บทที่ 560: มีสองทางให้เลือก! (ฟรี)
บทที่ 560: มีสองทางให้เลือก! (ฟรี)
สามวันผ่านไป
คณะเจรจาจากซากุระตะวันออกเดินทางมาถึงเมืองหลวง
หลินเฉินเองก็เดินทางมาถึงเช่นกัน
"หัวหน้าทีมเว่ย คุณหลินครับ เรายอมรับเงื่อนไขนี้ไม่ได้จริงๆ ครับ"
โคอิซึมิ ชิโร่ หัวหน้าคณะเจรจาจากซากุระตะวันออกกล่าวกับเว่ยหงหรู
เว่ยหงหรูหันไปมองหลินเฉิน "คุณหลินครับ คุณมีความเห็นว่ายังไงบ้าง? ถึงผมจะเป็นหัวหน้าทีม แต่การเจรจาครั้งนี้มีคุณเป็นศูนย์กลาง คุณว่ายังไงผมก็สนับสนุนเต็มที่ครับ"
หลินเฉินพยักหน้าเบาๆ
เขาเคาะโต๊ะแล้วกล่าว "คุณโคอิซึมิ คุณมีสองทางเลือก หนึ่งคือรับเสือดาวจักรกลเพิ่มรวมหนึ่งแสนตัว หรือสองคือรับเสือดาวจักรกลหนึ่งแสนตัว และหุ่นยนต์รบอีกหนึ่งแสนตัว"
"ผมไม่ได้มาเจรจากับคุณ"
"คุณมีเวลาตัดสินใจสิบนาที ถ้าครบสิบนาทีแล้วยังไม่เลือก ผมจะเลือกข้อสองให้คุณเอง"
โคอิซึมิ ชิโร่และคณะหน้าถอดสีทันที
"คุณหลินครับ แบบนี้มันไม่ข่มเหงกันเกินไปหน่อยเหรอ?"
สมาชิกคณะเจรจาคนหนึ่งถามด้วยสีหน้าบึ้งตึง
หลินเฉินตอบเสียงเรียบ "ข่มเหงเหรอ? จะข่มเหงเท่าตอนที่พวกคุณหน้าด้านบุกรุกประเทศเราในอดีตได้ยังไง? อ้อ จริงสิ ยังมีทางเลือกที่สามนะ"
"พวกคุณจะประกาศสงครามกับจีนอีกรอบก็ได้"
ตัวแทนซากุระตะวันออก: "..."
จะประกาศสงครามได้ยังไง?
ตอนนี้กองกำลังทหารของพวกเขาถูกจีนกดดันจนโงหัวไม่ขึ้น เมื่อก่อนเคยพึ่งพาสหรัฐฯ แต่ตอนนี้สหรัฐฯ ก็พึ่งพาไม่ได้แล้ว
โคอิซึมิ ชิโร่มองเว่ยหงหรูแล้วกล่าวเสียงเครียด "หัวหน้าทีมเว่ยครับ จีนทำตัวกร่างขนาดนี้ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ประเทศเล็กๆ ทั่วโลกจะมองพวกคุณยังไง?"
เว่ยหงหรูตอบ "ทั่วโลกควรเข้าใจว่า จีนมีหัวใจดั่งพระโพธิสัตว์ แต่ก็มีวิธีการดั่งสายฟ้าฟาดเช่นกัน"
"คุณโคอิซึมิ มาคุยเรื่องนี้กับผมก็เปล่าประโยชน์ อย่างที่บอกไปครับ เรื่องนี้คุณหลินเป็นคนตัดสินใจ"
โคอิซึมิ ชิโร่สูดหายใจลึก "คุณหลินครับ สี่หมื่นตัวคือขีดจำกัดที่เรายอมรับได้"
"หนึ่งแสนตัวมันเป็นไปไม่ได้ครับ"
หลินเฉินกล่าว "งั้นก็รอเวลาให้หมดไปเถอะครับ ถ้าคุณไม่เลือก เดี๋ยวผมช่วยเลือกข้อสองให้เอง"
"คุณหลิน..."
โคอิซึมิ ชิโร่ยังอยากจะพูดอะไรต่อ
แต่หลินเฉินยกมือห้าม
"ไม่ต้องพูดแล้ว"
"ผมบอกแล้วว่าผมไม่ได้มาเจรจา ผมมาแจ้งให้ทราบ"
"เหลือเวลาอีกห้านาที"
เวลาผ่านไปทีละวินาที โคอิซึมิ ชิโร่รู้สึกขมขื่นในใจ ประเทศเขากำหนดขีดจำกัดมาที่สองหมื่นตัว แต่กับหลินเฉิน การเจรจาต่อรองเป็นไปไม่ได้เลย
เขาจะกลับไปรายงานยังไงดี?
