บทที่ 490: ตระกูลเหอจบเห่แล้ว! (ฟรี)

สีหน้าภรรยาเหอซื่อคุนเปลี่ยนไป "คุณอู๋คะ ถึงบริษัทจะเป็นหนี้ แต่เราก็ไม่ต้องรับผิดชอบเป็นการส่วนตัวไม่ใช่เหรอคะ?"

คุณอู๋อธิบาย "คุณนายเหอครับ คือแบบนี้ครับ บริษัทลูกบางแห่งของเหอกรุ๊ปเป็นบริษัทจำกัด ผู้ถือหุ้นไม่ต้องรับผิดชอบหนี้สินเกินกว่าเงินลงทุนครับ"

"แต่บริษัทบางแห่งของตระกูลคุณเป็น ห้างหุ้นส่วนไม่จำกัดความรับผิด ซึ่งผู้ถือหุ้นต้องรับผิดชอบหนี้สินของบริษัทอย่างไม่จำกัดครับ"

หน้าของภรรยาเหอซื่อคุนซีดเผือด

"ทำไมตาแก่เหอถึงไปตั้งบริษัทแบบนั้นล่ะ?"

คุณอู๋ตอบ "ห้างหุ้นส่วนไม่จำกัดความรับผิดก็มีข้อดีครับ ในสถานการณ์ปกติของเหอกรุ๊ป มันไม่น่าจะมีปัญหาอะไร"

"แต่ตอนนี้..."

ภรรยาเหอซื่อคุนถาม "คุณอู๋ ตาแก่เหอหายไปไหนไม่รู้ คุณช่วยยื้อเวลาไว้หน่อยได้ไหมคะ? พรุ่งนี้เช้าเขาต้องเข้าบริษัทแน่ ๆ"

คุณอู๋: "..."

"คุณนายเหอครับ ผมว่าคุณนายไปขอโทษเขาตอนนี้เลยน่าจะดีกว่านะครับ"

ภรรยาเหอซื่อคุนเสียงแข็ง "ฉันขอโทษไม่ได้ค่ะ ต่อให้ต้องขอโทษจริง ๆ ฉันก็ต้องปรึกษาสามีก่อน"

"คุณช่วยยื้อไว้ก่อนเถอะค่ะ"

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของคุณอู๋ก็ดังขึ้น

เขารีบรับสาย "ฮัลโหล... สถานการณ์เป็นไงบ้าง?"

ปลายสายตอบเสียงร้อนรน "คุณอู๋ครับ บริษัทได้รับแจ้งว่าจะมีหน่วยงานหลายแห่งเข้ามาตรวจสอบแบบกะทันหันครับ"

"เจ้าหน้าที่กรมสรรพากรมาถึงบริษัทแล้วครับ"

คุณอู๋ชาไปทั้งตัว

เหอกรุ๊ปมีเรื่องซุกใต้พรมเยอะแยะ เมื่อก่อนเพื่อพยุงเศรษฐกิจ ทางการอาจแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น แต่ตอนนี้คงโดนตรวจสอบยิบย่อยแน่

ถึงตอนนั้น อาจไม่ใช่แค่บริษัทเจ๊ง

คนบางคนอาจต้องติดคุกด้วย

"เข้าใจแล้ว"

คุณอู๋วางสาย "คุณนายเหอครับ ถ้าคุณนายไม่รีบไปขอโทษ แล้วเขาเจอความผิดปกติ ท่านประธานเหออาจติดคุกนะครับ"

"เงินในบัญชีธนาคาร วิลล่าที่อยู่ รถที่ขับ อาจถูกยึดขายทอดตลาดหมดเลยนะครับ"

ภรรยาเหอซื่อคุนตื่นตระหนกสุดขีด

"ฉ... ฉันจะไปขอโทษเดี๋ยวนี้แหละ"

เธารีบขับรถไปที่วิลล่าของหลินเฉิน แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ ก็โดนเจ้าหน้าที่หน่วยความมั่นคงสกัดไว้

"ฉันอยู่หมู่บ้านข้าง ๆ นะ"

"ลูกสาวฉันกับลูกสาวหลินเฉินเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ฉันมีธุระจะคุยกับเขา"

ภรรยาเหอซื่อคุนลดกระจกลงบอก

"กรุณารอสักครู่ครับ"

ไม่นาน เจ้าหน้าที่ก็ติดต่อหลินเฉิน "คุณหลินครับ ภรรยาของเหอซื่อคุนขอพบครับ ให้เข้าพบไหมครับ?"

