บทที่ 380 หมดหวัง (ฟรี)

จ้าวเซิ่งกั๋ว พักอยู่ที่บ้านซื่อเหอยวน หมายเลข 6

ทั้งขนาดพื้นที่และตัวบ้าน โอ่อ่ากว่าของไต้หว่านหลิงอย่างเห็นได้ชัด

แม้ทั้งคู่จะเกษียณในยศผู้บัญชาการทหารเหมือนกัน แต่บารมีของลูกชายนั้นต่างกันราวฟ้ากับเหว

จ้าวเหยียนเจียง (ลูกชายท่านจ้าว) เป็นถึงระดับรองผู้นำประเทศ เหนือกว่าไต้ซิวเปียว (ลูกชายไต้หว่านหลิง) หลายขุม

การจัดสรรบ้านพักย่อมขึ้นอยู่กับ "พาวเวอร์" โดยรวมของตระกูล... เรื่องนี้ทุกคนรู้กันดี

เมื่อเดินเข้ามาในห้องโถง

โจวอวี่เฉินกวาดตามองรอบๆ การตกแต่งเรียบง่ายคล้ายกับคอนโดที่ท่านจ้าวเคยอยู่ที่อวิ๋นไห่

จ้าวเซิ่งกั๋วขนขนมสารพัดอย่างมาประเคนให้ เสี่ยวเยว่เยว่

หนูน้อยตาเป็นประกาย เพราะหลายอย่างเป็นขนมหายากที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

"ท่านจ้าวครับ... ท่านไม่ได้อยู่คนเดียวเหรอครับ"

"ลูกสาวฉันมาหาเกือบทุกวันน่ะ... เฮ้อ ยัยลูกคนนี้หัวดื้อชะมัด หย่าแล้วก็ไม่ยอมมีใหม่ กะจะให้ฉันตรอมใจตายหรือไงก็ไม่รู้"

"ลูกหลานย่อมมีวาสนาของตัวเอง ท่านห่วงไปก็เท่านั้นแหละครับ... พี่ จ้าวซิน อาจจะรอเกษียณก่อนค่อยคิดเรื่องส่วนตัวก็ได้"

"เหอะ... ถึงตอนนั้นฉันจะอยู่ทันเห็นหรือเปล่าก็ไม่รู้"

"ร่างกายท่านแข็งแรงขนาดนี้ แค่รำไทเก็ก 13 ท่าทุกวัน รักษาอารมณ์ให้ดี... อยู่ต่ออีก 20-30 ปีสบายมากครับ"

"ปากหวานจริงนะไอ้หนู! สาธุสมพรปาก!"

คุยสัพเพเหระกันสักพัก จ้าวเซิ่งกั๋วก็เลิกคิ้วถาม

"นี่เป็นครั้งแรกที่เธอไปเจอพวกตระกูลไต้สินะ?"

"ใช่ครับ"

"แล้วคิดว่าพวกนั้นเป็นยังไง?" ท่านจ้าวยิ้มกริ่ม

คำถามนี้ตอบยาก... ชมก็โกหก ด่าก็เสียมารยาท เพราะยังไงก็เป็นญาติผู้ใหญ่ของภรรยา

แต่ระดับโจวอวี่เฉิน ไม่จนมุมง่ายๆ

เขาตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด

"ลุงทั้ง 3 คนของจิ้งอวิ๋น... มัดรวมกันยังเทียบพ่อตาผมไม่ได้เลยครับ"

ยอดเยี่ยม!

คำตอบนี้ทำเอาเสิ่นจิ้งอวิ๋นที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบยกนิ้วให้ในใจ

จ้าวเซิ่งกั๋วหัวเราะชอบใจ "EQ สูงสมคำร่ำลือจริงๆ"

โจวอวี่เฉินขยายความ

"พ่อตาผมไต่เต้ามาจากระดับรากหญ้า ตลอด 20 ปีผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน... ไฟสงครามหล่อหลอมให้ท่านมีจิตใจที่เด็ดเดี่ยวและเฉียบคม ไม่ว่าจะเจอปัญหาหนักแค่ไหนท่านก็รับมือได้"

"ส่วนลุงใหญ่กับลุงรองของจิ้งอวิ๋น... เหมือน 'ดอกไม้ในเรือนกระจก' ครับ ผมสัมผัสได้แต่กลิ่นอายข้าราชการเช้าชามเย็นชาม ขาดจิตวิญญาณนักสู้แบบพ่อตาผม... คนแบบนี้เจอปัญหาหน่อยก็ไปไม่เป็นแล้ว"

จ้าวเซิ่งกั๋วตบเข่าฉาด

"กล้าวิจารณ์ได้ตรงไปตรงมาดี! ในเมื่อเธอจริงใจกับฉัน ฉันก็จะไม่ปิดบัง... เมื่อครึ่งเดือนก่อนฉันเจอคุณตาเธอ ท่านมาเลียบๆ เคียงๆ เรื่องตำแหน่งของ ไต้ซิวเปียว... ฉันไปถามเจ้าลูกชาย (จ้าวเหยียนเจียง) มาแล้ว ได้ความว่าตระกูลไต้กำลังวิ่งเต้นสุดชีวิตเพื่อดันไต้ซิวเปียวขึ้นอีกขั้น"

