บทที่ 744 โจมตีเต็มกำลัง
บทที่ 744 โจมตีเต็มกำลัง
บทที่ 744 โจมตีเต็มกำลัง
ชั่วพริบตาเดียว การโจมตีนานารูปแบบก็ถาโถมใส่เจิ้งมู่ราวพายุเหล็กถล่มฟ้า!
“หึ…ก็แค่กลไม้ตื้นๆ!”
เขาไม่คิดหลบ มือกำดาบยาวอัลลอยแน่น พุ่งเข้าใส่ตรงๆ อย่างไม่ไว้หน้าใคร
คมดาบฉีกอากาศ ปล่อยแสงเย็นวาบเป็นสาย เงาดาบวูบไหว แสงคมไขว้กันราวสายฟ้า
ร่างเจิ้งมู่พลิ้วไหว ซ้ายบ้าง ขวาบ้าง ถอยบ้าง พุ่งบ้าง ทุกท่วงท่าแฝงพลังอันน่าสะพรึง
ฉัวะ—!
ปืนกลกระบอกหนึ่งถูกฟันขาดสะบั้น ทันใดนั้นเจิ้งมู่ก็กระโดดขึ้น ยกดาบเหนือศีรษะ ฟันลงใส่อกของหุ่นเชิดจักรกลอีกตัวอย่างสุดแรง!
เคร้ง!
เสียงโลหะกระแทกโลหะดังสนั่น ประกายไฟกระเซ็นวาบ
ดาบอัลลอยพิเศษเล่มนี้ กลับไม่อาจเจาะเกราะของมันได้!
หัวใจเจิ้งมู่สะดุดวูบ
วัสดุของพวกมัน…แข็งเกินไป!
ถ้าเป็นเหล็กธรรมดา คงแหลกเป็นผุยผงไปนานแล้ว แต่เกราะของหุ่นพวกนี้ แค่ร้าว ไม่แตก ไม่พัง ยังยืนหยัดราวไม่รู้สึกรู้สา
ปึง!
จังหวะที่เขาชะงัก หุ่นเชิดจักรกลอีกตัวพุ่งชนใส่อก เกือบซัดเขาปลิวกระเด็น
มันไม่ยอมปล่อยโอกาสทอง ยกค้อนยักษ์ขึ้น ฟาดลงมาอย่างโหดเหี้ยม!
“เวรเอ๊ย!”
เจิ้งมู่สบถ ร่างหดเล็กลงฉับพลัน กลายเป็นแมวดำตัวหนึ่ง หลบค้อนหนักหน่วงนั้นไปอย่างหวุดหวิด
แต่ยังไม่ทันได้โล่งใจ สัญญาณอันตรายก็พุ่งขึ้นจากด้านหลัง!
ลำแสงโลหะเย็นเยียบ ยิงตรงมาที่ลำคอ!
หัวใจเจิ้งมู่กระตุกแรง
เฉียดไปนิดเดียว!
เขากระโดดพุ่งออกไปไกลกว่าสิบเมตร หลบพ้นแนวสังหาร
วินาทีถัดมา หนวดโลหะเส้นหนึ่งแทงขึ้นจากพื้น เจาะดินเป็นหลุมลึกตรงจุดที่เขาเคยยืนอยู่
“บ้าเอ๊ย!”
เจิ้งมู่กัดฟันแน่น “ยังไงฉันก็ต้องออกไปจากนรกนี่ให้ได้!”
เขาเร่งฝีเท้า พุ่งหนีไปทางไกลลิบ
แต่พวกหุ่นเชิดจักรกลด้านหลัง กลับตามมาไม่ลดละ ราวสุนัขบ้าคลั่งที่ได้กลิ่นเลือด
เจิ้งมู่กัดฟัน แววตาแข็งกร้าว
“ไม่ยอมเลิกใช่ไหม… งั้นก็ต้องเอาให้ตายกันไปข้าง!”
แววเด็ดขาดวาบขึ้นในดวงตา เขาหยุด แล้วหมุนตัวกลับมาในทันที
“โฮก!!!”
เสียงคำรามสะเทือนอากาศ ขนบนแผ่นหลังตั้งชัน ร่างกายเขาในยามนี้ ไม่ต่างจากอสูรคลั่ง
เขาพุ่งเข้าใส่หุ่นเชิดจักรกลที่อยู่ใกล้ที่สุด อย่างไม่คิดชีวิต
พร้อมกันนั้น เสียงระบบก็ดังขึ้นในห้วงจิต
“ติ๊ด ติ๊ด! คำเตือน! โปรดหยุดพฤติกรรมอันบ้าคลั่งนี้ทันที มิฉะนั้นท่านจะเข้าสู่สภาวะหลับถาวร!”
แต่เจิ้งมู่… ไม่ฟัง
ในเสี้ยววินาทีนั้น เลือดนักสู้ในอดีตของเขา กลับมาเดือดพล่านอีกครั้ง
ตูม!
หมัดหนึ่งซัดใส่อกหุ่นเชิดจักรกลอย่างจัง!
มันตั้งตัวไม่ทัน เกราะอกแตกกระจายเป็นเศษชิ้นส่วน
ครืน—!
ซากโลหะปลิวว่อน กลไกพังทลาย
เจิ้งมู่คว้ามือเข้าไป ดึงชิปสีดำออกมาอย่างแม่นยำ
เขาไม่ลังเล บีบแตก!
ทันทีที่ชิปแตก พลังประหลาดสายหนึ่งก็หลั่งไหลเข้าสู่ร่างเขา
เจิ้งมู่สูดลมหายใจลึก กดความยินดีที่ปะทุในใจ แล้วก้าวต่อไป
ฟ้าว!
ความเร็วพุ่งทะยาน ทิ้งเงาซ้อนหลายสายไว้กลางอากาศ
เพียงไม่กี่ลมหายใจ ร่างของเขาก็หายไปจากจุดเดิม ราวกับไม่เคยมีอยู่
ณ ขอบเมือง
หึ่ง
หุ่นยนต์ตัวหนึ่ง ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน…