บทที่ 370 กิ่งมะกอกของตระกูลไต้ (ฟรี)

ไอ้ห่าสือเหยียน!

แกนี่มันวอนหาเรื่องจริงๆ!

โจวอวี่เฉินไม่คิดว่าน้องภรรยาจะกล้าถามพ่อตัวเองแบบนั้น

(ว่าตัวเองมีโอกาสได้เลื่อนขั้นไหม?)

เสิ่นเฉิงกังตะคอกกลับทันที

"ใช่เรื่องที่แกควรจะถามไหม! ไปเรียนรู้วิธีทำธุรกิจจากพี่เขยแกนู่น เรื่องของฉันไม่ต้องมายุ่ง!"

เสิ่นสือเหยียนยักไหล่ รีบหุบปากฉับ

โจวอวี่เฉินเสริมขึ้นมา

"พ่อครับ... คุณตาบอกว่าอีกไม่กี่ปีพ่ออาจจะได้ย้ายเข้ากระทรวงตำรวจ เป็นรองเจ้ากระทรวงครับ"

ดวงตาของเสิ่นเฉิงกังวาวโรจน์

"ดูเหมือนการเลื่อนตำแหน่งของฉันจะทำให้ตาแก่นั่นหันมาสนใจสินะ... ร้อยวันพันปีไม่เคยพูดถึง แล้วแม่แกตอบว่าไง"

"แม่ตอบประโยคเดียวครับ... 'ได้มาคือวาสนา เสียไปคือโชคชะตา"

เสิ่นเฉิงกังหัวเราะร่าอย่างชอบใจ

"เข้าใจไหมว่าแม่แกหมายความว่าไง... สือเหยียน นายลองตอบซิ"

เสิ่นสือเหยียนเกาหัวแกรกๆ

"แปลว่า... ไม่ซีเรียสเหรอครับ?"

เสิ่นเฉิงกังส่ายหน้า

"ดีแล้วที่แกไม่เล่นการเมือง... อวี่เฉิน ว่าไง"

โจวอวี่เฉินวิเคราะห์

"คุณตาไม่เคยสนตำแหน่งพ่อมาก่อน จู่ๆ มาพูดถึง แสดงว่าต้องการหาทางหนีทีไล่ให้ตระกูลไต้ครับ"

"นี่คือ 'กิ่งมะกอก' ที่คุณตายื่นให้พ่อ... นัยว่าตระกูลไต้จะช่วยดันพ่อเข้ากระทรวง แต่แลกกับการที่พ่อต้องกลายเป็นคนของตระกูลไต้ และต้องคอยดูแลพวกลูกหลานตระกูลไต้ในอนาคต"

"ตอนนี้คุณตากำลังดันลุงใหญ่... ถ้าลุงใหญ่ได้เป็นรัฐมนตรีก็ดีไป แต่ถ้าไม่ได้ อีก 2 ปีลุงใหญ่ก็เกษียณ... ถึงตอนนั้นตระกูลไต้จะเหลือใคร?"

เสิ่นสือเหยียนร้องอ๋อ

"สรุปคือ... คุณตาอยากให้พ่อไปเป็น 'พี่เลี้ยง' ให้ตระกูลไต้สินะ!"

เสิ่นเฉิงกังมองโจวอวี่เฉินด้วยความชื่นชม

"อวี่เฉิน... ไม่นึกว่าแกจะมีพรสวรรค์ด้านการเมืองด้วย... ถ้าแกเป็นพ่อ แกจะทำยังไง"

"ผมเห็นด้วยกับแม่ครับ... ในอดีตตระกูลไต้ไม่เคยช่วยพ่อ ให้พ่อสู้ตามมีตามเกิด พอพ่อได้ดีด้วยตัวเอง กลับมายื่นข้อเสนอแบบนี้... พูดตรงๆ น่ารังเกียจครับ"

"เมื่อก่อนแม่ถามผมว่าคิดยังไงกับคุณตา ผมตอบว่า 'พยัคฆ์เฒ่าสิ้นลาย แต่ยังคงความดุร้าย'... แต่สิ่งที่แม่ไม่รู้คือ 'ความดุร้าย' ที่ผมหมายถึง คือแค่สุขภาพร่างกายแกเท่านั้นครับ ไม่ใช่อำนาจบารมี"

"พ่อครับ... ผมไม่รู้เบื้องบนคิดยังไง แต่การที่พ่อได้เลื่อนขั้น แสดงว่า ทางที่พ่อเลือกนั้นถูกต้องแล้ว... ถ้าพ่อเดินตามทางนี้ต่อ อีก 3 ปีพ่อมีโอกาสได้เลื่อนอีก... แต่ถ้าไปผูกติดกับตระกูลไต้ อนาคตพ่ออาจจะดับวูบก็ได้ครับ"

"พูดได้ดี!"

