บทที่ 460 การพบกันของแม่ลูก (ฟรี)

เสิ่นเฉิงกังอ้าปากค้าง อยากจะเถียงแต่ก็พูดไม่ออก

พูดกันตามตรง โจวอวี่เฉินพูดถูกทุกอย่าง

ในยุคนั้น คำว่า "ไม่โหดเหี้ยม ยืนหยัดไม่ได้" ไม่ใช่แค่คำเปรียบเปรย แต่มันคือสัจธรรมของการเอาตัวรอดในวงการธุรกิจ

เสิ่นเฉิงกังจ้องหน้าลูกเขย "สรุปว่าแกเห็นด้วยกับเรื่องสือโถวกับฉินโยวโยวใช่ไหม"

โจวอวี่เฉินไม่ตอบรับ แต่ย้อนถามกลับ

"พ่อครับ... พ่อกับแม่รับมือสือโถวไหวไหมครับ"

เสิ่นเฉิงกังเงียบกริบ

ถ้ารับมือไหว คงไม่ปล่อยให้เจ้าลูกชายตัวดีหนีไปเมืองนอกตั้งหลายปีหรอก

"พ่อครับ ในเมื่อเรารับมือไม่ได้... แต่ ฉินคุน อาจจะรับมือได้ก็ได้นะครับ" โจวอวี่เฉินยิ้ม

เสิ่นเฉิงกังเริ่มหงุดหงิด "ถ้าแกเป็นฉินคุน แกจะกีดกันพวกมันไหม"

"ผมไม่ได้โง่นะครับ แน่นอนว่าไม่"

นี่มันเรื่องตลกชัดๆ...

หลังจากเสิ่นเฉิงกังกลับคืนสู่ตระกูลเสิ่น สถานะของตระกูลเสิ่นจะกลายเป็นหนึ่งในตระกูลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศเซี่ยทันที

...ใครหน้าไหนกล้าปฏิเสธการแต่งงานกับตระกูลนี้ ก็ต้องไปเช็กสมองด่วนแล้ว!

เสิ่นเฉิงกังถอนหายใจ "เอาเถอะ... ค่อยเป็นค่อยไปแล้วกัน"

• พี่ชายใหญ่: รัฐมนตรี
• พี่ชายรอง (ตัวเอง): ว่าที่รองรัฐมนตรี (อธิบดีกรมตำรวจ)
• น้องชายสาม: พลตรีสายเหยี่ยว

...

รถแล่นเข้าสู่เขตวิลล่า

นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นเฉิงกังมาที่นี่ แม้ภายนอกจะดูสุขุม แต่ภายในใจตื่นตะลึงกับความหรูหราอลังการ

โจวอวี่เฉินไม่อยากดูฉากดราม่าแม่ลูกพบหน้ากัน เลยหาข้ออ้างเดินเล่นข้างนอกสัก 10 นาทีแล้วค่อยตามเข้าไป

ในห้องรับแขก คุณย่าซู นั่งอยู่บนโซฟา ตาแดงก่ำ กุมมือเสิ่นเฉิงกังแน่น พร่ำพรรณนาถึงเรื่องราวในอดีตไม่หยุด

คนอื่นๆ นั่งฟังเงียบๆ ไม่กล้าขัดจังหวะ

เสิ่นเฉิงกังเงยหน้าส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปที่โจวอวี่เฉิน

โจวอวี่เฉินรับสัญญาณ อาศัยจังหวะที่คุณย่าซูหยุดพักหายใจ กระแอมเบาๆ

"คุณย่าครับ... ทานข้าวหรือยังครับ"

คุณย่าซูชะงัก ส่ายหน้า "ยังเลยจ้ะ"

โจวอวี่เฉินแกล้งขมวดคิ้วตำหนิภรรยา

"ที่รัก... ผมบอกแล้วไงว่าไม่ต้องรอผมกับพ่อ เดี๋ยวคุณย่าหิวจนเป็นลมไปจะทำยังไง"

"หม่าม้า... หนูหิวแล้วค่า"

เสี่ยวเยว่เยว่ลูบท้องน้อยๆ ส่งลูกแอสซิสต์สวยงาม

เสิ่นจิ้งอวิ๋นรีบลุกขึ้น "เดี๋ยวหนูให้คนตั้งโต๊ะเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

คุณย่าซูรีบโบกมือ "ใช่ๆๆ... ไปกินข้าวก่อน อย่าให้เหลนตัวน้อยหิว"

...

ทุกคนย้ายไปที่ห้องอาหาร

เสิ่นจิ้งอวิ๋นนำไวน์แดงและเหล้าขาวมาเสิร์ฟ

คุณย่าซูขอแก้วเหล้าขาวด้วยตัวเอง ยืนกรานจะดื่มกับเสิ่นเฉิงกัง

เสิ่นเฉิงกังตกใจ รีบหันไปมองหน้าหร่วนเหมย (พี่สะใภ้ใหญ่)

หร่วนเหมยยิ้ม "คุณแม่ท่านเป็นหญิงแกร่งค่ะ... เวลาท่านมีความสุข ท่านจะดื่มสักแก้วสองแก้ว"

คุณย่าซูเสริม "พ่อพวกเธอเป็นขี้เมา แม่ก๊งกับเขามาหลายสิบปี คอแข็งพอตัวนะยะ"

