บทที่ 180 - พระราชทานสมรสอีกครั้ง

บทที่ 180 - พระราชทานสมรสอีกครั้ง

อย่างที่เว่ยเจิงว่าไว้ ในโลกนี้ไม่มีกำแพงที่ลมลอดไม่ได้ ขณะที่ตู้เส้าชิงเข้าเฝ้าฮ่องเต้ จ่างซุนอู๋จี้ก็รู้เรื่องนักฆ่านอกเมืองโยวโจว ครั้งนี้จิ้งจอกเฒ่าโกรธจริง ตู้เส้าชิงช่างอำมหิต ลงมือโหดเหี้ยมครั้งแล้วครั้งเล่า คราวนี้ถึงกับทำให้ชงเอ๋อร์เป็นหมัน นี่กะจะให้ตระกูลจ่างซุนไร้ทายาทหรือไง?

ตระกูลจ่างซุนจะไร้ทายาทไหม? แน่นอนว่าไม่ จ่างซุนชงยังมีน้องชายอีกสองคน ไม่นับรวมลูกเมียหลวง ลูกเมียน้อยก็มีอีกสอง จ่างซุนอู๋จี้แค่ผูกใจเจ็บ อัครมหาเสนาบดีผู้เป็นลุงฮ่องเต้ผู้นี้ เรื่องความสามารถนั้นยอดเยี่ยมจริง แต่เรื่องใจคอ ก็ต้องดูว่าเป็นกับใคร ใครก็เดาใจไม่ถูก

ตู้เส้าชิงรับตำแหน่งรองเสนาบดีกรมพิธีการทูต รับปากฮ่องเต้ว่าจะหาเวลาไปเจอทูตทูฟาน แล้วก็ออกจากวังกลับบ้าน จะว่าไปหลี่เอ้อร์ก็ใจป้ำ คฤหาสน์ใหม่ใหญ่โตจริง บอกว่าสร้างตามแบบคฤหาสน์โหวเจวี๋ย ทั้งตำแหน่งสูงทั้งบ้านหรู ตู้เส้าชิงยังรู้สึกเกรงใจ เขาแต่งลูกสาวแถมสินเดิมมาเยอะขนาดนี้ ดูท่าพ่อตาฮ่องเต้ก็เป็นคนใจกว้างเหมือนกัน

เขาคงลืมไปแล้วว่าตอนด่าฮ่องเต้เป็นจอมขูดรีด และยิ่งคาดไม่ถึงว่า องค์หญิงฉางเล่อเลยวัยออกเรือนมานานแล้ว กลายเป็นสาวเทื้อขายไม่ออกไปแล้ว

ในวังหลัง ฮ่องเฮาไม่ได้เจอลูกสาวกับหลานสาวมาหลายวัน ตำหนักลี่เจิ้งกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง

เห็นลูกสาวหน้าตากลัดกลุ้ม ฮองเฮาปลอบว่า "ไม่ต้องห่วงเจ้าเด็กนั่น พ่อเจ้าเรียกเขามาคราวนี้เพื่อให้ช่วย เจ้าเด็กนี่หัวไวมีลูกไม้เยอะ คราวก่อนจัดการโกคูรยอจนพ่อเจ้าตบโต๊ะชมเชย ไม่รู้คราวนี้จะจัดการทูฟานได้ไหม"

องค์หญิงจับมือมารดากล่าว "เสด็จแม่ เรื่องแต่งงานของลูกเป็นปัญหาอยู่เรื่อย ให้ท่านกับเสด็จพ่อปรึกษากันรีบพระราชทานสมรสให้เราเถอะเพคะ จะได้ไม่ต้องให้คนนอกมาวุ่นวาย"

ฮองเฮามองดูบุตรสาวที่เปล่งปลั่ง รู้ทันที ตบมือบุตรสาวหยอกล้อ "เจ้าเพิ่งกลับมาอยู่เป็นเพื่อนแม่ได้กี่วัน? จะรีบแต่งออกไปแล้ว? เห็นคนอื่นดีกว่าแม่"

"โธ่ เสด็จแม่ ลูกไม่ได้แต่งไปไกลเสียหน่อย เสด็จพ่อพระราชทานคฤหาสน์ในฉางอันให้แล้ว ลูกรับปากว่าจะพาลูกมาเยี่ยมท่านทุกวันได้ไหมเพคะ?" องค์หญิงอ้อน