เบื้องบนบอกให้เขาตัดสินใจตามสถานการณ์
...ซึ่งในความเป็นจริง มันแปลว่าเขาต้องเป็นแพะรับบาปนั่นแหละ
เว่ยหงหรูกระแอมเบาๆ "คุณโคอิซึมิ เตือนไว้นิดนึงนะครับ เหลือเวลาอีกแค่นาทีเดียว ถ้าไม่เลือก ได้เป็นข้อสองแน่นอนครับ"
"คุณหลินตัดสินใจแล้วไม่มีเปลี่ยนใจนะครับ"
โคอิซึมิ ชิโร่: "..."
เมื่อเหลือเวลาอีกเพียงสิบวินาที เขาก็เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า "เราเลือกข้อแรกครับ รวมทั้งหมดหนึ่งแสนตัว"
หลินเฉินทำหน้าเสียดาย
"ทำไมไม่ใจแข็งกว่านี้หน่อยนะ?"
"น่าผิดหวังจริงๆ"
โคอิซึมิ ชิโร่: "..."
หลินเฉินช่างบั่นทอนจิตใจกันเหลือเกิน
เว่ยหงหรูยิ้ม "คุณโคอิซึมิ เป็นทางเลือกที่ฉลาดครับ รีบเซ็นสัญญากันเถอะ"
โคอิซึมิ ชิโร่เซ็นสัญญาด้วยสีหน้าว่างเปล่า รู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกสูบออกจากร่าง
ด้วยจำนวนเสือดาวจักรกลและหุ่นยนต์รบใหม่จำนวนมหาศาลขนาดนี้ กองทัพสองแสนกว่านายของพวกเขาคงไม่ต่างอะไรกับของประดับฉาก
ถ้าหมัดไม่หนักพอ ด้านอื่นก็อ่อนยวบยาบไปตามระเบียบ
"คุณโคอิซึมิ ยินดีที่ได้ร่วมงานครับ"
"เชิญไปร่วมงานแถลงข่าวกันครับ"
เว่ยหงหรูเชื้อเชิญด้วยรอยยิ้ม
มุมปากของโคอิซึมิ ชิโร่กระตุก "จำเป็นด้วยเหรอครับ? ต่างคนต่างประกาศก็ได้นี่ครับ"
เว่ยหงหรูแย้ง "แถลงข่าวร่วมกันดีกว่าครับ คุณหลินว่าไงครับ?"
หลินเฉินพยักหน้า "ดีกว่าแน่นอนครับ แต่ผมไม่เข้าร่วมนะ หัวหน้าทีมเว่ยจัดการได้เลย"
"ครับ"
เว่ยหงหรูรับคำ
ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงสถานที่จัดงานแถลงข่าว ซึ่งมีนักข่าวจากทั่วโลกมารอทำข่าวอยู่แล้ว
เว่ยหงหรูประกาศ "เรียนเพื่อนสื่อมวลชนทุกท่าน เนื่องด้วยสถานการณ์ความมั่นคงในซากุระตะวันออก และตามคำร้องขอของทางซากุระตะวันออก จีนจะส่งเสือดาวจักรกลและหุ่นยนต์รบไปเพิ่มเติม"
"โดยจะเพิ่มจำนวนทั้งหมดหนึ่งแสนตัว"
"การจัดส่งทั้งหมดจะเสร็จสิ้นภายในสองเดือน"
นักข่าวฮือฮากันยกใหญ่
เพิ่มจำนวนเสือดาวจักรกลและหุ่นยนต์รบมหาศาลขนาดนี้
ซากุระตะวันออกกลัวโซ่ตรวนที่ล่ามตัวเองจะหนักไม่พอหรือไง?
"คุณโคอิซึมิ เรื่องจริงเหรอครับ?"
"คุณโคอิซึมิ จีนกดขี่พวกคุณหรือเปล่า?"
"คุณโคอิซึมิ..."
