บทที่ 280 ผมไม่ได้ทำข้อสอบมาตั้งหลายปีแล้วนะครับ! (ฟรี)

เย่หงถามด้วยความสงสัย "ปรมาจารย์หลิน คุณกำลัง..."

หลินเฉินตอบ "ร่างกายมนุษย์นั้นลึกลับมากครับ มีศักยภาพแฝงอยู่มากมายที่ยังไม่ถูกเปิดใช้งาน ตอนนี้ผมกำลังกระตุ้นและเสริมสร้างระบบภูมิคุ้มกันของภรรยาคุณอยู่"

"เมื่อระบบภูมิคุ้มกันแข็งแรงขึ้น เซลล์ภูมิคุ้มกันจะสามารถตรวจจับเซลล์มะเร็งได้บางส่วน และจะเข้าไปทำลายพวกมัน"

เย่หง: "แค่บางส่วนเหรอครับ?"

หลินเฉินชำเลืองมองเขา "ผมสามารถทำให้เซลล์ภูมิคุ้มกันตรวจจับเซลล์มะเร็งได้มากกว่านี้ แต่การต่อสู้ภายในร่างกายที่รุนแรงเกินไป ภรรยาคุณอาจจะรับไม่ไหว"

"การรักษาต้องเป็นไปอย่างค่อยเป็นค่อยไปครับ"

"กระบวนการนี้ต้องควบคู่ไปกับการทานยาสมุนไพร ยาสมุนไพรจะช่วยเสริมสร้างรากฐานของร่างกายและลดการทำงานของเซลล์มะเร็งลง"

เย่หงพยักหน้าเข้าใจ

เวลาผ่านไปทีละนาที หลินเฉินจับชีพจรอยู่หลายครั้ง เพื่อตรวจสอบสภาวะร่างกายของภรรยาเย่หงอย่างละเอียด

ประมาณครึ่งชั่วโมงผ่านไป หลินเฉินก็ถอนเข็มออกอย่างรวดเร็ว เขาเก็บเข็มเงินนับร้อยเล่มได้ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งนาที

"ขอบคุณค่ะ ปรมาจารย์หลิน"

"ปรมาจารย์หลินคะ ฉันต้องมาฝังเข็มแค่เดือนละครั้งใช่ไหมคะ?"

ภรรยาเย่หงถาม

หลินเฉินพยักหน้า "การฝังเข็มของผมไม่ใช่การรักษาโดยตรงครับ แต่เป็นการกระตุ้นและเสริมสร้างภูมิคุ้มกัน คุณนายเย่มากระตุ้นแค่เดือนละครั้งก็พอครับ"

"คุณเย่ครับ เรื่องใบสั่งยาและข้อควรระวังเรื่องอาหารการกิน เดี๋ยวผมส่งข้อความไปให้ ถ้ามีอาการผิดปกติอะไร ให้รีบติดต่อผมทันทีนะครับ"

เย่หงยิ้ม "ต่อไปพวกเราจะย้ายไปอยู่เมืองโม่ครับ อยู่ไม่ไกลจากบ้านคุณเท่าไหร่ แต่ปรมาจารย์หลินไม่ต้องห่วงนะครับ เราจะไม่ไปรบกวนพร่ำเพรื่อ"

"ตามสบายเลยครับ"

หลินเฉินกล่าวต่อ "คุณเย่ครับ สำหรับคนงานในคฤหาสน์พวกแม่บ้าน คนสวน ช่างซ่อมบำรุง คนไหนทำงานดีผมจะจ้างต่อ ส่วนคนไหนไม่ดีผมจะให้คนมาจัดการเปลี่ยนครับ"

เย่หง: "คนพวกนี้ผมจ้างมาเองครับ ไม่ใช่คนมีเส้นสายอะไร คุณอยากไล่ใครออกก็ตามสบายเลยครับ หรือจะเปลี่ยนยกชุดเลยก็ได้"

หลินเฉินตอบ "คุณเย่ครับ ผมคงจะเปลี่ยนแค่พ่อบ้าน ส่วนคนอื่นถ้าทำงานดีก็ให้ทำต่อครับ"

"ได้ครับ"

เย่หงพยักหน้า

เป็นเรื่องปกติที่เมื่อเปลี่ยนเจ้าของคฤหาสน์ ก็มักจะเปลี่ยนพ่อบ้านคนใหม่

"ปรมาจารย์หลิน คุณมีภารกิจรัดตัว งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับ ไว้เจอกันวันงานแต่งครับ"

เย่หงกล่าวลาด้วยรอยยิ้ม

หลินเฉินพยักหน้า "คุณเย่ครับ ผมยังไม่ได้เตรียมการ์ดเชิญเลย ไว้เสร็จแล้วจะส่งไปให้นะครับ"

"ได้ครับ ได้ครับ"

เย่หงและภรรยารีบเดินทางกลับ

ตอนนี้คฤหาสน์หลังนี้ตกเป็นของหลินเฉินโดยสมบูรณ์

ตื๊ด ตื๊ด!

