บทที่ 390 ผมสงสัยว่าหลินเฉินเป็นคนทำครับ! (ฟรี)

หนึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ผู้เชี่ยวชาญด้านเครือข่ายระดับท็อปของญี่ปุ่นเข้ามาร่วมตรวจสอบ แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใด ๆ

ไม่มีร่องรอยการบุกรุกระบบธนาคารเลยแม้แต่นิดเดียว

"บ้าเอ๊ย"

ฟูจิวาระ โนะ (Fujiwara No) ผู้บริหารระดับสูงของญี่ปุ่นมีสีหน้าเคร่งเครียดสุดขีด

เขารับผิดชอบดูแลเรื่องนี้โดยตรง

ตลาดหุ้นร่วงไปแล้ว 3-4 จุด

แม้แรงเทขายจะชะลอลงบ้าง แต่ก็ยังร่วงไม่หยุด ทั้งวันอาจจะร่วงถึง 5 จุด

ตลาดร่วง 5 จุด หุ้นรายตัวบางตัวอาจดิ่งเหว

และนี่แค่เฉพาะวันนี้

ถ้าแก้ปัญหาไม่ได้ พรุ่งนี้คงร่วงหนักอีก

กองทุนเก็งกำไรระดับโลก (Global Short-Selling Funds) จะยอมปล่อยโอกาสทองแบบนี้หลุดมือไปเหรอ?

"คุณฟูจิวาระครับ เราต้องขอความช่วยเหลือจากสหรัฐฯ แล้วล่ะครับ"

ลูกน้องเสนอ

"ขอความช่วยเหลือจากสหรัฐฯ เหรอ?"

ฟูจิวาระขมวดคิ้ว

นี่เป็นปัญหาระบบธนาคาร ถ้าขอให้ต่างชาติมาช่วย เขาเกรงว่าจะมีความเสี่ยงอื่นตามมา

"คุณฟูจิวาระครับ ลำพังพวกเรา เกรงว่าจะแก้ปัญหานี้ไม่ได้นะครับ"

อีกคนเสริม

ฟูจิวาระเดินวนไปวนมา แม้จะเสี่ยง แต่พวกเขาต้องแก้ปัญหานี้ให้เร็วที่สุด

ไม่นาน เขาก็รายงานเบื้องบน

เบื้องบนอนุมัติให้ขอความช่วยเหลือจากสหรัฐฯ

สิบนาทีต่อมา ผู้เชี่ยวชาญด้านเครือข่ายมือฉมังจากสหรัฐฯ เข้ามาแทรกแซง และเริ่มช่วยตรวจสอบจากระยะไกล

ทว่า ผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็ยังไร้ผล ตลาดหุ้นใกล้ปิดทำการ ดัชนีร่วงไป 5 จุด

หุ้นรายตัวหลายตัวร่วงเกิน 10 จุด

"บัดซบ!"

หน้าฟูจิวาระดำคล้ำ

จนตลาดปิด ก็ยังหาอะไรไม่เจอ

ช่วงไม่กี่นาทีสุดท้าย มีแรงเทขายระลอกใหญ่ ตลาดปิดลบ 5.5 จุด หุ้นรายตัวบาดเจ็บล้มตายกันระนาว

ตื๊ด ตื๊ด!

โทรศัพท์ฟูจิวาระดังขึ้น

"คุณฟูจิวาระ สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?"

ฟูจิวาระยืนตรงโค้งคำนับเล็กน้อย "สวัสดีครับ ยังไม่ทราบสาเหตุครับ ผมจะรีบตรวจสอบให้เร็วที่สุดครับ"

"คุณฟูจิวาระ อย่างช้าที่สุดเที่ยงคืนนี้ ถ้าวันนี้ยังหาไม่เจอ พรุ่งนี้คุณไปหางานใหม่ทำได้เลย"

ปลายสายวางหูทันที

ฟูจิวาระยืนตัวตรง คิ้วขมวดเป็นปม ในสถานการณ์นี้ เขาทำได้แค่ฝากความหวังไว้กับผู้เชี่ยวชาญจากสหรัฐฯ

"คุณฟูจิวาระครับ ผมมีความคิดหนึ่งครับ"

ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

"ว่ามา"

ฟูจิวาระมองหน้าลูกน้อง สั่งเสียงเข้ม

"คุณฟูจิวาระครับ ตระกูลอิชิฮาระเคยถูกโจมตีทางไซเบอร์มาก่อน ฝีมืออีกฝ่ายร้ายกาจมาก ตระกูลอิชิฮาระเสียหายยับเยิน แต่สุดท้ายก็จับมือใครดมไม่ได้"

"จะเป็นคนเดียวกันหรือเปล่าครับ?"

