บทที่ 13 - ขอให้สหายเต้าหู้เซียน รุ่งเรืองในเส้นทางเซียน บรรลุเซียนโดยเร็ว

บทที่ 13 - ขอให้สหายเต้าหู้เซียน รุ่งเรืองในเส้นทางเซียน บรรลุเซียนโดยเร็ว

"แค่ศิษย์สายนอกเองหรือ" โจวเฉวียนพูดด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

เป็นแค่ศิษย์สายนอก สิ่งที่เขาอยากทำ ไม่รู้ว่าเมื่อไรถึงจะได้ทำ

"รากปราณระดับกลางได้เป็นศิษย์สายนอกมีอะไรไม่ดีหรือ รอเจ้าทะลวงผ่านสร้างรากฐาน ก็ได้เป็นศิษย์สายในแล้วนี่" เฉินเจ๋อถามด้วยความสงสัย

คิดดูแล้ว เจ้าของร่างเดิมพรสวรรค์ระดับต่ำ ก็เป็นได้แค่ศิษย์รับใช้

"ช่างเถอะ พูดไปก็ไร้ความหมาย แต่ก็ต้องขอบคุณสหายปถุชนที่อุตส่าห์คุยเป็นเพื่อนข้า

ยันต์สองแผ่นนี้สหายรับไว้เถอะ ถือเป็นของกำนัลแรกพบ ได้รู้จักสหาย ดีใจจริงๆ" ว่าแล้วโจวเฉวียนก็หยิบยันต์สองแผ่นยื่นให้เฉินเจ๋อ

เฉินเจ๋อรีบโบกมือปฏิเสธ "ไร้ความชอบมิอาจรับรางวัล ข้าก็ไม่มีอะไรจะให้สหาย ยันต์นี้ไม่รับดีกว่า"

โจวเฉวียนยัดยันต์ใส่มือเฉินเจ๋อแล้ว "ไม่เป็นไร ยันต์สองแผ่นนี้ก็ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร ข้าเขียนเองทั้งนั้น

สองแผ่นนี้เป็นยันต์ป้องกัน สหายรับไว้เถอะ เผื่อฉุกเฉิน ถือว่าคบหากันเป็นสหาย"

ด้วยความจำยอม เฉินเจ๋อจึงรับยันต์สองแผ่นนั้นไว้ นึกไม่ถึงว่ายันต์พวกนี้โจวเฉวียนจะเขียนเองจริงๆ

แม้ยันต์สองแผ่นนี้จะไม่มีความหมายอะไรต่อเฉินเจ๋อมากนัก ในร้านค้าสรรพสิ่งมีของดีกว่านี้เยอะแยะ แต่เวลานี้ก็ไม่อยากปฏิเสธน้ำใจของโจวเฉวียน

"ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้สหายเต้าหู้เซียน รุ่งเรืองในเส้นทางเซียน บรรลุเซียนโดยเร็ว" เฉินเจ๋อกล่าวขอบคุณ

"สมพรปาก หวังว่าวันหน้าจะมีโอกาสได้พบกันอีก" โจวเฉวียนประสานมือคารวะ

เฉินเจ๋อเดินออกจากแผงของโจวเฉวียน ตอนเดินออกมา ยังหันกลับไปมองโจวเฉวียน เห็นโจวเฉวียนยังคงมองส่งเขาอยู่

ในสายตาของเฉินเจ๋อ โจวเฉวียนนั้นใสซื่อเกินไป โลกผู้ฝึกตนนี้โหดร้าย โจวเฉวียนที่ใสซื่อเช่นนี้คงเคยเสียเปรียบมาไม่น้อย

เพียงแต่เฉินเจ๋อก็พูดอะไรไม่ได้ ความใสซื่อมันผิดตรงไหนหรือ ที่ผิดคือโลกใบนี้ต่างหาก

ออกจากแผงของโจวเฉวียน เฉินเจ๋อก็ไม่มีอารมณ์เดินเล่นต่อ

จากการคุยกับโจวเฉวียนเมื่อครู่ เฉินเจ๋อรู้มาว่า สำนักเมฆาล่องกำลังจะเปิดรับศิษย์ใหม่

ดังนั้นช่วงนี้ ในเมืองวั่นหนานถึงมีคนมากกว่าปกติ

โจวเฉวียนมาที่นี่ก็เพื่อการนี้ เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเปิดรับสมัคร เขาจึงมาพักอยู่ที่เมืองวั่นหนานชั่วคราว

เฉินเจ๋อเดินไปคิดไป ไม่ทันสังเกตเลยว่าตอนเดินผ่านหอสุรารวมใจ มีสายตาประหลาดใจและอำมหิตคู่หนึ่งจ้องมองเขาเขม็งจากข้างใน