"ไม่ครับ"

ในวิลล่า หลินเฉินและสวีเมิ่งเหยากำลังออกกำลังกายเข้าจังหวะกันอยู่ ตอนนี้ต่อให้มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลกมาขอพบ เขาก็ไม่ว่าง

"สามีคะ มีอะไรเหรอ?"

สวีเมิ่งเหยาถาม

หลินเฉินวางโทรศัพท์แล้วยิ้ม "ไม่มีอะไรครับ ต่อให้มี ก็ไม่มีอะไรสำคัญกว่าสิ่งที่เราทำอยู่ตอนนี้หรอกครับ"

"ต่อกันเถอะ"

เขาเดินหน้าภารกิจพิชิตยอดเขาต่ออย่างเงียบ ๆ

ทางด้านภรรยาเหอซื่อคุน

"เชิญกลับไปครับ คุณหลินไม่ให้เข้าพบ"

เจ้าหน้าที่หน่วยความมั่นคงบอกเสียงเข้ม

ภรรยาเหอซื่อคุนขมวดคิ้ว "ไม่ได้นะ ฉันมีเรื่องสำคัญต้องคุยกับเขา วันนี้ฉันต้องเจอเขาให้ได้"

"พวกแกหลบไปนะ"

พูดจบ เธอก็สตาร์ทรถแล้วค่อย ๆ ขยับเดินหน้า

แกร๊ก!

ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่หลายนายรอบ ๆ ก็ยกปืนขึ้น เล็งปากกระบอกสีดำมะเมื่อมมาที่เธอ

"เตือนครั้งที่ 1"

"กรุณาออกไปทันทีครับ"

"เตือนครบ 3 ครั้ง เราจะยิงตามกฎหมายครับ"

เจ้าหน้าที่กล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

"พวกแก—"

"ก็ได้ ฉันไปก็ได้"

ภรรยาเหอซื่อคุนหน้าซีดเผือด

เธอเคยชินกับการวางก้ามใส่คนอื่น เมื่อก่อนเจอตํารวจเธอก็ยังกร่างใส่ แต่เจ้าหน้าที่พวกนี้ไม่เล่นด้วยแน่

พริบตาเดียวก็เช้าวันรุ่งขึ้น

เหอซื่อคุนตื่นขึ้นมาในโรงแรม เปิดโทรศัพท์ดูแล้วก็ต้องตะลึง มีสายไม่ได้รับเพียบ ข้อความเด้งรัว ๆ จากคนสารพัด

พออ่านข้อความบางส่วน เหอซื่อคุนก็แทบสิ้นสติ

เหอกรุ๊ปจบเห่แล้ว

กระแสเงินสดขาดสะบั้น ธุรกิจพังพินาศ ธนาคารเรียกคืนเงินกู้ สรรพากรและแผนกดับเพลิงเจอปัญหาเพียบ

เพื่อใช้หนี้ธนาคาร เขาคงต้องเทขายทรัพย์สินในราคาถูก

"บัดซบเอ๊ย!"

เหอซื่อคุนเห็นข้อความแจ้งเตือนจากธนาคาร

บัญชีธนาคารของเขาถูกอายัดไปแล้ว

"ที่รักคะ รถที่สัญญาไว้—"

หญิงสาวบนเตียงส่งเสียงออดอ้อน

"เอาไว้ก่อน"

เหอซื่อคุนทิ้งคำพูดไว้แล้วรีบออกจากห้อง

เขาต้องไปดูว่ายังพอจะกู้สถานการณ์อะไรได้บ้าง

เขารีบกลับบ้านให้เร็วที่สุด

"คุณคะ เกิดอะไรขึ้น?"

"บัญชีธนาคารฉันโดนอายัดไปแล้วค่ะ"

ภรรยาเหอซื่อคุนถาม

เพียะ!

เหอซื่อคุนเดินเข้าไปตบหน้าภรรยาฉาดใหญ่ ตวาดลั่น "ฉันตามใจเธอมากไปแล้วนะ ไปหาเรื่องคนที่ด้อยกว่าเราก็เรื่องหนึ่ง"

"แต่เธอใช้อะไรคิด ถึงไปล่วงเกินท่านปรมาจารย์หลินเฉินหา!"

