บทที่ 450 - คิดจะหนี

บทที่ 450 - คิดจะหนี?

"ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ ต้องหาวิธีพลิกสถานการณ์!" แววตาของชายลึกลับฉายความเด็ดเดี่ยว เขารู้ว่าไม่อาจปล่อยให้เฉินเจ๋อยื้อเวลาต่อไปได้

ทันใดนั้น ชายลึกลับเปลี่ยนกระบวนท่า เพลงกระบี่จากโจ่งแจ้งเปลี่ยนเป็นลี้ลับ จากแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นอ่อนช้อย

ด้วยการประสานกับท่าร่าง กลิ่นอายทั่วร่างของเขาก็ดูเลือนรางจับทิศทางไม่ได้

เฉินเจ๋อคาดไม่ถึงว่าชายลึกลับจะมีการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ ชั่วขณะหนึ่งจึงหาตัวชายลึกลับไม่พบ

และในจังหวะนั้นเอง ชายลึกลับก็อ้อมไปด้านหลังของเฉินเจ๋ออย่างเงียบเชียบ แสงกระบี่ในมือวูบวาบ แทงตรงเข้าที่กลางหลังของเฉินเจ๋อ

กระบี่นี้รวดเร็วดุจสายฟ้า อำมหิตดุจงูพิษ คือท่าไม้ตายก้นหีบของชายลึกลับ——ดาราจุติสังหาร

พลังทำลายล้างที่แฝงอยู่บนปลายกระบี่เพียงพอที่จะทะลวงการป้องกันทุกชนิด ปลิดชีพเฉินเจ๋อได้ในทันที

วินาทีที่ปลายกระบี่กำลังจะสัมผัสร่างกายของเฉินเจ๋อ

บนร่างของเฉินเจ๋อพลันระเบิดแรงสะท้อนกลับอันมหาศาลออกมา วิชาคุนหยวนหมื่นจวินถูกกระตุ้น

ทั่วร่างของเฉินเจ๋อถูกปกคลุมด้วยเกราะสีเหลือง ต้านทานการโจมตีของชายลึกลับไว้ได้โดยตรง พร้อมกับดีดร่างของชายลึกลับกระเด็นออกไป

"หือ?!" รูม่านตาของชายลึกลับหดเกร็ง เขาไม่คิดว่าเฉินเจ๋อจะมีวิธีการป้องกันเช่นนี้ เขาดูถูกฝีมือของเฉินเจ๋อเกินไป

ทว่า เขากลับไม่ย่อท้อ ตรงกันข้ามกลับยิ่งกระตุ้นจิตวิญญาณการต่อสู้ให้ลุกโชน

"ในเมื่อเจ้าอยากเล่น งั้นข้าก็จะเล่นเป็นเพื่อนเจ้าให้สนุก!" มุมปากของเฉินเจ๋อยกยิ้มเย็นชา

ทันใดนั้น ร่างสองร่างก็ปรากฏขึ้นข้างกายเฉินเจ๋อ

ถึงเวลาเรียกพวกพ้องร่างแยกแล้ว

เฉินเจ๋อเป็นเพียงระดับแก่นวิญญาณขั้นกลาง แม้จะมีไพ่ตายมากมายช่วยเสริม แต่ชายลึกลับก็เป็นถึงระดับแปรเทพ การต่อสู้ข้ามระดับขั้นใหญ่ย่อมเสียเปรียบอยู่บ้าง

แต่คนเดียวสู้ไม่ได้ แล้วสามคนล่ะจะไหวไหม

ความตื่นเต้นได้รับมาพอแล้ว มากกว่านี้ เดี๋ยวจะเล่นไม่สนุก

ชายลึกลับมองดูสองคนที่ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเฉินเจ๋อด้วยความตกใจกลัว เขาไม่สัมผัสถึงที่มาของสองคนนี้เลยแม้แต่น้อย

เขาถึงกับสงสัยว่าสัมผัสเทวะของตัวเองมีปัญหาอะไรหรือเปล่า

หรือว่าคนพวกนี้จะมีวิธีปิดกั้นสัมผัสเทวะของเขา?

แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาให้เขาคิดมาก

เมื่อร่างแยกสองร่างปรากฏตัว ไม่ต้องรอให้เฉินเจ๋อออกคำสั่ง พอเห็นสถานการณ์ตรงหน้า พวกเขาก็รู้ทันทีว่าต้องทำอะไร

ร่างแยกทั้งสองประสานงานกับเฉินเจ๋อ เปิดฉากโจมตีชายลึกลับอย่างดุเดือด

เมื่อมีร่างแยกสองร่างมาร่วมวง ชายลึกลับก็ค่อยๆ ตกเป็นรอง สถานการณ์ที่สูสีเมื่อครู่ไม่มีอีกแล้ว

"พวกเจ้าเป็นใครกันแน่?" น้ำเสียงของชายลึกลับแฝงความตื่นตระหนก เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้

เดิมทีเขาคิดว่าเฉินเจ๋อเป็นแกะอ้วนพี นึกไม่ถึงว่าตอนนี้เขากลับกลายเป็นเหยื่อเสียเอง เฉินเจ๋อต่างหากที่เป็นนายพรานตัวจริง

เฉินเจ๋อยิ้มเย็น "ฮึฮึ คำถามนี้ข้าควรจะเป็นฝ่ายถามเจ้าก่อนไม่ใช่หรือ?"

ชายลึกลับเพิ่งได้สติ คนที่เริ่มซุ่มโจมตีเฉินเจ๋อ ดูเหมือนจะเป็นเขาจริงๆ เพียงแต่ตอนนี้เขากลับถูกซุ่มโจมตีกลับ

ชายลึกลับมองเฉินเจ๋อทั้งสามอย่างระแวดระวัง เขารู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เสียเปรียบอย่างยิ่ง ต้องหาวิธีหนี

"ตอนนี้เจ้าบอกมาได้หรือยังว่าเจ้าเป็นใคร? ทำไมถึงมาดักซุ่มโจมตีข้า? ไม่แน่ ข้าอาจจะยอมปล่อยเจ้าไป"

สายตาของเฉินเจ๋อลุกวาว จ้องเขม็งไปที่ชายลึกลับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจต่อรอง

ชายลึกลับพูดไม่ออก เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงว่าจะถูกเฉินเจ๋อย้อนถาม

แต่เขาก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว แม้สถานการณ์จะเสียเปรียบ แต่เขาก็ยังไม่ยอมเปิดเผยที่มาของตนง่ายๆ

"ฮึ เจ้าคิดว่าข้าจะบอกเจ้าหรือ? ฝันไปเถอะ!" ชายลึกลับแค่นเสียงเย็น แม้จะตกอยู่ในวงล้อม แต่น้ำเสียงยังคงดื้อรั้นและไม่ยอมจำนน

"ไม่บอกก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าจับเจ้าได้ ก็มีวิธีทำให้เจ้าเปิดปากเอง" แววตาของเฉินเจ๋อฉายแววอำมหิต เห็นได้ชัดว่าไม่คิดจะปล่อยอีกฝ่ายไป

สิ้นเสียงเฉินเจ๋อ เขากับร่างแยกทั้งสองก็เพิ่มความรุนแรงในการโจมตี กระบวนท่ามุ่งเป้าไปที่จุดตายของชายลึกลับ ไม่เปิดโอกาสให้พักหายใจ

ชายลึกลับเผชิญการรุมล้อมสามทาง แรงกดดันเพิ่มทวีคูณ เดิมทีเขาคิดว่าฝีมือของตนจะสามารถครองความได้เปรียบ นึกไม่ถึงว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์น่าอับอายเช่นนี้

ในใจเริ่มร้อนรน หากยังไม่มีวิธีหนี วันนี้คงต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่จริงๆ

"ในเมื่อเลือกที่จะลอบสังหารข้า ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนกันบ้าง" เฉินเจ๋อกล่าวเสียงเรียบ ตอนนี้มีร่างแยกมาร่วมสู้ เขาเบาแรงไปได้เยอะ

แถมเฉินเจ๋อก็ไม่รังเกียจที่จะมีคนงานเหมืองระดับแปรเทพเพิ่มขึ้นในมิติสรรพสิ่งอีกสักคน

ชายลึกลับได้ยินดังนั้น ใจหล่นวูบ เขาเข้าใจแล้วว่าตนเองตกที่นั่งลำบาก จะขโมยไก่แต่เสียข้าวสาร