เสิ่นเฉิงกังหันไปบอกโจวอวี่เฉิน "งั้นรินให้คุณย่าแค่ครึ่งแก้วพอ"

คุณย่าซูมีมาดนางพญาจริงๆ ชูแก้วนำดื่ม ปลุกบรรยากาศให้ครึกครื้นทันที

น่าเสียดายที่มีแค่โจวอวี่เฉินกับเสิ่นเฉิงกังที่ดื่มเหล้าขาว

ไม่งั้นวันนี้คงมีคนเมาหัวทิ่มใต้โต๊ะแน่ๆ

หลังมื้ออาหาร เสิ่นเฉิงกังพาคุณย่าซูไปเดินย่อยที่สนามหญ้า

แม่ลูกได้ใช้เวลาเปิดอกคุยกันถึงสิ่งที่อัดอั้นมาทั้งชีวิต

ส่วนโจวอวี่เฉินพาเสี่ยวเยว่เยว่ไปเตะบอลเล่น

เสียงหัวเราะสดใสของลูกสาว ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุข

ที่ขอบสนาม เสิ่นจิ้งอวิ๋นและโจวชิงกำลังฝึกรำ ไท่เก็กโบราณ

สองสาวมีพรสวรรค์มาก ฝึกแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็จับเคล็ดวิชาได้

"พี่สะใภ้รอง... จิ้งอวิ๋นกับโจวชิงฝึกกังฟูเหรอคะ" เสิ่นซีซีถาม

ไต้เจวียนพยักหน้า "อวี่เฉินสอนพวกเธอน่ะจ้ะ"

"อวี่เฉินเป็นกังฟูด้วยเหรอ!"

"ฉันก็ไม่เคยเห็นกับตาหรอกนะ แต่จิ้งอวิ๋นบอกว่าเขาเก่งมาก ขนาดหน่วยรบพิเศษ 20-30 คนยังเข้าไม่ถึงตัว"

เสิ่นซีซีมองโจวอวี่เฉินด้วยสายตาทึ่งจัด

"ทำอาหารก็อร่อย ธุรกิจก็เก่ง แถมยังเป็นกังฟูอีก... อวี่เฉินนี่ครบเครื่องจริงๆ นะคะ"

ไต้เจวียนยิ้มภูมิใจ

"อวี่เฉินเขาหัวไวมาก อ่านอะไรผ่านตาครั้งเดียวก็จำได้หมด แถมยังประยุกต์ใช้ได้ด้วย ถ้าเสี่ยวเยว่เยว่ได้ความฉลาดของพ่อมาสักครึ่ง รับรองว่าอนาคตไกลแน่นอน"

หร่วนเหมยเสริม "อนาคตไร้ขีดจำกัด... คำนี้น่าจะเหมาะกับอวี่เฉินที่สุดแล้วค่ะ"

...

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ เมืองซูโจว

ว่านฉีขับรถพาโจวอวี่เฉินมาที่สำนักงานใหญ่ เทียนเจียง โดรน

เว่ยหนานเป่ยต้อนรับอย่างกระตือรือร้น พร้อมนำเสนอโดรนรุ่นต้นแบบตัวแรก

โดรนตัวนี้เน้นการถ่ายภาพทางอากาศ ความเสถียรและความคมชัดเหนือกว่ารุ่นอื่นๆ ในตลาดอย่างขาดลอย เข้าขั้นระดับมืออาชีพ

โจวอวี่เฉินลองบังคับดู... แม้จะยังเทียบไม่ได้กับโดรนในโลกอนาคตที่เขาจากมา

แต่ในยุคนี้... มันคือเบอร์ 1 ของโลกอย่างไม่ต้องสงสัย!

• น้ำหนัก: 2,835 กรัม
• เพดานบินสูงสุด: 2,500 เมตร
• กล้อง: Tianjiang X1 Gimbal Camera (ออโต้โฟกัส + ปรับรูรับแสงได้)
• ระยะเวลาบิน: 20 นาที (ในสภาวะไม่มีลม)

"พี่เฉิน คิดว่าไงครับ"

"ใช้ได้เลย... จดสิทธิบัตรครบหรือยัง"

"ในประเทศเรียบร้อยแล้วครับ แต่ต่างประเทศยังไม่รู้ผลครับ"

"เงินง้างผีโม่แป้งได้ ... ไปหาเอเจนซี่ฝรั่ง จ่ายเงินให้ถึง ถ้าไม่มีปัญหาทางเทคนิค เดี๋ยวสิทธิบัตรก็ผ่านฉลุย"

เว่ยหนานเป่ยงง "ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอครับ"

"สำนักงานสิทธิบัตรสากลมีช่องทางด่วนพิเศษอยู่แล้ว จ่ายแพงก็ได้เร็ว... หนานเป่ย ต่อไปบริษัทเราจะมีสิทธิบัตรเทคโนโลยีอีกเพียบ นายตั้งแผนกเฉพาะกิจขึ้นมาดูแลเรื่องนี้เลย สร้างสัมพันธ์กับเจ้าหน้าที่ให้ดีๆ"

"รับทราบครับ"

"วิจัยสำเร็จแล้ว ต่อไปคือการผลิตจำนวนมาก ... วางแผนไว้ยังไง"

"ชิ้นส่วนบางอย่างจะจ้างผลิตครับ แต่การประกอบเครื่องและอุปกรณ์หลักๆ เราจะทำเองทั้งหมดครับ"