บทที่ 540 แฟนคลับสองคน (ฟรี)

"ราเชล ฉันอ่าน 'แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับศิลาอาถรรพ์' จบแล้วนะ... ขอยืม 'ห้องแห่งความลับ' มาอ่านต่อเลยได้ไหม?"

สาวน้อยฝรั่งผิวขาวเหลือบมองโจวอวี่เฉินที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่ข้างๆ ก่อนจะกระซิบถามเพื่อนสาวนามว่า 'ราเชล' ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทางเดิน

"ได้สิ เจสสิก้า... แล้วเธอคิดว่า 'แฮร์รี่ พอตเตอร์' เป็นยังไงบ้างล่ะ?"

ราเชลถามพลางลุกขึ้นหยิบหนังสือออกมาจากกระเป๋าเป้

เจสสิก้าตอบอย่างกระตือรือร้น "สนุกมากเลย ฉันว่า 'แฮร์รี่ พอตเตอร์' ไม่ใช่แค่นิยายสำหรับเด็กนะ ผู้ใหญ่ก็ต้องชอบเหมือนกัน"

ราเชลยื่นหนังสือให้เพื่อนสาวแล้วพูดอย่างภูมิใจ "แน่นอนอยู่แล้ว! เธอรู้ไหม ตอนนี้ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับศิลาอาถรรพ์' กำลังจะดังระเบิดไปทั่วโลกเลยนะ ทางวอร์เนอร์บราเธอร์สกำลังเตรียมทุ่มทุนสร้างตั้ง 200 ล้านดอลลาร์เพื่อทำเป็นหนังด้วย... พอหนังฉาย ยอดขายนิยายจะต้องพุ่งกระฉูดแน่ๆ ถึงตอนนั้น คุณอวิ๋น ไอดอลของฉัน ก็จะกลายเป็นนักเขียนนิยายแฟนตาซีที่มียอดขายสูงสุดในโลก!"

เจสสิก้าหลุดขำ "นี่เธอเปลี่ยนไอดอลอีกแล้วเหรอ?"

ราเชลยืนยันเสียงแข็ง "ฉันสัญญาเลย ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว"

"เธอก็พูดแบบนี้ทุกทีแหละ" เจสสิก้าเบะปาก

ราเชลรีบแก้ตัว "ครั้งนี้ของจริงย่ะ! เจสสิก้า เธอเคยเห็นคุณอวิ๋นแค่ในเน็ต แต่ฉันเคยเจอตัวจริงแถมได้ถ่ายรูปคู่มาแล้วนะจะบอกให้... เธอรู้ไหม คุณอวิ๋นคือยอดหญิงงามที่ดูสูงส่งและสง่างามที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย ดาราฮอลลีวูดเทียบไม่ติดฝุ่น... แล้วชุดกี่เพ้าที่เธอใส่นะ สวยวิจิตรตระการตามาก ที่ฉันยอมถ่อไปเมืองซูครั้งนี้ ก็เพื่อจะไปตัดกี่เพ้าแบบเดียวกับคุณอวิ๋นนี่แหละ"

เจสสิก้าพยักหน้า "กี่เพ้าของเซี่ยกั๋วสวยจริงๆ นั่นแหละ เหมาะกับคนหุ่นสูงๆ อย่างพวกเรามาก ในไชน่าทาวน์ก็มีขายเยอะแยะนะ"

ราเชลทำเสียงดูแคลน "ของพวกนั้นมันงานโหล ตัดเย็บหยาบๆ... ฉันจะซื้อกี่เพ้างานแฮนด์เมดแบบคุณอวิ๋นต่างหาก ได้ยินว่าต้องใช้ฝีเข็มเป็นหมื่นเป็นแสนเข็มเลยนะกว่าจะเสร็จชุดนึง"

"งั้นราคาก็คงไม่ถูกแน่ๆ ใช่ไหม?"

ราเชลชูสามนิ้วขึ้นมา "ไม่ต่ำกว่า 30,000 ดอลลาร์"

ได้ยินราคา เจสสิก้าถึงกับสูดปากด้วยความตกใจ

โจวอวี่เฉินลืมตาขึ้นแล้วเอ่ยถามยิ้มๆ "พวกคุณไปเซี่ยกั๋วเพื่อจะไปซื้อกี่เพ้าโดยเฉพาะเลยเหรอครับ?"

เจสสิก้าชี้ไปที่ราเชล "กี่เพ้าแพงขนาดนั้นฉันซื้อไม่ไหวหรอกค่ะ ฉันแค่ไปเป็นเพื่อนราเชลเฉยๆ... เอ่อ คุณคะ เมื่อกี้พวกเราคุยกันเสียงดังรบกวนคุณหรือเปล่าคะ?"

