บทที่ 18: สวีเมิ่งเหยามาแล้ว!
บทที่ 18: สวีเมิ่งเหยามาแล้ว!
เฉินเหมยมีสีหน้าจนใจอยู่บ้าง
เธอทุ่มสุดฝีมือแล้ว แต่ฝีมือเธอกับลูกชายมันคนละชั้นกัน อาหารที่ทำออกมาจึงมีรสชาติด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด
"แม่ครับ อาหารฝีมือแม่ก็อร่อยนะครับ ผมกินมาตั้งหลายปี ก็ยังชอบรสชาตินี้อยู่ดี"
หลินเฉินพูดกลั้วหัวเราะ "เสี่ยวเชี่ยนทานน้อยหน่อยก็ไม่เป็นไรครับ โบราณว่าอยากให้เด็กแข็งแรงต้องให้หิวนิดหนาวหน่อย"
"จ้ะ"
เฉินเหมยพยักหน้ารับ
"เสี่ยวเชี่ยน เดี๋ยวพอย่่ากลับบ้าน ย่าจะไปตั้งใจฝึกทำอาหารนะ วันหลังถ้าหนูไปเยี่ยมบ้านย่า ย่าจะทำกับข้าวให้อร่อยกว่านี้แน่นอนจ้ะ"
เสี่ยวเชี่ยนตอบเสียงเจื้อยแจ้ว "คุณย่าคะ หม่าม้าบอกว่าเด็กดีไม่เลือกกิน กับข้าวคุณย่าทำก็อร่อยค่ะ"
"เสี่ยวเชี่ยนของย่าช่างเป็นเด็กดีจริงๆ"
เฉินเหมยยิ้มแก้มปริ
"ปะป๊า สอนหนูพับเครื่องบินกระดาษหน่อยได้ไหมคะ?"
เสี่ยวเชี่ยนยังจำเรื่องที่จะพับเครื่องบินกระดาษให้ปู่กับย่าได้
"ได้สิครับ"
หลินเฉินอุ้มลูกสาวไปที่ระเบียงและเริ่มสอนเธออย่างตั้งใจ
สองชั่วโมงผ่านไป หลังจากอาบน้ำและฟังนิทานจบ เสี่ยวเชี่ยนก็ผล็อยหลับไป หลินเฉินเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น ซึ่งพ่อกับแม่กำลังนั่งดูทีวีอยู่
"ลูก สัญญาเป็นยังไงบ้าง?"
หลินไห่ถาม
พวกเขารู้ว่าหลินเฉินออกไปเซ็นสัญญากับสำนักพิมพ์
หลินเฉินยิ้มตอบ "ผมเลี้ยงข้าวพวกเขาไปแล้ว ก็ต้องเซ็นเรียบร้อยสิครับ พิมพ์ครั้งแรกสามแสนเล่ม ค่าลิขสิทธิ์งวดแรกน่าจะโอนเข้าบัญชีอีกไม่นาน น่าจะได้ล้านกว่าหยวนครับ"
หลินไห่กับเฉินเหมยมองลูกชายด้วยความตะลึง
ทั้งชีวิตพวกเขาไม่เคยหาเงินได้เยอะขนาดนี้มาก่อน
"พ่อครับ เรื่องสร้างบ้าน เดี๋ยวผมหาบริษัทรับเหมาดีๆ ในเน็ตให้ เขาจะจัดการทั้งค่าแรงค่าของ พ่อจะได้ไม่ต้องเหนื่อย"
"พ่อแค่คอยไปคุมงานก็พอครับ"
หลินเฉินบอก
หลินไห่ถามด้วยความแปลกใจ "ไม่จ้างช่างแถวบ้านเราเหรอ?"
หลินเฉินส่ายหน้า "ช่างแถวบ้านเราถนัดแต่สร้างบ้านทรงเก่าๆ ครับ ต่อให้เอาแบบแปลนไปให้ ก็กลัวจะสร้างออกมาไม่ตรงปก"
"จ้างบริษัทมืออาชีพอาจจะแพงหน่อย แต่หมดปัญหาจุกจิกครับ"
หลินไห่พยักหน้าเห็นด้วย
"ลูก พรุ่งนี้พ่อกับแม่ว่าจะกลับแล้วนะ"
หลินเฉินประหลาดใจ "ทำไมรีบกลับจังครับ?"
