บทที่ 6 – มาคารวะท่านปู่เสียดี ๆ
บทที่ 6 – มาคารวะท่านปู่เสียดี ๆ
ของสิ่งนี้ มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!?
จิตใจของเฉินฮั่นสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
ในสายตาของเขาขณะนี้ เหลือเพียงกริชหักเล่มนั้น
มันเป็นมีดสั้นทรงโบราณที่สั้นกะทัดรัด ตัวมีดหักเฉียง รอยหักขรุขระไม่สม่ำเสมอ
แต่ความสนใจทั้งหมดของเขากลับไปอยู่ที่ด้ามจับท่อนนั้น
บนด้ามจับสั้น ๆ มีเส้นไหมพันรอบอยู่ น่าจะเป็นการพันเพื่อกันลื่นในสมัยนั้น
เส้นไหมสีขาวหม่นถูกเสียดสีจนเป็นมันวาว ไม่เกิดคราบไคลห่อหุ้ม และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้เฉินฮั่นมองเห็นมันได้ในทันที
ข้อมูลชุดหนึ่งที่เข้าใจยากปรากฏขึ้นในสมองของเฉินฮั่น
ภาพกู่ฉิน (พิณจีนโบราณ) สองคันลอยเด่นขึ้นมา ทำให้เขาเกิดความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเคยดีดพวกมันมากับมือ
เทียนเฟิง!
เฟยเฉวียน!
การปรากฏของชื่อทั้งสอง ทำให้เฉินฮั่นเกิดความรู้แจ้ง
สุดยอดกู่ฉินสมัยราชวงศ์ถังทั้งสองคันนี้ หลีเจี่ย อาจารย์ของเขาเคยดีดหนึ่งในนั้นด้วยตนเอง
ตามตำนานเล่าว่ากู่ฉิน 'เทียนเฟิง' ตกไปอยู่ในมือของท่านอ๋องหลู่ฮวาง หรือจูถาน และสุดท้ายถูกใช้ฝังร่วมไปในสุสานพร้อมกับพระองค์
เฉินฮั่นเคยอ่านเจอเรื่องราวช่วงนี้ในหนังสือ
ในทศวรรษที่ 70 หลังจากสุสานอ๋องหลู่ฮวางถูกขุดค้น ก็พบกู่ฉินเทียนเฟิงอันล้ำค่าอยู่ในนั้นจริง ๆ ปัจจุบันถูกเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์มณฑลซานตง
ส่วนอีกคันที่ชื่อ 'เฟยเฉวียน' กลับหายสาบสูญไปจากโลกพร้อมกับอาจารย์ของเขา
เส้นไหมที่พันอยู่รอบด้ามกริชตรงหน้า แท้จริงแล้วคือ 'ไหมศักดิ์สิทธิ์'!
บนสุดยอดกู่ฉินทั้งสองคันนั้น ล้วนใช้สายที่ทำจากไหมชนิดนี้ทั้งสิ้น
ไหมศักดิ์สิทธิ์หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร สูญพันธุ์ไปตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่งเหนือแล้ว
ร่ำลือกันว่าสายพิณที่ทำจากเส้นไหมศักดิ์สิทธิ์ชนิดนี้ น้ำไฟทำลายไม่ได้ สามารถรองรับน้ำหนักได้นับพันชั่ง
ความเหนียวทนทานหาใดเปรียบ ดีดแล้วเสียงดังกังวานราวกับเสียงสวรรค์ ลอยไปไกลได้หลายลี้
ในอดีตมีพระเถระชั้นสูงรูปหนึ่งดีดพิณใต้ต้นไม้ เสียงพิณได้ยินไปไกลหลายลี้ สิ่งที่ใช้ก็คือสายพิณไหมศักดิ์สิทธิ์ทั้งเจ็ดเส้นนี้เอง
เฉินฮั่นกดความตื่นเต้นในใจลง แสร้งทำเป็นเดินเล่นเข้าไปที่แผงอย่างไม่ใส่ใจ
เจ้าของแผงเป็นชายวัยกลางคนท่าทางซื่อ ๆ ยิ้มและพยักหน้าให้เฉินฮั่น เป็นเชิงบอกให้เลือกดูได้ตามสบาย
หลังจากนั่งยอง ๆ ลงแล้ว เฉินฮั่นก็หยิบหนังสติ๊กที่มีคราบไคลหนาเตอะขึ้นมาหมุนเล่นในมือเป็นอันดับแรก
หนังสติ๊กไม้ด้ามนี้ ถ้าไม่ผ่านการใช้งานมาหลายสิบปีคงไม่มีสภาพแบบนี้ น่าจะเป็นของช่วงยุคสร้างชาติ
"ขายยังไงครับ?"
"สามร้อย"
เจ้าของแผงฉีกยิ้ม เผยให้เห็นฟันเหลืองอ๋อย บ่งบอกว่าเป็นคนสูบบุหรี่จัด
เฉินฮั่นวางหนังสติ๊กลง แล้วหยิบกริชหักเล่มนั้นขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ แม้อยู่ภายใต้แสงแดดอันร้อนระอุ แต่สัมผัสของเส้นไหมนั้นกลับยังคงเย็นเฉียบ
หัวใจเฉินฮั่นเต้นรัว เป็นสายพิณไหมศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ ด้วย!