ฟูจิวาระใจกระตุก "ตระกูลอิชิฮาระ?"

"ใช่ครับ"

"ตอนนั้นมีคนเดาว่าเป็นฝีมือหลินเฉินจากจีน แล้วตอนนี้ หลินเฉินที่จีนก็กำลังเจอปัญหาอยู่พอดี"

ฟูจิวาระถาม "ปัญหาอะไร?"

เขาไม่ได้สนใจข่าวฝั่งนั้นเท่าไหร่

"หลินเฉินโดนโจมตีทางไซเบอร์ก่อนครับ สื่อและบล็อกเกอร์จำนวนมากออกมาโจมตีเขา แล้วจากนั้น—"

ฟูจิวาระครุ่นคิด "คุณหมายความว่า เป็นไปได้ที่หลินเฉินจงใจทำแบบนี้ เพราะเขาไล่เช็กคนพวกนั้นทีละคนไม่ไหว เลยบีบให้เราเป็นคนเปิดโปงพวกมันเอง?"

"คุณฟูจิวาระครับ ผมแค่เดานะครับ"

ฟูจิวาระคิดตามอย่างละเอียด

เขาไม่ได้ดูแลโปรเจกต์แทรกซึมทางวัฒนธรรม แต่ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างจีนกับญี่ปุ่น เขารู้ดีว่าประเทศเขาต้องเลี้ยงดูปูเสื่อพวกปัญญาชน (Public Intellectuals) ในจีนไว้ไม่น้อย

มีความเป็นไปได้สูงที่หลินเฉินหาหลักฐานยาก เลยเล่นงานต้นตอซะเลย

แน่นอนว่านี่เป็นแค่การคาดเดา

ถ้าพูดมั่วซั่วโดยไม่มีหลักฐาน เขาคงโดนเล่นงานแน่

"หวังว่าจะไม่ใช่แบบนั้นนะ"

"หวังว่าจะหาต้นตอปัญหาเจอ"

ฟูจิวาระคิดในใจ

ตอนนี้ทั้งคนของเขาและผู้เชี่ยวชาญจากสหรัฐฯ ต่างระดมกำลังค้นหากันอย่างบ้าคลั่ง

ทั่วญี่ปุ่นมีคนต่อแถวยาวเหยียดหน้าธนาคาร ธนาคารเล็กบางแห่งเริ่มเจอปัญหาคนแห่ถอนเงิน (Bank Run)

แม้ผลตรวจสอบจะบอกว่าเงินยังอยู่ แต่ใครจะไปรู้อนาคต?

ตอนนี้แค่ตู้ ATM มีปัญหา ถ้าบัญชีธนาคารมีปัญหาด้วย แล้วเงินหายไปล่ะ?

ดึกสงัด

พวกเขาใช้วิธีสารพัด แต่หลังจากตรวจสอบมากว่าสิบชั่วโมง ก็ยังไม่เจออะไร

ฟูจิวาระกังวลจนนั่งไม่ติด

ตื๊ด ตื๊ด!

โทรศัพท์เขาดังขึ้นกะทันหัน

ฟูจิวาระสะดุ้งเฮือก รีบยืนตัวตรง เตรียมพร้อมรับคำด่า

"คุณฟูจิวาระ—"

สายเชื่อมต่อ ปลายสายทักทายอย่างอบอุ่น อากาศเดือนธันวาคมหนาวเหน็บ แต่เหงื่อกาฬกลับผุดพรายบนหน้าผากฟูจิวาระท่ามกลางคำทักทายนั้น

"พูดมา!"

ปลายสายทักทายจบก็เข้าเรื่องเสียงเข้ม

ฟูจิวาระปาดเหงื่อ "ท่านครับ ไม่ใช่ว่าผมไร้ความสามารถ แต่ศัตรูร้ายกาจเกินไป ต่อให้ผู้เชี่ยวชาญจากสหรัฐฯ มาร่วมด้วยก็ยังไร้ผลครับ"

"ผมมีความคิดหนึ่งที่อาจจะเวิร์กครับ"

ปลายสายตะคอก "แล้วทำไมไม่รีบพูด!"