นักข่าวรุมยิงคำถาม
โคอิซึมิ ชิโร่ตอบ "ที่หัวหน้าทีมเว่ยพูดเป็นความจริงครับ เราทำเพื่อความมั่นคงของโลก"
"หลังจากเพิ่มหุ่นยนต์เหล่านี้ ซากุระตะวันออกจะไม่มีความเสี่ยงเรื่องวิกฤตทางชีวภาพอีกต่อไป"
เว่ยหงหรูยิ้ม "เพื่อนสื่อมวลชนครับ ถ้ามีคำถามอื่น เชิญยกมือถามได้เลยครับ"
หลายคนยกมือขึ้น
เว่ยหงหรูเลือกมาคนหนึ่ง
นักข่าวคนนั้นลุกขึ้นถาม "หัวหน้าทีมเว่ยครับ จางหยางถูกลักพาตัวไปที่ซากุระตะวันออก การเพิ่มจำนวนหุ่นยนต์ครั้งนี้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นั้นไหมครับ?"
เว่ยหงหรูส่ายหน้า "ทั้งสองเรื่องเป็นเพียงเหตุบังเอิญครับ การเพิ่มจำนวนครั้งนี้เพื่อกระชับความร่วมมือด้านความมั่นคงระหว่างสองประเทศให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น"
"คำถามต่อไปครับ"
...
สหรัฐอเมริกา ประธานาธิบดีขมวดคิ้วแน่น
เขาบ่นอุบ "จีนเพิ่มเสือดาวจักรกลอีกตั้งแสนตัว ทหารของเราที่นั่นจะไม่กลายเป็นแค่ตัวประกอบเหรอ?"
พวกเขามีทหารในซากุระตะวันออกหลายหมื่นนาย
ก่อนหน้านี้ อย่างน้อยจำนวนคนก็ยังมากกว่าเสือดาวจักรกลของจีน
แต่ถ้าจีนเพิ่มอีกแสนตัว พวกเขาจะกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบด้านจำนวนอย่างสิ้นเชิง
"ท่านประธานาธิบดีครับ ก็ไม่ถึงกับไร้ประโยชน์ซะทีเดียว คนของเราที่นั่นยังช่วยถ่วงดุลไม่ให้พวกเขาเข้าข้างจีนไปซะหมดครับ"
แมนเดล เสนาธิการทำเนียบขาวกล่าว
ประธานาธิบดีถาม "แมนเดล ถ้าเราถอนทหารออกจากซากุระตะวันออก จะเกิดผลกระทบอะไรบ้าง?"
"ไม่ได้เด็ดขาดครับท่าน"
"ถ้าทำแบบนั้น เราจะเสียอิทธิพลในเอเชียตะวันออกไปเลย ถ้าถอนทหารจากที่นั่น ฐานทัพอื่นจะต้องถอนด้วยไหม?"
"และ..."
สีหน้าของแมนเดลดูลังเล
ประธานาธิบดีสั่ง "มีอะไรก็พูดมา"
แมนเดลตอบ "ท่านครับ การถอนทหารเป็นเรื่องยากมาก จีนมีสำนวนว่า 'กระทบกระเทือนไปทั้งบาง' (สำนวนจีน: ดึงผมเส้นเดียวสะเทือนไปทั้งร่าง) ฐานทัพเหล่านั้นเกี่ยวพันกับผลประโยชน์มหาศาลครับ"
"เว้นแต่จำเป็นจริงๆ เราถอนไม่ได้ครับ"
ประธานาธิบดีเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถาม "การวิจัยของทางนั้นคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว? อย่าบอกนะว่ายังไม่ไปถึงไหน?"
แมนเดลส่ายหน้า
"ท่านครับ เรื่องนี้ยังไม่ชัดเจน"
"หลินเฉินมี AI ระดับสูง เราต้องระวังตัวให้มาก ยิ่งคนรู้เยอะ ความเสี่ยงที่ความลับจะรั่วไหลก็ยิ่งมากครับ"
...
หลินเฉินกลับมาที่เมืองเซี่ยงไฮ้
เขาเดินทางไปที่ท่าเรือ
เสือดาวจักรกลล็อตใหม่ชุดแรกถูกลำเลียงออกมาจากโกดังท่าเรือ
ล็อตนี้มีจำนวนหนึ่งหมื่นตัว
ทั้งหมดเป็นรุ่นล่าสุดที่มีพลังการรบแข็งแกร่งกว่าเดิมมาก
"คุณหลินครับ นี่มัน..."
โคอิซึมิ ชิโร่ที่ตามมาด้วยเอ่ยถาม
หลินเฉินตอบเสียงเรียบ "เสือดาวจักรกลรุ่นล่าสุดครับ พลังการยิงและเกราะป้องกันถูกอัปเกรดใหม่หมด"
"พวกคุณโชคดีนะเนี่ย"
โคอิซึมิ ชิโร่: "..."