่าง หลินเสวียนใจกว้างมาก

แม้จะยึดทรัพยากรส่วนใหญ่ไป แต่ก็ยังเหลือส่วนแบ่งงามๆ ไว้ให้นาง

"เฮ้อ"

ฉางอิ๋งอิ๋งนั่งอยู่บนเรือเหาะ มองแผ่นหลังของหลินเสวียน พลางถอนหายใจด้วยความรู้สึกซับซ้อน

สำนักใหญ่ร้อยปี ล่มสลายในชั่วข้ามคืน ผู้ที่แข็งแกร่งกว่านางล้วนตกตาย

แต่นาง ผู้เป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์ที่หวาดระแวงสำนักมาตลอด กลับรอดชีวิตมาได้

ทุกอย่างดูเหมือนภาพฝัน แม้จะเกิดขึ้นตรงหน้า

ฉางอิ๋งอิ๋งไม่รู้ว่าชะตาชีวิตข้างหน้าจะเป็นอย่างไร นางควรเดินไปทางไหน

นางทำได้เพียงยืนเงียบๆ อยู่ด้านหลังหลินเสวียน มองดูแผ่นหลังของเขา

"ศึกแปรเทวะจบแล้ว เราเตรียมตัวกลับกันเถอะ"

ทันใดนั้น หลินเสวียนก็หันมา มองฉางอิ๋งอิ๋งแล้วเอ่ยขึ้น

ความเคลื่อนไหวของศึกแปรเทวะอาจทำให้ผู้อื่นตามไม่ทัน มองไม่เห็น

แต่สำหรับหลินเสวียน เขามองเห็นทุกอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินเสวียนได้ชมการต่อสู้ระดับแปรเทวะอย่างแท้จริง

มียอดฝีมือระดับแปรเทวะปรากฏตัวถึงห้าคน สามคนจากสำนักสุริยันม่วง สองคนจากสำนักมารโลกันตร์

ผลสรุปคือสองบรรพชนสำนักมารโลกันตร์ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม สำนักมารโลกันตร์ล่มสลายโดยสมบูรณ์

ผู้รอดชีวิตอย่างเป็นทางการของสำนักมารโลกันตร์ อาจมีเพียงฉางอิ๋งอิ๋งคนเดียว

หลินเสวียนที่เฝ้าดูการต่อสู้ตลอด สามารถประเมินความแข็งแกร่งของแต่ละคนได้

บรรพชนหวนเจินที่ปรากฏตัวเป็นคนสุดท้ายของสำนักสุริยันม่วง แข็งแกร่งที่สุด

เมื่อเผชิญหน้ากับเขา แม้แต่หลินเสวียนก็ยังไม่มั่นใจ

ส่วนอีกสี่คนที่เหลือ หลินเสวียนมั่นใจว่าพอจะเอาชนะได้

สองบรรพชนสำนักมารโลกันตร์ถือไพ่ดีแต่เล่นไม่เป็น แม้จะมีพลังระดับแปรเทวะ แต่ก็เสียชาติเกิดที่อยู่มาพันปี

จุดจบเช่นนี้ หลินเสวียนไม่แปลกใจเลย

อย่างไรก็ตาม สำหรับหลินเสวียน

ต่อให้พวกเขาสู้กันดุเดือดแค่ไหน ก็ไม่เกี่ยวกับเขา

เพราะครั้งนี้หลินเสวียนกอบโกยผลประโยชน์ไปเต็มกระเป๋า

"ศึกแปรเทวะจบแล้วหรือ"

ฉางอิ๋งอิ๋งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามตะกุกตะกัก "แล้ว... แล้ว..."

นางอ้ำอึ้ง ไม่กล้าถามต่อ

หลินเสวียนเห็นดังนั้น ก็โบกมือ กล่าวเสียงเข้ม

"อยากพูดอะไรก็พูด อยากถามอะไรก็ถาม!"

"เอ่อ ข้าอยากถามว่า..."

ฉางอิ๋งอิ๋งลังเลเล็กน้อย ก่อนจะถามเสียงเบา "ผลการต่อสู้เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"

ได้ยินคำถาม หลินเสวียนไม่แปลกใจ

เขาตอบตรงไปตรงมาโดยไม่ปิดบัง

"ระดับแปรเทวะทั้งสองของสำนักเจ้าตกตายแล้ว สำนักสุริยันม่วงชนะขาดลอย!"

แม้จะพอเดาผลลัพธ์ได้ แต่เมื่อได้ยินกับหู ฉางอิ๋งอิ๋งก็อดรู้สึกเศร้าใจไม่ได้

นางก็เป็นคนมีเลือดเนื้อ ใช้ชีวิตในสำนักมารโลกันตร์มานาน

ย่อมมีความผูกพันกับสำนักอยู่บ้าง

ได้ยินว่าระดับแปรเทวะทั้งสองตกตาย นางก็ยังไม่อยากจะเชื่อ

แต่หลินเสวียนไม่มีเหตุผลต้องโกหก และเป็นไปไม่ได้ที่จะโกหก

ระดับแปรเทวะของสำนักมารโลกันตร์ ตกตายแล้วจริงๆ!