บทที่ 390 ชนะ 500 ล้าน (ฟรี)

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ หวงกุ้ยซินระดมเตะ 8 ครั้ง ต่อย 16 หมัดรวด

โจวอวี่เฉินพลิ้วไหวดั่งภูตผี ใช้ ไทเก็ก ปัดป้องผ่อนแรงอย่างนุ่มนวล

(ในเมื่อแค่ยืนระยะให้ครบ 1 นาทีก็ชนะ... ทำไมต้องเปลืองแรงสวนกลับให้เหนื่อย แค่เล่นหยอกเอินก็พอแล้ว)

หวงกุ้ยซินเริ่มหงุดหงิด สูดหายใจลึก เร่งจังหวะการโจมตีให้รุนแรงขึ้น

แต่โจวอวี่เฉินเหมือนปลาไหลใส่สเก็ต... พลิ้วหลบได้ทุกดอก

แถมทุกครั้งที่ปะทะ แขนเหล็กกล้าของหวงกุ้ยซินกลับชาหนึบจนสั่นสะท้าน

เชี่ยเอ๊ย! โดนหลอกแล้ว! ไอ้หมอนี่มันเสือซ่อนเล็บ ชัดๆ!

แต่ลูกธนูขึ้นสายแล้ว ต้องยิงให้สุด!

หวงกุ้ยซินกัดฟันรีดพลังเฮือกสุดท้าย ระเบิดพลังโจมตีจนพื้นไม้แตกกระจาย

โจวอวี่เฉินยังคงนิ่งสงบ ปล่อยให้อีกฝ่ายบ้าคลั่งไปคนเดียว

กริ๊งงง!

ระฆังหมดเวลาดังขึ้น

แต่หวงกุ้ยซินหูดับไปแล้ว ยังคงพุ่งเข้าใส่ไม่ยั้ง

โจวอวี่เฉินไม่อยากยืดเยื้อ ขยับตัววูบเดียวไปโผล่ด้านหลัง แล้วถีบส่งเบาๆ

ร่างหวงกุ้ยซินเซถลาไปไกล 10 เมตร

โจวอวี่เฉินหันมายิ้ม

"พี่เจินครับ... ผมชนะแล้วใช่ไหม"

จงเล่อเจินพยักหน้า

"ถูกต้องจ้ะ... คุณชายหวง พอได้แล้วค่ะ คุณแพ้แล้ว"

หวงกุ้ยซินได้สติ หันขวับมามองโจวอวี่เฉิน

"แกเป็นมวยเหรอ!"

"ก็พอรู้งูๆ ปลาๆ ไทเก็กกับซิงอี้ครับ"

"ถ้ารู้วิชา ทำไมไม่กล้าสู้กับฉันซึ่งๆ หน้า!"

โจวอวี่เฉินหัวเราะ

"ผมเป็นนักธุรกิจครับ... สัญญาบอกว่าแค่ยืนระยะให้ครบ 1 นาทีก็ชนะ แล้วผมจะไปแลกหมัดกับคุณให้เจ็บตัวทำไม"

"ไอ้ขี้ขลาด!" หวงกุ้ยซินสบถ

โจวอวี่เฉินมองด้วยสายตาเวทนา

"คุณหยิ่งยโสเกินไป... มวยสกุลหงของคุณใช้ได้ แต่ยังห่างไกลจากขั้น 'ฮว่าจิ้น' (Transforming Strength) นัก... เทียบกับยอดฝีมือตัวจริง คุณทนไม่ได้ถึง 2 กระบวนท่าหรอก"

"หุบปาก! ชนะพนันไม่ได้แปลว่าฝีมือเหนือกว่า อย่ามาสั่งสอนฉัน!"

"ก็ตามใจครับ... เห็นว่ามีแววเลยเตือนด้วยความหวังดี" โจวอวี่เฉินตัดบท

"เตรียมเงิน 500 ล้านบริจาคให้สภากาชาดด้วยนะครับ... ภายใน 3 วัน"

หวงกุ้ยซินหน้าเขียวคล้ำ

"เออ! คนอย่างฉันคำไหนคำนั้น! เตรียมดูใบเสร็จบริจาคได้เลย!"

พูดจบเขาก็สะบัดหน้าเดินกระแทกเท้าออกไปพร้อมลูกน้อง

...