หลินไห่อธิบาย "ต้องรีบกลับไปเดินเรื่องสร้างบ้านน่ะสิ ถ้าเร่งมือหน่อย ก็น่าจะเสร็จทันสิ้นปี ไม่งั้นช่วงตรุษจีนเราคงต้องไปขออาศัยบ้านคนอื่นอยู่"
"ถ้าบ้านเสร็จทัน ลูกอาจจะพาเสี่ยวเชี่ยนกลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้านเราได้ไง"
หลินเฉินเดาว่าประโยคหลังนี่แหละคือประเด็นสำคัญ
พ่อกับแม่คงอยากให้เขาพาเสี่ยวเชี่ยนกลับไปฉลองปีใหม่ด้วยกัน
"ลูก ถ้าพาเมิ่งเหยากลับไปด้วยได้จะดีที่สุดเลยนะ"
เฉินเหมยเสริม
วันรุ่งขึ้น หลินเฉินและเสี่ยวเชี่ยนไปส่งพ่อแม่ที่สนามบิน
"คุณปู่ คุณย่าคะ หนูมีของขวัญจะให้ค่ะ"
"หลับตาก่อนนะคะ"
เสี่ยวเชี่ยนทำเสียงลึกลับ
เฉินเหมยกับหลินไห่ยอมหลับตาตามคำขอ
เสี่ยวเชี่ยนหยิบเครื่องบินกระดาษที่เธอพับเองออกมา "คุณปู่ คุณย่า ลืมตาได้แล้วค่ะ นี่เครื่องบินกระดาษฝีมือหนูเอง"
"เห็นเครื่องบินนี้จะได้คิดถึงเสี่ยวเชี่ยนนะคะ"
หลินเฉินถามด้วยความแปลกใจ "เสี่ยวเชี่ยน ไหนหนูบอกว่าถ้าเครื่องบินปู่กับย่าบินหนีไป หนูจะเอาเครื่องบินหนูไปรับไงครับ ไหงเปลี่ยนคำพูดซะงั้น?"
เสี่ยวเชี่ยนหัวเราะคิกคัก "ปะป๊าติ๊งต๊อง นี่มันเครื่องบินกระดาษค่ะ ของปลอม บรรทุกคนไม่ได้สักหน่อย"
หลินเฉิน: "..."
หลินไห่ เฉินเหมย และคนอื่นๆ ต่างพากันหัวเราะร่า
"ขอบใจนะจ๊ะเสี่ยวเชี่ยน"
เฉินเหมยกอดหลานสาวและหอมแก้มฟอดใหญ่
"คุณปู่ คุณย่า บ๊ายบายค่ะ"
หลังจากส่งพ่อแม่เข้าเกตไปแล้ว หลินเฉินก็ขับรถพาเสี่ยวเชี่ยนกลับ
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
"โฮสต์ สะสมชั่วโมงการขับขี่ครบยี่สิบชั่วโมงแล้ว ทักษะการขับขี่ของคุณได้รับการอัปเกรดเป็นระดับเทพเจ้า"
เสียงของระบบดังขึ้นในหัวหลินเฉิน
พ่อแม่ของเขามาพักอยู่สามวัน ระหว่างนั้นเขาพาเสี่ยวเชี่ยนและพ่อแม่ตระเวนเที่ยวไปทั่วเซี่ยงไฮ้
ทำให้เขาใช้เวลาขับรถไปไม่น้อย
"ถึงระดับเทพเจ้าแล้ว เยี่ยมไปเลย!"
รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าหลินเฉิน
ระดับเทพเจ้านี่คือมาตรฐานระดับท็อปของโลกแล้ว
นักแข่งรถระดับโลกตอนนี้น่าจะฝีมือพอๆ กับหลินเฉิน แต่ระดับของหลินเฉินยังพัฒนาต่อได้อีก
เขายังไปได้ถึงระดับตำนาน และระดับมายา!
"ระบบ ตอนนี้ทักษะทั้งหมดของฉันอยู่ระดับไหนบ้าง?"
หลินเฉินถามในใจ
เขาไม่ค่อยได้ใส่ใจเรื่องนี้เท่าไหร่
ยังไงซะ การพัฒนาทักษะพวกนี้ก็เป็นผลพลอยได้จากการเลี้ยงเสี่ยวเชี่ยน จะจงใจฝึกหรือไม่ ทักษะก็ไม่ได้เพิ่มเร็วขึ้นอยู่ดี
ระบบตอบกลับ "โฮสต์ คุณสะสมชั่วโมงการทำอาหารไปสามสิบชั่วโมง ซึ่งเทียบเท่ากับคนทั่วไปฝึกฝนอย่างหนักถึงสามสิบปี"
"ทักษะการทำอาหารของคุณถึงระดับเทพเจ้าแล้วครับ"
"ทักษะแต่งนิทานระดับเทพเจ้า ทักษะขับรถระดับเทพเจ้า ทักษะวาดภาพและคัดลายมือระดับปรมาจารย์ ส่วนที่เหลือยังไม่ถึงระดับปรมาจารย์ครับ"
"นอกจากนี้ ค่าสมรรถภาพร่างกายของคุณอยู่ที่ 95 คะแนน"
"และคุณเชี่ยวชาญภาษาอังกฤษ เยอรมัน ฝรั่งเศส และรัสเซียครับ"
หลินเฉินยิ้มบางๆ
เพิ่งได้ระบบมาไม่นาน แต่ชีวิตเขาเปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว
"ปะป๊า หนูคิดถึงหม่าม้า"
"เมื่อไหร่หม่าม้าจะกลับมาหาเสี่ยวเชี่ยนคะ?"