โจวอวี่เฉินโบกมือปฏิเสธ "ไม่หรอกครับ พอดีผมนอนไม่หลับอยู่แล้ว... เมื่อกี้พวกคุณพูดถึงคุณอวิ๋น เธอชื่อ เสิ่นจิ้งอวิ๋น ใช่ไหมครับ?"

เจสสิก้าพยักหน้า "ใช่ค่ะ"

"พวกคุณชอบเธอมากเลยเหรอครับ?"

ราเชลรีบแก้ "เรียกว่าบูชาเลยดีกว่าค่ะ... คุณคะ คุณเป็นคนเซี่ยกั๋วใช่ไหมคะ? ฉันรู้สึกคุ้นหน้าคุณจัง เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน"

โจวอวี่เฉินยิ้ม "ผมเป็นคนเซี่ยกั๋วครับ แต่ในไลท์เฮาส์ผมไม่ได้ดังอะไรหรอก คุณอาจจะจำผิดคน หรือไม่ก็เห็นคนหน้าคล้ายๆ กันแล้วคิดว่าเป็นผมก็ได้ครับ"

ราเชลพยักหน้าเห็นด้วย "ก็เป็นไปได้ค่ะ ฉันแยกหน้าคนเซี่ยกั๋วไม่ค่อยออกเท่าไหร่ รู้สึกว่าหน้าเหมือนๆ กันไปหมด... แต่ถ้าเป็นคนที่หล่อมากๆ หรือสวยมากๆ แบบคุณอวิ๋น ฉันแยกออกแน่นอนค่ะ"

เจสสิก้าหน้าเหวอ รีบสะกิดเพื่อน "ราเชล! เธอพูดอะไรเนี่ย!"

ราเชลเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอพูดเสียมารยาทไป รีบขอโทษขอโพย "ขอโทษค่ะคุณ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่าคุณหน้าตาไม่ดีนะคะ!"

โจวอวี่เฉินยิ้มบางๆ อย่างไม่ถือสา "ไม่เป็นไรครับ ผมก็หน้าตาไม่ดีจริงๆ นั่นแหละ ในหมู่คนเซี่ยกั๋ว หน้าตาแบบผมถือว่าต่ำกว่ามาตรฐานด้วยซ้ำ"

ราเชลพยายามกู้สถานการณ์ "แต่บุคลิกคุณดูดีมากเลยนะคะ! ออร่าจับมาก ดูเป็นคนไม่ธรรมดาเลยค่ะ"

"งั้นเหรอครับ?"

โจวอวี่เฉินหัวเราะเบาๆ "ถึงจะรู้ว่าพูดปลอบใจ แต่ก็ขอบคุณนะครับ"

ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเด็กสาวสองคนนี้ไร้เดียงสาและช่างคุย

ในเมื่อว่างอยู่ โจวอวี่เฉินเลยชวนคุยแก้เบื่อ

จากการสนทนา โจวอวี่เฉินทราบว่านี่เป็นครั้งแรกที่พวกเธอเดินทางไปเซี่ยกั๋ว และเขาก็อดเป็นห่วงแทนไม่ได้

ภายใต้การโฆษณาชวนเชื่อของสื่อในไลท์เฮาส์ ภาพลักษณ์ของเซี่ยกั๋วในหัวของพวกเธอคือประเทศที่ล้าหลัง อนุรักษนิยมสุดโต่ง และอันตรายมาก

โจวอวี่เฉินจึงเล่าเกร็ดประวัติศาสตร์และการพัฒนาอย่างก้าวกระโดดของเซี่ยกั๋วในช่วงปีหลังๆ ให้ฟัง

พอได้ยินโจวอวี่เฉินบอกว่าเมืองอวิ๋นไห่ที่กำลังจะไปถึงนั้น เจริญยิ่งกว่านิวยอร์ก และโครงสร้างพื้นฐานก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว สองสาวแทบไม่อยากจะเชื่อ

ยิ่งพอรู้ว่าที่นั่นต่อให้เป็นเวลาสี่ทุ่มหรือตีหนึ่งตีสอง ก็สามารถออกมาเดินเล่นได้โดยไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัย สองสาวถึงกับตาถลนด้วยความตะลึง

...