หลังจากเย่หงกลับไปไม่นาน เทียนหลางก็โทรเข้ามา

"เทียนหลาง พวกคุณทำงานได้ยอดเยี่ยมมาก"

หลินเฉินรับสายและเอ่ยชม

ถ้าไม่ค้นหาชื่อเจาะจง ข่าวของเขาแทบไม่ปรากฏในโลกออนไลน์เลย พวกสตรีมเมอร์ที่มาทำคอนเทนต์เกาะกระแสเขา อาจจะดึงดูดแฟนคลับเขาได้บ้าง แต่แพลตฟอร์มไม่ยอมปล่อยยอดวิวให้เลย

แถมใครที่พยายามเกาะกระแสเขา คลิปอื่น ๆ ก็จะโดนจำกัดการมองเห็นไปด้วย ได้ไม่คุ้มเสียชัด ๆ

"คุณหลินครับ นี่เป็นหน้าที่ของเราอยู่แล้ว ด้วยสถานะของคุณ ขอแค่คุณต้องการ เราย่อมพยายามอย่างเต็มที่เพื่อกันไม่ให้คุณตกเป็นเป้าสายตาของสังคม"

"แต่คุณมีแฟนคลับเยอะ ยังไงก็ต้องมีคนพยายามตามหาคุณอยู่ดีครับ"

เทียนหลางกล่าวจากปลายสาย

หลินเฉิน: "แค่นี้ก็พอแล้วครับ อย่างน้อยแฟนคลับตัวจริงคงไม่มารบกวนพ่อแม่ผม และไม่น่าจะเข้ามากวุ่นวายกับชีวิตผมมากเกินไป"

"เทียนหลาง โทรมามีอะไรหรือเปล่าครับ—"

เทียนหลางตอบ "คุณหลินครับ ตอนนี้ผมอยู่ใกล้ ๆ คฤหาสน์คุณนี่เอง สะดวกให้ผมเข้าไปคุยด้วยไหมครับ?"

หลินเฉิน: "..."

"มาถึงขนาดนี้แล้ว ผมจะไม่ให้เข้าได้ยังไง? ตอนนี้ผมว่างอยู่ รีบเข้ามาเลย"

ไม่นาน เทียนหลางก็มาถึงคฤหาสน์

หลินเฉินออกมาต้อนรับ

เทียนหลางหยิบปึกเอกสารออกมาจากกระเป๋า "คุณหลินครับ นี่เป็นโจทย์คณิตศาสตร์จำนวนหนึ่ง คุณคิดว่าคุณพอจะแก้โจทย์ข้อไหนได้บ้างครับ?"

หลินเฉินมองเทียนหลางด้วยสีหน้าแปลก ๆ

"เทียนหลาง เห็นของแบบนี้แล้วความทรงจำแย่ ๆ ผุดขึ้นมาเลย ผมไม่ได้ทำข้อสอบคณิตศาสตร์มาตั้งหลายปีแล้วนะ"

เทียนหลางกระแอมเบา ๆ "คุณหลินล้อเล่นแล้ว ด้วยความสามารถระดับคุณ ข้อสอบคณิตศาสตร์จะไปคณามือคุณได้ยังไง เมื่อก่อนคุณต้องจงใจซ่อนเขี้ยวเล็บไว้แน่ ๆ"

หลินเฉินพึมพำในใจ

เมื่อก่อนคณิตศาสตร์เขาแค่ระดับพอถูไถต่างหาก

เขาหยิบเอกสารที่เทียนหลางนำมาเปิดดูคร่าว ๆ ตอนนี้ทักษะคณิตศาสตร์ของเขาอยู่ที่ ระดับตำนาน แม้โจทย์พวกนี้จะยาก แต่ก็ไม่ได้ยากจนผิดมนุษย์มนา

เขารู้วิธีแก้โจทย์ทุกข้อ

"เทียนหลาง ไปเอาโจทย์พวกนี้มาจากไหน?"

เทียนหลางตอบ "คุณหลินครับ ผมไปหานักวิชาการหลายท่าน งานวิจัยบางอย่างของพวกเขาติดขัด ผมเลยให้พวกเขารวบรวมโจทย์ปัญหาทางคณิตศาสตร์ที่แก้ไม่ตกมาให้"

"ก็ได้มาเป็นปึกนี้แหละครับ"

"โจทย์ส่วนใหญ่ในนี้ได้รับการพิสูจน์แล้ว แต่มีบางส่วนที่เป็นแค่สมมติฐานและยังต้องรอการพิสูจน์"

หลินเฉินถาม "คุณสงสัยว่าบทพิสูจน์บางอันเป็นของปลอม? สงสัยว่าต่างชาติจงใจขุดหลุมพรางวางยาเราเหรอ?"