"มีโอกาสไหมครับ?" โจวอวี่เฉินถามตรงประเด็น

จ้าวเซิ่งกั๋วส่ายหน้า

"ข้าราชการที่ไม่เคยผ่านงานระดับรากหญ้า ยิ่งสูงยิ่งตัน... เว้นแต่จะมีพรสวรรค์ฟ้าประทาน หรือสร้างผลงานระดับชาติ ไม่งั้น... ไม่มีหวัง"

โจวอวี่เฉินพยักหน้าเข้าใจ

"คนเราถ้าไม่เคยลุยดงมีดฝ่าทะเลเพลิง ยากที่จะทำการใหญ่สำเร็จ... เหมือนบริษัทที่ผมสร้าง ต่อไปต้องเจอคู่แข่งเขี้ยวลากดินอีกเยอะ ถ้าไม่เคยเจ็บ ไม่เคย 'ตาย' มาก่อน จะเกิดใหม่เป็นพญาหงส์ได้ยังไงจริงไหมครับ"

"คมคาย!" จ้าวเซิ่งกั๋วชมเปาะ

"คุยกับเธอทีไร นึกว่าคุยกับคนรุ่นราวคราวเดียวกันทุกที... นี่อายุ 20 กว่าจริงเรอะ"

"ผมแค่อ่านหนังสือมาเยอะครับ จำขี้ปากเขามาพูดเท่ๆ ไปงั้นแหละ"

"จะเท่ไม่เท่ไม่รู้... แต่ที่รู้คือ 'ซิงซูอันดับหนึ่งในใต้หล้า' ที่เฉาว่างเต๋อยกย่อง วันนี้เธอต้องเขียนให้ฉันสัก 2 แผ่น!"

"ท่านไม่กลัวข้อหา รับสินบน เหรอครับ"

"ไม่ได้ขอฟรีเว้ย! เอาเหล้า 'เท่อกง' แลก!"

พููดถึงเหล้าเท่อกง (เหล้าเกรดพิเศษสำหรับผู้นำระดับสูง) โจวอวี่เฉินตาลุกวาว

"ท่านมีกี่ขวดครับ"

"จะทำไม?"

"ก็ต่อรองราคาไงครับ... 1 แผ่น แลก 2 ขวด ท่านไม่ขาดทุนหรอกมั้ง"

"ได้! ฉันมีลูก 3 คน เธอเขียนให้ครบทุกคน ฉันให้ 6 ขวด!"

"ดีลครับ! ว่าแต่ท่านไปเอาเหล้ามาจากไหนเยอะแยะ"

"เจ้าลูกชายฉันมันไม่กินเหล้า เลยขนมาไว้ที่นี่หมด... เตือนไว้ก่อนนะ อย่าดื่มเยอะ เดี๋ยวเมาตาย"

"ระดับผม คอทองแดงครับ!"

...

เสิ่นจิ้งอวิ๋นมองดู "เพื่อนต่างวัย" ต่อรองราคากันอย่างสนุกสนานด้วยรอยยิ้ม

เมื่อเข้าห้องทำงาน โจวอวี่เฉินสะบัดพู่กันเขียนบทกวีโบราณที่มีความหมายยิ่งใหญ่ 4 แผ่นรวด (ให้ท่านจ้าว 1 และลูกๆ 3 คน)

ลูกทั้ง 3 ของท่านจ้าว ล้วนเป็นบุคคลระดับแนวหน้าของประเทศ โดยเฉพาะ จ้าวซิน ลูกสาวคนเล็กที่เป็นหญิงแกร่งไม่แพ้ชาย... บทกวีที่เลือกจึงเหมาะสมอย่างยิ่ง

"สมคำร่ำลือจริงๆ... ลายเส้นทรงพลัง บาดลึกถึงจิตวิญญาณ... ขนาดเฉาว่างเต๋อยังเขียนซิงซูได้ไม่ถึงขั้นนี้" จ้าวเซิ่งกั๋วชมไม่ขาดปาก

"ท่านดูเป็นด้วยเหรอครับ"

"อย่ามาดูถูกกันนะ! ถึงฉันไม่ชอบเขียน แต่ตาฉันถึงนะเว้ย!"

สักพัก จ้าวซิน ก็มารับพ่อไปทานข้าวเย็น

โจวอวี่เฉินจึงขอตัวกลับ พร้อมเหล้าเท่อกง 1 ลังใหญ่ท้ายรถ

...

ขากลับ

"สามีคะ... ขอโทษนะคะที่วันนี้ทำให้คุณต้องมารองรับอารมณ์แย่ๆ" เสิ่นจิ้งอวิ๋นเสียงเศร้า

เธอเดาไว้อยู่แล้วว่าญาติๆ คงไม่ปลื้มสามีเธอ แต่ไม่คิดว่าจะ "ต่ำตม" ถึงขั้นไต้ซิงหยาง

โจวอวี่เฉินยิ้ม ยื่นมือไปกุมมือภรรยา

"คนที่น่าสงสารไม่ใช่ผมหรอกครับ แต่เป็นไต้ซิงหยางต่างหาก... โดนผมตบหน้าบวมไป 2 ที แถมยังต้องก้มหัวขอโทษอีก... ป่านนี้คงอกแตกตายไปแล้วมั้ง"