จ้าวซินเดินเข้ามาตบไหล่

"เสี่ยวโจว... นายกับเขาคงญาติดีกันยากแล้วล่ะ"

"พี่ซินครับ... ต่อให้ผมเป็นฝ่ายแพ้เสีย 500 ล้าน คนอย่างเขาก็คงไม่ปล่อยผมไปง่ายๆ หรอกครับ ดีไม่ดีจะเหยียบซ้ำให้จมดินด้วย"

"ก็จริง... ระวังตัวไว้หน่อยนะ ตระกูลหวงกัดไม่ปล่อยแน่"

"พี่ซินคิดว่าเขาจะเล่นงานผมทางไหนครับ"

"ทางภาครัฐคงยาก... บริษัทเธอกำลังรุ่ง เป็นลูกรักของรัฐบาลท้องถิ่นอวิ๋นไห่ จ่ายภาษีปีละ 2-3 พันล้าน แถมมีอิทธิพลระดับโลก... ขืนตระกูลหวงเล่นสกปรก รัฐบาลอวิ๋นไห่คงไม่อยู่เฉยแน่ เป็นเรื่องระหว่างประเทศได้เลย"

"งั้นผมก็ไม่กลัวครับ... มาไม้ไหนก็แก้ไม้นั้น"

...

บอกลาสองสาวเสร็จ โจวอวี่เฉินพาสองหนุ่มกลับ

บนรถ เสิ่นสือเหยียนถามด้วยความเสียดาย

"พี่เขย... ทำไมต้องบริจาค 500 ล้านด้วยครับ เก็บไว้เองไม่ดีกว่าเหรอ"

โจวอวี่เฉินย้อนถาม

"นายคิดว่าคลับนั่นจะมีเรื่องในอนาคตไหม"

"ก็... มีโอกาสครับ"

"นั่นแหละ... ถ้าคลับโดนทลาย เส้นทางการเงิน 500 ล้านจากการพนันจะถูกตรวจสอบ... ถ้าผมรับเงินมา ผมซวยแน่"

"แต่ถ้าบริจาคให้สภากาชาด... ตำรวจจะมองว่าผมถูกบีบให้เล่นพนัน และเจตนาบริจาคเพื่อการกุศล อย่างมากก็แค่โดนตักเตือน"

"โหว... พี่เขยรอบคอบเวอร์!"

"ความรอบคอบคือบิดาแห่งความปลอดภัย ... ถ้าต้องมาตกม้าตายเพราะเงินแค่ 500 ล้าน ผมคงนอนตายตาไม่หลับ"

ไต้ซิงลี่นั่งฟังตาปริบๆ

(เงินแค่ 500 ล้าน... บ้านตรูหากัน 3-4 ปีเลยนะเว้ย... คนรวยนี่มันพูดจาน่าหมั่นไส้จริงๆ)

...

ถึงหน้าบ้านซื่อเหอยวน

"พี่ลี่... ดึกแล้ว คืนนี้นอนนี่เถอะ"

ไต้ซิงลี่ดีใจจนเนื้อเต้น

"ขอบคุณครับน้องเขย!"

(การได้นอนบ้านน้องเขยหมื่นล้าน = ได้รับการยอมรับว่าเป็น "คนกันเอง"!)

โจวอวี่เฉินพาไปเรือนตะวันออก (เรือนรับรอง)

ไต้ซิงลี่ดูนาฬิกา

"เฮ้ย! บอลยูฟ่าคู่หยุดโลก เรอัล มาดริด vs ยูเวนตุส จะมาแล้ว!"

เสิ่นสือเหยียนตาลุกวาว "เดี๋ยวผมไปเอาขนมมา แดูบอลกันครับพี่เขย!"

โจวอวี่เฉินโบกมือ

"พวกนายดูเถอะ ฉันไม่ดูบอล"

"โห... พี่เขยไม่ดูบอลเลยเหรอ"

"ฉันจะดูบอลก็ต่อเมื่อทีมชาติจีนได้ไปบอลโลกเท่านั้นแหละ"

(ในโลกนี้ฟุตบอลทีมชาติจีนเก่งขึ้นนิดหน่อย อันดับ 40-45 ของโลก ที่ 9 ของเอเชีย... แต่ก็ยังไม่เคยไปบอลโลกเหมือนเดิม... เจ็บปวด!)