หลังจากบินยาวนานกว่า 18 ชั่วโมง เครื่องบินก็ร่อนลงจอดที่สนามบินนานาชาติอวิ๋นไห่อย่างนิ่มนวล

ขณะนั้นเป็นเวลา 5 ทุ่มตามเวลาท้องถิ่นเซี่ยกั๋ว

"สามีคะ ในที่สุดก็กลับมาสักที"

เสิ่นจิ้งอวิ๋นที่สวมหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้า เดินตรงเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้ม

ตอนนี้เธอกลายเป็นคนดังในเซี่ยกั๋วไปแล้ว เวลาออกไปข้างนอกต้องใส่หน้ากากตลอดเพื่อกันคนจำได้

โจวอวี่เฉินดึงภรรยาเข้ามากอด "ดึกป่านนี้แล้ว คุณน่าจะอยู่ดูลูกที่บ้าน ไม่เห็นต้องลำบากมารับเองเลยครับ"

"ช่วงนี้เสี่ยวเยว่เยว่ติดนอนกับคุณย่าน่ะสิคะ"

โจวอวี่เฉินแปลกใจ "พ่อกับแม่กลับมาจากอีสานแล้วเหรอ?"

"กลับมา 5 วันแล้วค่ะ พักอยู่บ้านเรานี่แหละ ตอนนี้เสี่ยวเยว่เยว่โดนปู่กับย่าตามใจจนแทบจะเสียคนแล้วค่ะ"

ทันใดนั้น เสียงผู้หญิงก็ดังขึ้นจากด้านหลังโจวอวี่เฉิน

"คุณคือ... คุณอวิ๋นใช่ไหมคะ?"

ไม่ต้องหันไปมอง โจวอวี่เฉินก็รู้ว่าเป็นเสียงของราเชล

ในฐานะแฟนคลับตัวยง ทันทีที่เห็นเสิ่นจิ้งอวิ๋น เธอก็รู้สึกว่าผู้หญิงสวมหน้ากากคนนี้เหมือนไอดอลของเธอมาก

และในวินาทีนั้นเอง เธอก็ถึงบางอ้อว่าทำไมถึงคุ้นหน้าโจวอวี่เฉิน... เพราะเธอเคยเห็นรูปถ่ายของเขาคู่กับไอดอลในอินเทอร์เน็ตนั่นเอง!

โจวอวี่เฉินหันกลับไปทำท่า 'จุ๊ๆ' ที่ริมฝีปาก

"ชู่ว... เบาเสียงหน่อยครับ"

การกระทำนี้เท่ากับเป็นการยืนยันตัวตนของเสิ่นจิ้งอวิ๋นไปในตัว

ราเชลและเจสสิก้าที่ยืนอยู่ข้างหลัง ต่างแสดงสีหน้าตื่นเต้นดีใจจนแทบไม่อยากเชื่อสายตา

เสิ่นจิ้งอวิ๋นกระซิบถาม "สามีคะ ใครเหรอคะ?"

โจวอวี่เฉินแนะนำ "สาวน้อยสองคนที่ผมเจอบนเครื่องครับ คนนี้ชื่อราเชล อีกคนชื่อเจสสิก้า... ทั้งคู่เป็นแฟนคลับคุณน่ะ"

"อ๋อ..." เสิ่นจิ้งอวิ๋นโบกมือทักทายสองสาวอย่างเป็นกันเอง

ราเชลรีบเดินเข้าไปหาเสิ่นจิ้งอวิ๋นด้วยแววตาเป็นประกาย

"คุณอวิ๋นคะ... ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมคะ?"

เสิ่นจิ้งอวิ๋นยิ้มตาหยีภายใต้หน้ากาก "ได้สิคะ แต่เราต้องไปคุยกันที่อื่นนะ ตรงนี้คนเยอะ"

ราเชลพยักหน้ารัวๆ "ไม่มีปัญหาค่ะ!"

เมื่อมาถึงลานจอดรถชั้นใต้ดิน เสิ่นจิ้งอวิ๋นก็ถอดหน้ากากออก แล้วถามอย่างสงสัย

"คุณจำฉันได้ยังไงคะเนี่ย?"

ราเชลตอบทันที "ดวงตาของคุณค่ะ!"

โจวอวี่เฉินหัวเราะ "ภรรยาจ๋า คลิปคอนเสิร์ต 2 งานของคุณ ทั้งในและต่างประเทศ ตอนนี้ไวรัลไปทั่วเน็ตไลท์เฮาส์แล้วนะ... คุณกลายเป็นซุปเปอร์สตาร์ระดับโลกไปแล้วรู้ตัวไหม"

เสิ่นจิ้งอวิ๋นถอนหายใจเฮือกใหญ่ "เรื่องนี้ทำฉันจะบ้าตายอยู่แล้วค่ะ"

โจวอวี่เฉินปลอบใจ "เดี๋ยวพอผ่านกระแสช่วงนี้ไป ทุกอย่างก็น่าจะดีขึ้นเองแหละน่า"