เสิ่นเฉิงกังตบมือฉาด

"ใจตรงกันเป๊ะ... พรุ่งนี้แกจะเจอลูกหลานตระกูลไต้ คำจำกัดความสั้นๆ คือ 'โคลนที่ฉาบกำแพงไม่ติด' (Mud that can't be plastered onto a wall - ไร้ความสามารถ)"

"ตาแก่ยังคิดตื้นๆ... ถ้าเป็น 20 ปีก่อน ฉันอาจจะยอม แต่ตอนนี้... ตระกูลไต้ไม่ใช่ตระกูลไต้ในอดีตแล้ว อำนาจตาแก่อยู่แค่ในกองทัพ ในรัฐบาลไม่มีใครไว้หน้าแกแล้ว... ขืนเข้าไปยุ่ง มีแต่จะฉุดฉันลงเหว"

โจวอวี่เฉินนึกถึงประโยคเด็ดในนิยาย

"เมื่อก่อนคุณไม่เห็นหัวผม... ตอนนี้ผมก็เกินเอื้อมสำหรับคุณแล้ว"

ชีวิตเสิ่นเฉิงกังนี่เอาไปเขียนนิยายได้เลยนะเนี่ย

...

พากันไปกินหม้อไฟสไตล์ปักกิ่ง แล้วกลับมาถึงบ้านซื่อเหอยวนตอนเที่ยงคืน

เสิ่นเฉิงกังเดินสำรวจบ้านด้วยความพอใจ

"บ้านสวยดีนี่"

เสิ่นจิ้งอวิ๋นยิ้ม "เก็บไว้ให้พ่อกับแม่มาพักตอนย้ายมาทำงานที่หยานตูไงคะ"

เสิ่นเฉิงกังโบกมือ

"อย่าเพิ่งพูดเรื่องย้ายเลย... ต่อให้ย้ายมา พ่อก็ไม่อยู่ที่นี่หรอก ข้าราชการอยู่บ้านหรูขนาดนี้ เดี๋ยวชาวบ้านนินทาตาย"

(เสิ่นเฉิงกังระวังตัวแจ ยิ่งตำแหน่งสูง ยิ่งต้องทำตัวสมถะ)

ไต้เจวียนตัดบท

"ดึกแล้ว แยกย้ายกันนอนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน"

...

ในห้องนอนใหญ่

เสิ่นเฉิงกังอาบน้ำเสร็จ เดินออกมาสบายตัว

ไต้เจวียนวางหนังสือลง

"คุณคะ... พ่อยื่นกิ่งมะกอกให้คุณนะ"

"รู้แล้ว... อวี่เฉินเล่าให้ฟังแล้วว่าคุณปฏิเสธไป"

ไต้เจวียนแปลกใจ "อวี่เฉินเข้าใจความหมายแฝงด้วยเหรอ"

เสิ่นเฉิงกังล้มตัวลงนอน

"ลูกเขยคุณไม่ใช่คนธรรมดา... ดีแล้วที่มันทำธุรกิจ ถ้ามาเล่นการเมือง รับรองรุ่งกว่าผมแน่"

"โชคดีที่แกเป็นคนดีมีหลักการ... ไม่งั้นฉันคงต้องระแวงว่าลูกสาวจะโดนหลอกขายเมื่อไหร่"

"ฮ่าๆ ไม่หรอกน่า... ผมดูคนออกตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอแล้ว ว่าเด็กนี่ไม่ใช่คนเลว"

"แล้วทำไมตอนนั้นทำท่ารังเกียจเขานักล่ะคะ!" ไต้เจวียนแขวะ

เสิ่นเฉิงกังยิ้มแห้ง

(ก็ตอนนั้นมันหมั่นไส้นี่หว่า... มาทำลูกสาวท้องป่อง)

...

เช้าวันเสาร์

วันเกิดครบรอบ 90 ปี (นับแบบจีน) ของท่านนายพลไต้หว่านหลิง

ครอบครัวตระกูลไต้จากทั่วสารทิศมารวมตัวกันอย่างคับคั่ง...