ค่อยๆ ร่างของเฉินเจ๋อก็หายไปจากตลาด สายตานั้นจึงละกลับไป

ในหอสุรารวมใจ

หลงจู๊ถงกำลังต้อนรับแขกอยู่ ทันใดนั้นเงาร่างคุ้นตาก็ผ่านแวบไป

เขาเพ่งมองดู พบว่าเป็นเหยื่อที่เขาวางแผนไว้ตั้งนานแล้ว จู่ๆ ก็โผล่มา ทำให้เขาประหลาดใจ

ช่วงนี้เขาไม่ได้รับรายงานจากลูกน้องเลย คิดว่าลูกน้องลงมือสำเร็จแล้ว

เพราะต้องส่งตัวเฉินเจ๋อไปที่เหมืองแร่โดยตรง จึงไม่มีเวลามารายงานเขา

ตอนนี้เห็นเฉินเจ๋อ เขาจึงสงสัยว่าลูกน้องของเขาหายไปไหน

เขามั่นใจว่าลูกน้องของเขาไม่หนีแน่ พวกเขามีผลประโยชน์ร่วมกัน ไม่มีความจำเป็นต้องหนี

ถ้าอย่างนั้นก็มีเพียงความเป็นไปได้เดียว คือลูกน้องของเขาเกิดเรื่องแล้ว

เพียงแต่ เขาคิดไม่ออกว่า แค่ไปจับเฉินเจ๋อที่มีระดับกลั่นลมปราณชั้นที่ 2 จะเกิดเหตุสุดวิสัยอะไรได้

ลูกน้องของเขามีระดับกลั่นลมปราณชั้นที่ 6 จะจับเฉินเจ๋อ ก็ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ

ระดับกลั่นลมปราณชั้นที่ 6 ในเมืองวั่นหนานก็นับว่าเป็นยอดฝีมือ เว้นแต่ตระกูลใหญ่หรือจวนเจ้าเมืองจะลงมือ ไม่อย่างนั้นก็เป็นไปไม่ได้

หลงจู๊ถงคิดไม่ตก ตัดสินใจสืบให้รู้เรื่อง สั่งงานเสี่ยวเอ้อแล้ว ก็เดินไปหลังร้าน

"อู๋ลี่น่าจะเกิดเรื่องแล้ว เฉินเจ๋อยังไม่ถูกจับตัวไป เจ้าลองไปหาดู เผื่อจะติดต่ออู๋ลี่ได้"

"ขอรับ" คนนี้คือลูกน้องอีกคนที่มากับหลงจู๊ถงในวันที่เฉินเจ๋อเจอ เขาชื่อจางไท่

"เดี๋ยวก่อน" หลงจู๊ถงยังไม่วางใจ เรียกจางไท่ที่กำลังจะเดินออกไปไว้ก่อน

"จางไท่ อู๋ลี่น่าจะเกิดเรื่องแล้ว ถ้าติดต่อเขาไม่ได้ หรือพบพิรุธอะไร อย่าผลีผลาม ให้รีบกลับมาทันที"

เรื่องนี้ประหลาดเกินไป หลงจู๊ถงต้องรอบคอบไว้ก่อน

"หลงจู๊วางใจได้" จางไท่รับคำ

"ไปเถอะ"

จางไท่ออกไปแล้ว หลงจู๊ถงก็คำนวณความเป็นไปได้ต่างๆ นานา

เพียงแต่ทิศทางที่เขาเดา ผิดตั้งแต่แรกแล้ว

......

เฉินเจ๋อคุยกับโจวเฉวียนจบก็ตรงกลับบ้าน ข้อมูลที่ควรรู้ก็รู้มาพอสมควรแล้ว

และเป้าหมายที่เขาเดินลอยชายในเมืองวั่นหนานก็บรรลุแล้ว

เชื่อว่าคนที่จ้องเล่นงานเขา ต้องเห็นเขาแล้วแน่ๆ ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำคือกลับไปรอให้อีกฝ่ายมาหา

กลับถึงบ้าน เฉินเจ๋อก็ตรวจสอบมิติสรรพสิ่งก่อน

"สมุนไพรวิเศษงอกงามดี อีกไม่กี่วันสมุนไพรวิเศษรุ่นแรกก็น่าจะสุกงอม"

"ลำพังพึ่งหอฝึกตนอัตโนมัติ ความเร็วในการฝึกฝนยังช้าเกินไป รอขายสมุนไพรวิเศษได้แล้ว ต้องซื้อยาลูกกลอนมาลองดูว่ามีผลช่วยไหม"

ตรวจสอบมิติสรรพสิ่งเสร็จ เฉินเจ๋อกินข้าวปราณนิดหน่อย แล้วเริ่มรอคอยการมาเยือนของคนที่จ้องเล่นงานเขา