"หม่าม้าจะไม่เอาเสี่ยวเชี่ยนแล้วเหรอคะ?"
พูดไปพูดมา เสี่ยวเชี่ยนก็เริ่มเบะปากร้องไห้
หลินเฉินรีบปลอบ "เสี่ยวเชี่ยน หม่าม้าจะไม่เอาหนูได้ยังไงครับ เดี๋ยวหม่าม้าก็กลับมาแล้ว"
"เดี๋ยวถึงบ้านเราโทรหาหม่าม้ากันดีไหม?"
เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้า
"ปะป๊า อีกนานไหมคะกว่าจะถึงบ้าน?"
"หนูคิดถึงหม่าม้าจังเลย"
หลินเฉินตอบ "ใกล้ถึงแล้วครับ พ้นแยกหน้าไปก็ถึงแล้ว"
ผ่านไปครึ่งนาที เสี่ยวเชี่ยนมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วร้องบอกด้วยความประหลาดใจ "ปะป๊า หนูเห็นรถหม่าม้า!"
"รถคันเมื่อกี้รถหม่าม้าค่ะ"
หลินเฉินแปลกใจ "เสี่ยวเชี่ยน แน่ใจเหรอครับ? คนอื่นอาจจะขับรถรุ่นเดียวกับหม่าม้าก็ได้นะ"
"ปะป๊า นั่นรถหม่าม้าจริงๆ ค่ะ"
เสี่ยวเชี่ยนยืนยันเสียงหนักแน่น
หลินเฉินพึมพำกับตัวเอง สวีเมิ่งเหยาไม่ได้บอกเขาไว้ล่วงหน้า หรือเธอจะแอบมาเซอร์ไพรส์เช็กดูความเป็นอยู่ของพวกเขากันนะ?
ไม่นาน หลินเฉินก็เลี้ยวรถเข้าหมู่บ้าน
"กริ๊ง... กริ๊ง..."
ทันทีที่ลงจากรถ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นสายจากสวีเมิ่งเหยาจริงๆ
"หลินเฉิน คุณกับเสี่ยวเชี่ยนไปไหนกันมา?"
"ฉันอยู่หน้าห้องคุณเนี่ย กดกริ่งตั้งนานไม่มีคนมาเปิด"
สวีเมิ่งเหยาถามทันทีที่รับสาย
หลินเฉิน: "พวกผมอยู่ลานจอดรถใต้ดินครับ กำลังจะขึ้นไปเดี๋ยวนี้แหละ"
ไม่นาน หลินเฉินกับเสี่ยวเชี่ยนก็ขึ้นมาถึงหน้าห้อง
"หม่าม้า!"
"หม่าม้าขา หนูคิดถึงหม่าม้าที่สุดเลย!"
เสี่ยวเชี่ยนตะโกนอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นสวีเมิ่งเหยา
"เสี่ยวเชี่ยน หม่าม้าก็คิดถึงหนูค่ะ"
สวีเมิ่งเหยายิ้มกว้างพร้อมกับอ้าแขนรับลูกสาว
เสี่ยวเชี่ยนถามตาใส "หม่าม้า คิดถึงปะป๊าไหมคะ? ปะป๊าคิดถึ๊งคิดถึงหม่าม้าเลยนะ"
หลินเฉิน: "..."
เขาไปบอกตอนไหนว่าคิดถึงสวีเมิ่งเหยา?
สวีเมิ่งเหยาหันมามองหน้าหลินเฉิน
หลินเฉินรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
แม้เขากับสวีเมิ่งเหยาจะเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งจนมีลูกด้วยกัน แต่เอาเข้าจริงพวกเขาก็ไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่
"หม่าม้า คิดถึงปะป๊าไหมคะ?"
เสี่ยวเชี่ยนถามย้ำอีกครั้ง
"อื้ม... คิดถึงสิคะ"
สวีเมิ่งเหยาพยักหน้า
ถ้าตอบว่าไม่ เดี๋ยวลูกจะรู้สึกแย่ที่พ่อแม่ไม่ลงรอยกัน
เสี่ยวเชี่ยนพูดอย่างมีความหวัง "หม่าม้า งั้นวันนี้หม่าม้าอย่าเพิ่งไปนะ คืนนี้เสี่ยวเชี่ยนอยากนอนกอดทั้งปะป๊าแล้วก็หม่าม้าเลย"
"ลูกพ่อ เยี่ยมมาก!"
หลินเฉินแอบยกนิ้วโป้งให้ลูกสาวในใจ