ฟูจิวาระรีบอธิบาย "เราสงสัยว่าเป็นฝีมือหลินเฉินจากจีนครับ เขาอาจจะทำเพื่อเตือนเรา"

"เขาต้องการให้เราเปิดโปงคนบางกลุ่ม ถ้าเราทำตาม ระบบธนาคารอาจจะกลับมาเป็นปกติครับ"

ปลายสายตวาดลั่น "แกบ้าไปแล้วเหรอ? ให้เราแฉตัวเองเนี่ยนะ? แล้วถ้าไม่ใช่ฝีมือมันล่ะ? เราไม่กลายเป็นตัวตลกหรือไง?"

"ฉันให้เวลาแกอีกนิด"

"ต้องหาให้เจอก่อนตลาดหุ้นเปิดพรุ่งนี้!"

ฟูจิวาระโค้งคำนับ "รับทราบครับ!"

คืนผ่านไป ฟูจิวาระไม่ได้นอนทั้งคืน และมีอีกหลายคนที่ไม่ได้นอนเหมือนเขา

แต่มันก็ไร้ประโยชน์

พวกเขาทำงานหามรุ่งหามค่ำแต่ก็ยังไม่เจออะไร

9 โมงเช้า เวลาโตเกียว

ตลาดหุ้นญี่ปุ่นเปิดทำการ

ดัชนีร่วงกราวรูด 3 จุดในเวลาอันสั้น

เริ่มต้นวันด้วยหายนะ

เห็นผลลัพธ์แบบนี้ ฟูจิวาระหน้ามืด

"ธนาคารใหญ่ ๆ เป็นยังไงบ้าง?"

ฟูจิวาระสูดหายใจลึกถาม

"ท่านครับ สถานการณ์ไม่ดีเลยครับ"

"คนแห่ไปต่อคิวที่ธนาคารใหญ่เยอะขึ้นกว่าเดิม แม้แต่คนแก่ในชนบทก็ได้ข่าว แล้วมาต่อคิวถอนเงินกันเต็มไปหมดครับ"

ลูกน้องรายงาน

หน้าฟูจิวาระเคร่งเครียดสุดขีด

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เกิดการแห่ถอนเงินขนานใหญ่ (Massive Bank Run) แน่นอน

ถ้าคนถอนเงินไม่ได้ ความตื่นตระหนกจะยิ่งลุกลาม คนจะยิ่งแห่มาถอนเงิน

ยิ่งถอนเงิน เงินในธนาคารก็ยิ่งน้อยลง

กลายเป็นวงจรอุบาทว์

"คุณฟูจิวาระครับ ตลาดหุ้นลบไป 4 เปอร์เซ็นต์แล้วครับ ทรงนี้วันนี้คงร่วงหนักกว่าเมื่อวานแน่"

ลูกน้องคนหนึ่งพูดเสียงสั่น

เขาซื้อหุ้นไว้เยอะ งานนี้เจ็บหนักแน่

หน้าฟูจิวาระดำคล้ำ

เขาก็ลงหุ้นไปไม่น้อยเหมือนกัน

แถมลงหนักในหุ้นธนาคาร เมื่อวานร่วงไปสิบกว่าจุด วันนี้ทำท่าจะร่วงอีกสิบกว่าจุด

"ท่านครับ—"

ฟูจิวาระเดินเข้าห้องทำงาน

เขาตัดสินใจโทรหาเบื้องบนเอง

"ท่านครับ เราลองทุกวิถีทางแล้ว คนของเราหมดสภาพกันหมดแล้ว ต่อให้มีแรงทำต่อ ก็คงหาไม่เจอหรอกครับ"

"เราต้องยอมรอมชอมครับ"

"ไม่อย่างนั้น อาจเกิดผลกระทบร้ายแรงตามมา"

ฟูจิวาระเกลี้ยกล่อม

ผู้ใหญ่ปลายสายเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะถาม "ฟูจิวาระ แน่ใจนะว่าไม่มีทางอื่นแล้ว?"

"ครับท่าน"

ฟูจิวาระยืนยัน ปลายสายวางหูทันที

"ปล่อยข้อมูลบางส่วนออกไป"

"อย่าให้ใครรู้ว่ามาจากญี่ปุ่น"

เบื้องบนสั่งการ

ไม่นาน ข้อมูลบางส่วนก็ถูกปล่อยลงใน ดาร์กเว็บ (Dark Web)

ข้อมูลนี้พัวพันถึงคนจีนหลายร้อยคน