เทียนหลางพยักหน้า "มีความเป็นไปได้ครับ แต่อาจจะเป็นการฉ้อโกงทางวิชาการ หรือคนที่พิสูจน์อาจจะยังไม่เข้าใจปัญหาอย่างถ่องแท้ก็ได้"

"เหตุผลไม่สำคัญครับ ที่สำคัญคือสิ่งเหล่านี้กำลังขัดขวางการพัฒนาทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของประเทศเรา"

"คุณหลินครับ คุณพอจะทำได้กี่ข้อ?"

เขาเอาโจทย์มาเป็นร้อยข้อ ครอบคลุมหลายแขนง

นักคณิตศาสตร์ระดับท็อปของประเทศ แค่แก้ได้สักหนึ่งในสามก็ถือว่าเก่งมากแล้ว และก็ไม่การันตีว่าจะถูกร้อยเปอร์เซ็นต์ด้วย

—คณิตศาสตร์มีสาขาย่อยเยอะมาก และนักคณิตศาสตร์แต่ละคนก็เชี่ยวชาญคนละด้าน

"น่าจะทำได้หมดทุกข้อนะ"

หลินเฉินหัวเราะเบา ๆ

เทียนหลางอ้าปากค้าง ถามอย่างไม่อยากเชื่อ "คุณหลิน คุณแน่ใจเหรอครับว่าทำได้ ทุกข้อ?"

"คิดว่านะครับ"

"เมื่อกี้ลองดูผ่าน ๆ ยังไม่เจอข้อที่ทำไม่ได้เลย"

หลินเฉินตอบ

เทียนหลางสูดหายใจลึก "บางข้อยังเป็นแค่สมมติฐานนะครับ ระดับโลกยังไม่มีใครพิสูจน์ได้ คุณหลิน... คุณช่วยดูให้ละเอียดอีกทีได้ไหมครับ?"

"ได้สิ"

หลินเฉินก้มลงดูเอกสารอีกรอบ

"ทำได้หมดทุกข้อจริง ๆ"

"ในนี้มีแต่โจทย์ ไม่มีบทพิสูจน์ สำหรับข้อที่มีคนพิสูจน์ไปแล้ว คุณช่วยไปเอาวิธีทำของพวกเขามาให้ผมดูหน่อย ผมจะได้เช็กว่ามีจุดไหนผิดพลาดหรือเปล่า"

เทียนหลางพยักหน้า "ได้ครับคุณหลิน ผมจะรีบจัดการให้เร็วที่สุด ส่วนข้อที่ยังไม่มีใครพิสูจน์ได้ คุณช่วยพิสูจน์ให้หน่อยได้ไหมครับ? องค์ความรู้ทางคณิตศาสตร์พวกนี้สำคัญต่อประเทศเรามาก"

"อืม"

"มาร์กมาเลยว่าข้อไหนบ้าง"

เทียนหลางรีบวงกลมข้อที่ยังไม่มีใครพิสูจน์ได้

"คุณหลินครับ เราคงเปิดเผยผลงานพวกนี้ไม่ได้ คุณเป็นคนพิสูจน์ แต่คุณอาจจะไม่ได้รับเกียรติยศชื่อเสียงตามที่ควรจะได้"

เทียนหลางกล่าวด้วยความรู้สึกผิด

หลินเฉินไม่ใส่ใจเลยสักนิด "ไม่เปิดเผยน่ะดีแล้ว ผมไม่สนเกียรติยศระดับโลกอะไรนั่นหรอก"

เทียนหลางลุกขึ้นยืนทำความเคารพ

"คุณหลิน วางใจเถอะครับ ประเทศชาติจะไม่ลืมคุณแน่ เกียรติยศที่คุณควรได้รับ สักวันประเทศจะมอบให้คุณแน่นอน"

หลินเฉินโบกมือ "อย่าพูดเรื่องนั้นเลย เรื่องไหนช่วยชาติได้ผมก็ช่วย แต่อย่าเอาคุณธรรมมาค้ำคอผมเลย มาตรฐานศีลธรรมผมไม่ได้สูงส่งขนาดนั้น"

เทียนหลาง: "..."

"คุณหลินครับ คุณทำเพื่อประเทศชาติมาเยอะมากแล้วครับ"

ผู้เชี่ยวชาญพวกนั้นถามคำถามหลินเฉินไปตั้งเยอะ โดยพื้นฐานแล้วพวกเขาก็ทำงานให้รัฐ และโครงการวิจัยก็ใช้งบประมาณแผ่นดิน

บางโครงการล้มเหลวซ้ำซาก ผลาญเงินไปมหาศาล

หลินเฉินช่วยประหยัดงบประมาณให้ประเทศไปได้เยอะมาก

แถมผลประโยชน์ที่จะได้รับจากความสำเร็จของโครงการเหล่านั้น ยิ่งประเมินค่าไม่ได้

เทียนหลางและทีมงานประเมินกันว่า ความช่วยเหลือที่หลินเฉินมอบให้ประเทศจนถึงตอนนี้ มีมูลค่าไม่ต่ำกว่าห้าหมื่นล้านหยวนแล้ว