เฉินเจ๋อกลับไปนั่งขัดสมาธิบนเตียง เข้าไปดูเงาร่างในหอฝึกตนอัตโนมัติ เงาร่างฝึกฝนต่อเนื่องมาสิบกว่าชั่วโมงแล้ว

"ความคืบหน้าในการฝึกฝนดีมาก วิชาจุดไฟใช้ไปแล้ว 3950 ครั้ง พรุ่งนี้วิชาจุดไฟก็น่าจะครบ 5000 ครั้ง ไม่รู้ว่าข้างหน้ายังมีระดับอื่นอีกไหม"

จิตของเฉินเจ๋อออกจากหอฝึกตนอัตโนมัติ กลับมาที่ร้านค้าสรรพสิ่งอีกครั้ง

ร่างของหญิงสาวชุดเขียวค่อยๆ ปรากฏขึ้น ยังคงมองเฉินเจ๋อด้วยรอยยิ้ม

เฉินเจ๋อไม่คุยกับนาง เขารู้ว่าคุยไปนางก็ไม่ตอบ ให้เปิดหน้าต่างซื้อของขึ้นมาเลย

เมื่อวานแค่เห็นหอฝึกตนอัตโนมัติในหมวดฟังก์ชัน เฉินเจ๋อก็ดีใจจนรีบซื้อทันที

จากนั้นก็ออกจากร้านค้าสรรพสิ่ง ความจริงยังมีสินค้าอีกหลายอย่างที่เขายังไม่ได้ดูให้ละเอียด

ดูในหมวดวิชาบำเพ็ญเพียรครู่หนึ่ง ระดับสูงสุดคือระดับขั้นสีเหลืองสูงสุด วิชาบำเพ็ญเพียรระดับเสวียนที่สูงกว่านี้ ยังไม่มีสิทธิ์ดู

และวิชาบำเพ็ญเพียรระดับขั้นสีเหลืองสูงสุดตอนนี้เฉินเจ๋อก็ซื้อไม่ไหว "วิชาบำเพ็ญเพียรช่างมันก่อน มีหอฝึกตนอัตโนมัติอยู่ วิชาบำเพ็ญเพียรระดับสูงตอนนี้ยังไม่สำคัญมาก"

แวะดูหมวดเคล็ดวิชา, ยาลูกกลอน และอาวุธวิเศษ ราคาเทียบกับที่เฉินเจ๋อรู้มาจากตลาดวันนี้ถือว่าต่างกัน ของในร้านค้าสรรพสิ่งถูกกว่า และครบครันกว่า

หมวดฟังก์ชันตอนนี้ไม่มีอะไรเลย เฉินเจ๋อข้ามไป

หมวดต่อไป คือหมวดที่เมื่อวานเขายังไม่ได้ดู

หมวดทักษะ

หมวดทักษะนี้ก็เหมือนหมวดฟังก์ชัน เมื่อวานเฉินเจ๋อก็สงสัย

พอเลือกหมวดทักษะ หน้าต่างซื้อของก็เปลี่ยนไป ของที่ปรากฏไม่ใช่ทรัพยากรการฝึกตน

"พวกนี้คืออะไร"

ดูรูปภาพบนหน้าต่างซื้อของ เฉินเจ๋อสงสัย

เลือกดูรูปแรก ในรูปมีแค่เงาคนไม่กี่คน นอกนั้นไม่มีอะไร ดูแค่รูปไม่เข้าใจความหมาย

แต่พอเข้าไปดูรูป ข้อความแนะนำที่ปรากฏขึ้นทำให้เฉินเจ๋อเข้าใจความหมายของเงาคนในรูปทันที และต้องร้องอุทานออกมา

"ทักษะร่างแยก สามารถซื้อได้ไม่จำกัด ร่างแยกร่างแรกราคา 100 แต้มคะแนน ร่างแยกทุกร่างมีระดับการบำเพ็ญเพียรเท่ากับร่างต้น ระดับการบำเพ็ญเพียรของร่างแยกจะเพิ่มขึ้นตามร่างต้น

สามารถสร้างรูปลักษณ์ของร่างแยกได้ตามใจชอบ เมื่อยืนยันแล้วไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

ร่างแยกมีจิตสำนึกอิสระ คิดเองได้ แต่ไม่มีวันทรยศร่างต้น

เมื่อร่างแยกถูกทำลาย ใช้ 10 แต้มคะแนน 24 ชั่วโมงจะฟื้นฟูอัตโนมัติ"

"ที่แท้นี่ก็คือทักษะหรือ จะเทพเกินไปหน่อยไหม"

อ่านคำแนะนำทักษะร่างแยกจบ เฉินเจ๋อก็รำพึง แล้วดูรูปต่อไป