"แล้วอันนี้ล่ะครับ?"
"ร้อยแปดสิบ"
"หักหมดแล้ว แปดสิบขายไหมครับ?"
"เพิ่มให้อีกหน่อยเถอะน่า"
เจ้าของแผงเชิดคางขึ้น เจรจาต่อรอง
เฉินฮั่นหยิบโทรศัพท์ออกมา สแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายไปหนึ่งร้อยหยวน
เจ้าของแผงยิ้มแก้มปริ ยกมือไหว้ขอบคุณ เพิ่งตั้งแผงก็เปิดบิลได้แล้ว ถือเป็นลางดี
เก็บกริชเรียบร้อย เฉินฮั่นลุกขึ้น การซื้อขายเสร็จสิ้น
ในตอนนั้นเอง เสียงเป็ดแตกหนุ่มของเจ้ากรรมนายเวร ก็ดังขึ้นจากด้านหลังเขาอีกครั้ง
"ฮ่าฮ่าฮ่า เฉินฮั่น หัวหน้าห้องเฉิน นายคงไม่คิดจะเอาไอ้นี่ไปส่งงานหรอกนะ?"
"ควักตังค์ตั้งร้อยหยวน ซื้อมีดหัก ๆ มาเล่มหนึ่ง แถมยังแหว่งไปท่อนหนึ่งอีก ฮ่าฮ่าฮ่า..."
"นี่เพื่อน ฉันได้ข่าวว่ารอบนี้มีคนจากต่างสถาบันมาร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้วย ถึงตอนนั้นนายอย่าทำพวกเราขายหน้าล่ะ!"
เฉินฮั่นทำหน้านิ่ง เมินเฉยต่อการแสดงของนายน้อยเย่โดยสิ้นเชิง
เขาแทบรอไม่ไหวที่จะแกะเอาเส้นไหมออกมาแล้ว
เมื่อเดินออกจากแผง เขาไม่คิดจะเดินดูอะไรต่อ ในใจตอนนี้มีแต่กริชหักเล่มนั้น
บนด้ามจับพันไว้กี่เส้น ยังตัดสินได้ยาก
คนแบบไหนกัน ถึงได้เอาไหมศักดิ์สิทธิ์ที่ล้ำค่าหายากระดับโลก มาพันด้ามมีดสั้น?
ปัญหานี้คงหาคำตอบไม่ได้แล้ว เว้นแต่จะรู้ว่าเจ้าของกริชเล่มนี้เป็นใคร แต่นั่นเป็นเรื่องยากอย่างเห็นได้ชัด
แต่ก็ช่างเถอะ
การได้ครอบครองไหมศักดิ์สิทธิ์ ก็ถือเป็น 'ของหลุด' ที่สะเทือนเลือนลั่นแล้ว
เฉินฮั่นประเมินได้เลยว่า หากนำของวิเศษระดับนี้เข้าประมูลหลังจากผ่านการตรวจสอบแล้ว ราคาคงประเมินค่าไม่ได้ โดยเฉพาะสำหรับตระกูลนักดนตรีกู่ฉิน ของสิ่งนี้คือวัตถุเทพเจ้าชัด ๆ!
เมื่อมีไหมศักดิ์สิทธิ์อยู่ในมือ สำหรับวันเปิดเทอมในวันพรุ่งนี้ เฉินฮั่นก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง
เขามั่นใจ ว่าสามารถบดขยี้ทุกคนในคณะได้อย่างราบคาบแน่นอน
ส่วนการพิสูจน์ไหมศักดิ์สิทธิ์นั้นง่ายมาก เผาไฟ ฟันด้วยมีด ทดสอบแรงดึง เส้นไหมที่ทนทานผ่านการทดสอบเหล่านี้มาได้ ย่อมเป็นของวิเศษแน่นอน!
อีกทั้งยังมีข้อมูลกู่ฉินเทียนเฟิงของพิพิธภัณฑ์มณฑลซานตงมาช่วยยืนยัน ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีคนตาถึง
...