"ฮ่าๆๆๆ นี่เจ้ารับปากเองนะ

แม่ปรึกษากับพ่อเจ้าแล้ว จะลงราชโองการพระราชทานสมรสให้พวกเจ้าเร็วๆ นี้ แต่พิจารณาถึงผลกระทบจากนังหนูตระกูลอู่คนนั้น พ่อเจ้าเลยยังลังเล จะให้คนเขานินทาเราไม่ได้ ว่าราชวงศ์เราเห็นแก่เงิน เห็นตู้เส้าชิงได้ดิบได้ดี ก็รีบยัดเยียดลูกสาวให้ แบบนี้ไม่ดี"

ได้ยินคำอธิบายของมารดา องค์หญิงร้อนใจ "ลูกรับปากท่านพี่แล้ว ว่าจะให้เขาแต่งน้องอู่อีกคน ท่านกับเสด็จพ่ออย่าทำลายเรื่องดีงามนั้นนะเพคะ ไม่งั้นท่านพี่จะโทษลูก"

เจ้าว่าอะไรนะ? ฮองเฮาหน้าเปลี่ยนทันที "ราชบุตรเขยต้าถังยังคิดจะแต่งเมียเพิ่ม? กฎที่ไหน? ไอ้คนเลว มันรังแกเจ้าใช่ไหม? ถ้าเจ้าเด็กนั่นกล้ามีใหม่แล้วทิ้งเก่ารังเกียจเจ้า แม่ไม่ปล่อยมันไว้แน่"

"ไม่ใช่เพคะเสด็จแม่ ท่านเข้าใจผิดแล้ว ฟังลูกอธิบาย"

องค์หญิงอธิบายเรื่องที่เหอเป่ยให้มารดาฟังอย่างใจเย็น ฮองเฮาฟังจบก็ยังขมวดคิ้ว มองดูลูกสาวที่ช่วยพูดแทนฝ่ายชายครั้งแล้วครั้งเล่า ฮองเฮาถอนหายใจ "เจ้าเด็กโง่ จิตใจดีเกินไป ตอนนี้เจ้าใจอ่อนยอมให้เขาแต่งเมียน้อยไม่เป็นไร วันหน้าเจ้าอายุมากขึ้น แก่ตัวลง ไม่กลัวเมียน้อยสาวสวยแย่งตำแหน่งเจ้าหรือ?"

องค์หญิงส่ายหน้า "ท่านพี่ไม่ใช่คนแบบนั้น อีกอย่าง เสด็จพ่อก็มีสนมสาวสวยตั้งเยอะ แต่ก็รักเสด็จแม่ที่สุดไม่ใช่หรือเพคะ?"

เอาเถอะ พูดแบบนี้ ฮองเฮาก็เถียงไม่ออกจริงๆ

"และลูกเห็นว่า ไม่ต้องยกเลิกสัญญาหมั้นก่อนหน้านี้ ประกาศเรื่องของเราออกไปเลย ไม่มีอะไรต้องปิดบัง ขอแค่ราษฎรยอมรับ ก็ไม่ต้องกลัวว่าเรื่องนี้จะทำลายชื่อเสียงราชวงศ์ ดีไม่ดีอาจเล่าขานเป็นตำนานรัก ท่านกับเสด็จพ่อก็ไม่ต้องกลุ้มใจคอยปิดบัง เรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว"

"ขอแม่คิดดูก่อน เรื่องนี้กระทบหลายฝ่าย จะทำส่งเดชไม่ได้" ฮองเฮารีบโบกมือ ตัวเองถูกลูกสาวพูดจาหว่านล้อมจนมึนไปหมด ไม่ต้องบอกก็รู้ แผนการเหล่านี้ต้องเป็นเจ้าตู้เส้าชิงตัวแสบสอนมาแน่ๆ

ไม่รู้ว่าองค์หญิงไปกล่อมฮ่องเต้อย่างไร สรุปคือสองวันต่อมา ฮ่องเต้มีราชโองการ พระราชทานสมรสองค์หญิงฉางเล่อแก่รองเสนาบดีกรมพิธีการทูตคนใหม่ เจิ้งเซี่ยนป๋อ ตู้เส้าชิง พร้อมทั้งให้คนป่าวประกาศเรื่องราวความรักของทั้งสอง ว่าเมื่อห้าปีก่อนองค์หญิงประสบภัยนอกวัง ได้ตู้เส้าชิงช่วยชีวิต วีรบุรุษช่วยสาวงามจนเกิดความรักผูกพันกันมานาน ตอนนี้องค์หญิงกลับมา ฮ่องเต้จึงเป็นเฒ่าจันทราพระราชทานสมรสให้ลูกสาวและลูกเขยเพื่อให้ถูกต้องตามประเพณี

เรื่องนี้กลายเป็นประเด็นร้อนในฉางอันทันที ประกอบกับตู้เส้าชิงแอบปั่นกระแส จนกลายเป็นตำนานรักสะเทือนฟ้าดินที่หนุ่มสาวใฝ่ฝัน ตู้เส้าชิงดังระเบิด

กระแสสังคมแรงขนาดนี้ ต่อให้พวกหัวโบราณอยากจะจับผิดเรื่องผิดจารีต ก็ไม่กล้าเสนอหน้าแล้ว ทั่วฉางอันต่างสรรเสริญ เรื่องดีงามที่ฮ่องเต้และฮองเฮายังซาบซึ้งจนน้ำตาไหล ใครจะกล้าไปขัดคอ?

แต่ก็มีคนที่ไม่พอใจ นั่นคือคณะทูตทูฟาน ลู่ตงจ้าน และพวก ที่สถานรับรองทูต ลู่ตงจ้านโกรธจนตบโต๊ะ

รองทูตทูฟานบ่น "พวกเราตั้งใจมาสู่ขอองค์หญิงฉางเล่อให้กษัตริย์ ต้าถังจงใจดองเรื่องไว้ไม่พอ ยังมาช่วงเวลานี้เอาองค์หญิงไปยกให้คนอื่น หมายความว่าไง? รังแกประเทศเล็กอย่างเราไม่มีคนหรือ? ให้เรากลับไปทูลกษัตริย์อย่างไร?"

ลู่ตงจ้านถาม "ร่างหนังสือตำหนิมารยาทและการเพิกเฉยของต้าถังทันที"

"หนังสือส่งไปแล้ว แต่ถังเจี่ยน เจ้ากรมพิธีการทูตคนนั้นหยิ่งยโสมาก เกรงว่าจะได้ผลน้อย

ท่านมหาเสนาบดี ตอนนี้ฮ่องเต้ต้าถังแข็งกร้าวขนาดนี้ ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก องค์หญิงฉางเล่อคงหมดหวังแล้ว เราจะทำอย่างไร? กลับไหม?" รองทูตลำบากใจ

ทูตทูฟานทั้งห้องมองลู่ตงจ้านเป็นตาเดียว ทูฟานทุ่มเทมากครั้งนี้ คนที่ส่งมาคืออัครมหาเสนาบดีคู่ใจกษัตริย์ ลู่ตงจ้าน

"ข้าว่า เรากลับไปเดี๋ยวนี้ ยกทัพมาตีต้าถัง ดูซิว่ายังจะกล้าไร้มารยาทกับทูฟานเราอีกไหม?" แม่ทัพทูฟานคนหนึ่งโกรธจัด

ลู่ตงจ้านตวาดเสียงเข้ม "หุบปาก ไอ้บ้าสงคราม รบกันจะชนะต้าถังไหม? เรามาสู่ขอเพื่ออะไรไม่รู้หรือ?"

รองทูตอธิบาย "เรามาเพื่อองค์หญิงฉางเล่อผู้สูงศักดิ์ที่สุดของต้าถัง ตอนนี้องค์หญิงไม่มีแล้ว ดูเหมือนภารกิจจะล้มเหลวนะขอรับ"

"พวกโง่ ไม่ได้องค์หญิงฉางเล่อ ก็ยังมีองค์หญิงอื่นไม่ใช่หรือ? กษัตริย์เรามีวิสัยทัศน์กว้างไกล จะมาจมปลักกับผู้หญิงคนเดียวทำไม?" ลู่ตงจ้านดุ มีแต่เขาที่รู้ดี จุดประสงค์ของการแต่งงานไม่ใช่จะแต่งกับใคร แต่คือสินเดิมที่ติดตัวองค์หญิงไปทูฟานต่างหาก นั่นคือสิ่งที่จะทำให้ทูฟานแข็งแกร่งอย่างแท้จริง