เงาร่างสามสายล้อมหน้าล้อมหลังดุจภูตผี ทุกการโจมตีแฝงกลิ่นอายแห่งความตาย ทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออก

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เขาต้องตายอยู่ที่นี่แน่

แต่เขาก็ใช่ว่าจะไร้ไพ่ตาย เพียงแต่ไพ่ตายใบนี้หากใช้ไป เขาจะต้องจ่ายค่าตอบแทนมหาศาล

ชายลึกลับลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายตัดสินใจรักษาชีวิตไว้ก่อน

เขากัดฟัน ล้วงเอาลูกปัดสีดำเม็ดหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ นี่คือไพ่ตายและฟางเส้นสุดท้ายของเขา

เขาบีบลูกปัดจนแตกละเอียด ทันใดนั้น พลังมหาศาลก็ระเบิดออกจากลูกปัด ห่อหุ้มร่างของเขาเอาไว้

พลังนี้แข็งแกร่งพอที่จะต้านทานการโจมตีของกลุ่มเฉินเจ๋อ แต่ในขณะเดียวกัน ชายลึกลับก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส กระอักเลือดออกมาคำโต

เขารู้ว่าตนเองไม่สามารถสู้ต่อได้อีกแล้ว ต้องเลือกที่จะหนี

อาศัยจังหวะนี้ ร่างของเขาวูบหายไป มุ่งหน้าบินหนีไปไกล

ทว่า ความคิดของเขากลับไม่เป็นดั่งหวัง

ขณะที่เขากำลังจะหนี เบื้องหน้าของเขาก็ปรากฏเงาร่างสามสายขึ้นขวางทาง ปิดตายเส้นทางหนี

"ทำไมยังมีคนอีก?" ชายลึกลับเห็นคนโผล่มาอีกสามคน ก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

"คิดจะหนี?" ร่างแยกที่โผล่มาหัวเราะเย็น แสงกระบี่ในมือวูบวาบ ฟันใส่ชายลึกลับทันที

ชายลึกลับตกใจสุดขีด ร่างกายถอยกรูด

เขาคิดไม่ถึงเลยว่า พวกเฉินเจ๋อจะคาดเดาเส้นทางหนีของเขาได้ล่วงหน้า และยังส่งคนมาดักรอ

เขารีบป้องกัน แต่ตอนนี้เขาบาดเจ็บสาหัส พลังลดฮวบ ไม่อาจต้านทานการโจมตีของร่างแยกทั้งสามได้เลย

จังหวะนั้นเอง เฉินเจ๋อกับร่างแยกอีกสองร่างก็ล้อมเข้ามา

ชายลึกลับถูกล้อมไว้ทุกทิศทาง หมดหนทางหนี

หลังจากการต่อสู้อันดุเดือด ชายลึกลับถูกแทงกระบี่เข้ากลางลำตัว ร่างกายซวนเซจะล้มมิล้มแหล่

เขาหมดแรงสู้ต่อแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมจำนน จึงเลือกใช้วิธีหนีเป็นครั้งสุดท้าย

เขากัดฟัน ล้วงเอายันต์เคลื่อนย้ายสีดำออกมาจากอกเสื้อ นี่คือไพ่ตายใบสุดท้ายและฟางเส้นสุดท้ายจริงๆ ของเขา

เขาบีบยันต์เคลื่อนย้ายจนแตก ทันใดนั้น พลังมหาศาลก็ห่อหุ้มเขาไว้ ร่างกายเริ่มเลือนราง

แต่แล้ว เรื่องที่ทำให้เขาสงสัยก็เกิดขึ้น

ยันต์เคลื่อนย้ายที่ถูกกระตุ้น กลับไม่สามารถพาเขาไปจากที่นี่ได้

ชายลึกลับเงยหน้ามองท้องฟ้าด้วยความประหลาดใจ ตรงนั้นดูเหมือนจะมีม่านพลังที่มองไม่เห็นขวางกั้นอยู่ ม่านพลังนี้เองที่ขัดขวางไม่ให้ยันต์เคลื่อนย้ายพาเขาหนีไป

ชายลึกลับมองเฉินเจ๋อตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว เขาคิดไม่ถึงเลยว่า เฉินเจ๋อจะสามารถขัดขวางการใช้ยันต์เคลื่อนย้ายของเขาได้