ภรรยาเขาก็ของขึ้นทันที "ตาแก่เหอ แกสู้เขาไม่ได้ก็มาลงที่เมียเหรอ? แน่จริงไปลงที่หลินเฉินสิยะ!"

เหอซื่อคุนโกรธจนตัวสั่น

"เธอรู้ไหมว่าบ้านเราจบเห่แล้ว บริษัทล้มละลาย เงิน บ้าน รถ ทุกอย่างจะถูกยึดหมด!"

"เครื่องเพชร กระเป๋าแบรนด์เนมของเธอ ก็ถือเป็นสินสมรส จะโดนยึดไปด้วย"

"เงินที่เธอแอบโอนไปให้บ้านเดิม ก็อาจจะโดนเรียกคืนด้วย!"

ภรรยาเหอซื่อคุนอึ้งกิมกี่

"คุณคะ มันไม่ร้ายแรงขนาดนั้นมั้งคะ?"

"ฉันก็แค่ไม่ได้ขอโทษหลินเฉิน ทำไมเขาต้องทำรุนแรงขนาดนี้?"

เหอซื่อคุนตอบเสียงแหบพร่า "เวลาเธอเหยียบมด เธอต้องแคร์ความรู้สึกมดด้วยเหรอ?"

"ต่อหน้าเขา ตระกูลเหอเราก็เป็นแค่มดตัวหนึ่งเท่านั้นแหละ"

ภรรยาเหอซื่อคุนตัวสั่น "คุณคะ แล้วเราจะทำยังไงดี? ไปขอร้องเขาเถอะค่ะ ขอให้เขาปล่อยเราไป"

เหอซื่อคุนส่ายหน้า

"สายไปแล้ว"

"ถ้าเมื่อคืนเธอไปขอร้องเขา อาจจะยังพอมีหวัง"

"แต่ตอนนี้... หึหึ!"

ความผิดปกติในบริษัทถูกขุดคุ้ยออกมาเพียบ ถึงขั้นนี้แล้ว หลินเฉินจะยังช่วยเคลียร์ปัญหาให้พวกเขาได้อีกเหรอ?

ติ๊งต่อง—

เสียงกริ่งประตูดังขึ้น

เหอซื่อคุนไปเปิดประตู เจอตำรวจหลายนายยืนอยู่หน้าบ้าน

"เหอซื่อคุน บริษัทของคุณถูกกล่าวหาว่ากระทำผิดกฎหมายหลายข้อหา เชิญไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจด้วยครับ"

ตำรวจนายหนึ่งกล่าวเสียงเข้ม

เหอซื่อคุนยิ้มขื่น มาเร็วดีแท้

เขาประเมินว่า งานนี้คงโดนคุกสัก 10 ปีแน่ ๆ

เขาแต่งงานกับเมียดีจริง ๆ (ประชด)

"พ่อคะ พ่อกลับมาแล้ว!"

"ที่โรงเรียนมีนังเด็กชื่อหลินเสี่ยวเชี่ยน น่ารำคาญมาก มันตีหนูด้วย พ่อช่วยไปจัดการมันให้หน่อยสิคะ"

ลูกสาวเหอซื่อคุนเดินลงมาจากชั้นบนแล้วฟ้องพ่อ

"ซาซา พ่อมีธุระต้องไปทำ"

"ลูกอยู่กับแม่นะ"

เหอซื่อคุนสูดหายใจลึก แล้วหันไปสั่งภรรยา "คุณ ทรัพย์สินบ้านเราอาจจะไม่เหลือแล้ว แต่คุณยังต้องไปขอโทษเขา ไม่งั้นจะมีปัญหาอื่นตามมาอีก"

ภรรยาเหอซื่อคุนหูอื้อตาลายไปหมด

ในความคิดเธอ เธอไม่ได้ทำอะไรผิดร้ายแรงสักหน่อย

ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

ถ้าหมดเนื้อหมดตัว ต่อไปเธอจะอยู่ยังไง?

"พ่อคะ ไปจัดการนังหลินเสี่ยวเชี่ยนให้หนูก่อนสิคะ"

"หนูเกลียดมัน"

เหอซาซาเร่งพ่อ

เหอซื่อคุนถอนหายใจ แล้วหันหลังเดินออกจากวิลล่าไป