หลังจากออกจากพันเหอหยวน เฉินฮั่นก็นั่งรถไฟใต้ดินกลับมหาวิทยาลัยโดยตรง
การจากกันตลอดช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ทำให้เขาคิดถึงเพื่อนร่วมหอพักอยู่ไม่น้อย ตอนนี้ยังรู้สึกตื่นเต้นเล็ก ๆ ไม่รู้ว่าเจ้าพวกนั้นกลับมากันหรือยัง
ที่ตั้งของมหาวิทยาลัยจิงตูอิงไฉ อยู่รอบนอกวงแหวนที่ห้า
ตอนที่กลับจากพันเหอหยวนมาถึงมหาวิทยาลัย ก็ตรงกับเวลาอาหารเที่ยงพอดี
เฉินฮั่นแบกเป้ใบยักษ์ ยังไม่ทันก้าวเข้าประตูหอพัก ก็ได้ยินเสียงเพลงร็อกดังกระหึ่มออกมาจากข้างใน
ต้องเป็นเหรินหมิงหมิงกลับมาแล้วแน่ ๆ มีแต่หมอนี่แหละที่ชอบทำหอพักให้เป็นสถานที่ปาร์ตี้
หอพักเรียงลำดับตามอายุ พี่น้องสี่คน เฉินฮั่นเป็นพี่รอง
เหรินหมิงหมิงเป็นน้องสาม หน้าตาหล่อเหลา เป็นคนท้องถิ่นจิงตู ที่บ้านทำธุรกิจของเก่า เลยส่งเขามาเรียนคณะนี้
เขามีนิสัยชอบคุยโม้ตามสไตล์คนจิงตู ฝีปากลื่นไหลเป็นไฟ
โตมาในเมืองที่มีบรรยากาศทางวัฒนธรรมเข้มข้น และยังเป็นแฟนเพลงตัวยง
ทันทีที่เฉินฮั่นผลักประตูเข้าไป กลิ่นหอมฉุยของหม้อไฟก็ปะทะหน้า
เห็นคนสามคนนั่งล้อมวงกันอยู่กลางห้อง มีเก้าอี้วางอยู่สี่ตัว บนนั้นมีหม้อไฟแบบอุ่นร้อนในตัวสามกล่องกำลังส่งควันฉุย
"เชี่ย พี่รองเฉินกลับมาแล้ว!"
ร่างหนึ่งที่ดูบึกบึนใหญ่โตดั่งหมี กำลังกินจนเหงื่อท่วมแก้มมันแผล็บ ตะโกนเสียงดังจนเศษอาหารในปากกระเด็นกระดอน
ไอ้หมอนี่ชื่อเจิ้งเหลย อายุน้อยสุดเลยเป็นน้องเล็ก แต่ตัวใหญ่ล่ำสันที่สุด
บ้านอยู่มณฑลชิงไห่ ถ้าพูดแบบตลก ๆ ก็คือเด็กแถวนั้นขี่หมาป่าไปโรงเรียนกันทั้งนั้น นิสัยดิบเถื่อนพอตัว
ตอนเข้าเรียนใหม่ ๆ ไม่ใช่แค่พี่ใหญ่อย่างฟู่หย่งที่เคยมีเรื่องด้วย เฉินฮั่นเองก็เคยลงไม้ลงมือกับหมอนี่ เรียกว่าไม่ตีกันไม่รู้จัก
เหรินหมิงหมิงที่กำลังซดน้ำซุปจนหน้าแดงลุกขึ้นไปปิดลำโพง แล้วโวยวายเสียงดัง "รีบเลย ๆ รอแกอยู่คนเดียวเนี่ย แกมาถึงจิงตูตั้งแต่เมื่อวานไม่ใช่เหรอ สารภาพมาซะดี ๆ เมื่อคืนไปทำอะไรมา!"
เฉินฮั่นวางเป้ลง แล้วกลอกตา "หมิงหมิง แกจะเถื่อนน้อยลงหน่อยได้ไหม พี่น่ะเป็นหนุ่มน้อยผู้บริสุทธิ์นะเว้ย"
พี่ใหญ่ฟู่หย่งหัวเราะร่า ชูกระป๋องเบียร์ขึ้น
"เจ้ารองรีบมาเลย ทั้งปิดเทอมไม่ได้ชนกันสักกระป๋อง คันไม้คันมือจะแย่"
เฉินฮั่นรับคำ นั่งลงที่ขอบเตียง
ฟู่หย่งเป็นพี่ใหญ่ หน้าตาดูเป็นผู้ใหญ่ สุขุมรักพวกพ้อง เหมือนกับเฉินฮั่นตรงที่ไม่ใช่คนจิงตู
ปกติพูดน้อย แต่พอเหล้าเข้าปากก็พูดเปิดอกคุยได้ทุกเรื่อง
ท่ามกลางบรรยากาศที่คุ้นเคย เฉินฮั่นเปิดกระป๋องเบียร์เย็นเจี๊ยบดังแกร๊ก เบียร์จิงเฉิงที่ถูกที่สุด รสชาติที่ห่างหายไปนาน
ยังไม่ทันจะได้กรอกเข้าปาก ทันใดนั้นประตูหอพักก็ถูกผลักเปิดออก
ร่างระหงดูทะมัดทะแมงปรากฏขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับเสียงใส ๆ ของหญิงสาวที่ดังลั่นห้อง
"เก่งนักนะเฉินฮั่น กลับมาแล้วก็ไม่ยอมไปคารวะท่านปู่คนนี้เสียหน่อย!"
"ถ้าข้าไม่ได้วางสายลับไว้ ก็คงไม่รู้สินะว่าแกกลับมาแล้ว!"
"บอกมา จะรับโทษยังไง!"
[จบบท]