บทที่ 748 อันตรายร้ายเเรง
บทที่ 748 อันตรายร้ายเเรง
บทที่ 748 อันตรายร้ายเเรง
ภายในโพรงว่างเปล่านั้น นอกจากผลึกหนึ่งเดียวที่ส่องแสงสีเขียวระยิบระยับ ก็ไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่อีกเลย
“นี่มัน…”
เจิ้งมู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนก้าวเข้าไปข้างหน้า ยื่นมือออกไปหมายจะตรวจสอบผลึกสีเขียวนั้น
แต่เพียงปลายนิ้วแตะผิว
ร่างเขากลับถูกแรงบางอย่างดีดกระเด็นออกมาในทันที แตะไม่ได้ จับไม่ถึง ราวกับมีม่านพลังที่มองไม่เห็นขวางกั้นอยู่
เจิ้งมู่ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ เขาลองแล้วลองอีก เปลี่ยนวิธีนับสิบ นับร้อย แต่ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม ล้มเหลวทุกครั้ง
“ผลึกสีเขียวนี่…มันเอาไว้ทำอะไรกันแน่?”
“หรือว่ามันจะเป็นเหมือนในตำนานจริงๆ เป็นแก่นพลังที่มีเกราะป้องกันแข็งแกร่งไร้เทียมทาน?”
“แต่…สุดท้ายแล้ว มันต้องการอะไรกันแน่?”
เขาคิดจนหัวแทบระเบิด แต่ก็ยังหาคำตอบไม่ได้
ในขณะเดียวกัน ผลึกสีเขียวยังคงปลดปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมาไม่หยุด
สายฟ้าปะทุในอากาศดัง เปรี๊ยะ ปะ! ราวกับจะระเบิดความว่างเปล่านี้ให้แหลกเป็นจุล
“หึ่ง—”
ทันใดนั้น ผลึกสีเขียวสั่นไหวเบาๆ
และในวินาทีถัดมา เจิ้งมู่ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
ผลึกสีเขียว…ลอยขึ้นจากพื้น ลอยช้าๆ มาหยุดนิ่ง กลางอากาศเหนือศีรษะของเขา
ถัดจากนั้น แสงสีเขียวจัดก็พุ่งทะลักออกมาจากแก่นกลาง
“ฟิ้ว!”
“ฟิ้ว!”
ลำแสงสีเขียวถาโถมราวพายุ กรูเข้าหาเจิ้งมู่จากทุกทิศ
“เฮ้ย อะไรอีกล่ะเนี่ย?!”
เจิ้งมู่สะดุ้ง ถอยหลังโดยสัญชาตญาณ
“ซ่า—!”
ลำแสงสีเขียวนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหาเขา โอบล้อมร่างไว้ในพริบตา
ทันทีนั้น ความรู้สึกซ่าๆ อุ่นวาบก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เหมือนไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งไปตามเส้นประสาท
แปลก มันไม่เจ็บเลย กลับสบายเสียจนเขาเผลอหรี่ตาลง
“ซี้——!”
ผลึกสีเขียวสว่างวาบขึ้นฉับพลัน จากนั้นสายฟ้านับไม่ถ้วนก็ระเบิดออกมา!
เพียงชั่วพริบตา กระแสไฟทั้งหมดก็โอบรัดร่างเจิ้งมู่ไว้แน่น
สีหน้าเขาเปลี่ยนทันที
อันตราย! อันตรายถึงชีวิต!
เขาพยายามจะหนี แต่กลับพบว่า
แม้แต่แรงจะยกเท้า…ก็ไม่มีเหลือ
ร่างกายไม่ตอบสนอง จิตสั่งไป แต่ร่างไม่ขยับ
“ชี่——!”
ไม่กี่วินาทีต่อมา สายฟ้าทั้งหมดก็ฟาดลงใส่ร่างเขาอย่างจัง
ประกายไฟแตกกระจาย ร่างของเจิ้งมู่แข็งค้างอยู่กับที่
เขายืนนิ่ง ดวงตาเหม่อลอย เต็มไปด้วยความสับสนและไม่ยอมรับชะตา
“……”
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน
ในที่สุด เจิ้งมู่ก็พ่นลมหายใจขุ่นออกมาหนึ่งเฮือก
“นี่มัน… ของบ้าอะไรกันวะเนี่ย?”
เขาพึมพำเสียงแหบ
ร่างกายของเขา…กลับเป็นปกติ ไม่บาดเจ็บ ไม่ไหม้ ไม่เสียหายแม้แต่น้อย
เพียงแต่
พลังอันน่าสะพรึงที่แฝงอยู่ในผลึกสีเขียวนั้น กลับทำให้ขนลุกซู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า
พลังที่ดุดัน ป่าเถื่อน ราวกับจะฉีกฟ้าผ่าดิน ทำให้แม้แต่จิตวิญญาณยังสั่นสะท้าน
เจิ้งมู่ยื่นมือออกไปอีกครั้ง คว้าผลึกสีเขียวไว้ในมือ
คราวนี้ ไม่มีแรงใดขวางกั้น
“ซ่า!”
เขากำผลึกไว้แน่น เผลอจะระดมพลังจิตโดยไม่รู้ตัว
“……”
“หึ่งงงง!”
ผลึกสีเขียวสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แล้วพลังมหาศาลก็ปะทุออกมาในทันที ซัดร่างเจิ้งมู่กระเด็นไปกระแทกมุมผนัง!
“……”
เขาสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ รีบถอยออกมา
“เชี่ยเอ๊ย!”
เจิ้งมู่หน้าซีด หัวใจแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่ม
“ไอ้นี่มัน… ยังมีระบบสวนกลับอีกเรอะ?!”
ในหัวเขาเหมือนเกิดพายุคำถาม ตีกันมั่วไปหมด
“ฉันยังแทบไม่ได้แตะอะไรเลยนะ!”
“เอ็งจะหวงตัวขนาดนี้เพื่อ?!”
เจิ้งมู่จ้องผลึกสีเขียวอย่างงงงัน
“หรือเอ็งจะ…มีชีวิตจริงๆ?”
เขาพูดออกมาอย่างไม่มั่นใจ
เพราะถ้าไม่ใช่สิ่งมีชีวิต มันจะอธิบายได้ยังไง กับของที่สามารถ “กลืนกินพลังชีวิต” ได้แบบนี้
ผลึกสีเขียวเงียบงัน แต่แสงที่ส่องออกมา กลับดู…เหมือนกำลังจ้องตอบเขาอยู่เงียบๆ