บทที่ 632 สมาคมระดับสุดยอด

บทที่ 632 สมาคมระดับสุดยอด

ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาของทหารรับจ้างหลายคนก็เป็นประกายวาววับ พวกเขาล้วนเป็นพวกเดินบนคมมีด ปกติทำมาหากินด้วยการปล้น ฆ่า รับงานสกปรกให้ใครต่อใคร เงิน คือศาสนาเดียวที่พวกเขานับถือ

“แน่นอนว่าอยาก!”

เจิ้งมู่พยักหน้า สีหน้าเรียบเฉยราวกำลังพูดถึงอากาศ “ถ้าอย่างนั้น ฉันจะให้พวกนายเลือกสองทาง”

“หนึ่ง เข้าร่วมสมาคมของฉัน อยู่กับฉัน ทำงานเป็นสมาชิกสมาคมอย่างถูกต้อง มีเงินเดือนประจำ และฉันรับรอง จะไม่บังคับให้พวกนายไปทำเรื่องเลวทรามผิดศีลธรรม”

“สอง พวกนายจะยังเป็นทหารรับจ้างอิสระต่อไปก็ได้ แต่เมื่อสมาคมของฉันเติบโต ฉันจะรับสมัครผู้แข็งแกร่งเพิ่ม ถึงตอนนั้น พวกนายตัดขาดจากกลุ่มเดิม เข้าร่วมสมาคมของฉันในฐานะคนอิสระ ไม่ถูกผูกมัด ไม่ถูกจำกัด”

คำพูดนั้น… ทำให้ทหารรับจ้างทั้งหมดเงียบลง ความโลภกับความระแวงเริ่มต่อสู้กันในดวงตา

เจิ้งมู่ไม่ปล่อยให้ความเงียบยืดเยื้อ เขาเสริมทันที

“สมาคมของฉัน เป็นซูเปอร์สมาคมอันดับสามของโลก แข็งแกร่งกว่าพวกนายเคยสังกัดเป็นร้อยเท่า เข้าร่วมกับเรา มีแต่ได้ ไม่มีเสีย ฉันรับรองว่าอนาคตของพวกนาย จะไม่หยุดอยู่แค่สมาคมระดับหนึ่งดาว และอีกไม่นาน…สมาคมของเราจะก้าวสู่ระดับ A”

สมาคมระดับ A

คำนี้ เหมือนกุญแจไขหัวใจทุกคน

แม้จะด้อยกว่า S เพียงขั้นเดียว แต่สมาคมระดับ A นั้น คืออำนาจ คือทรัพยากร คือชีวิตที่ดีขึ้นอย่างก้าวกระโดด โดยเฉพาะพวกที่เคยอยู่ในสมาคมกลางๆ อย่างสมาคมนักล่าหรือสมาคมนักฆ่า หากได้เข้าสมาคมระดับ A สถานะ รายได้ และอนาคต จะเปลี่ยนไปราวฟ้ากับดิน

ที่สำคัญยิ่งกว่า นี่คือโลกแดนเถื่อน โลกที่เต็มไปด้วยอันตรายและโอกาส ใครบ้างไม่อยากแข็งแกร่ง?

ต่อให้สิ่งที่เจิ้งมู่พูดเป็นเรื่องโกหก แค่ได้ชื่อว่าอยู่ในสมาคมระดับ A ก็ไม่มีใครกล้าตามล่า อิทธิพลของสมาคมระดับนี้แผ่ไปทั่วโลก ไม่มีฝ่ายใดอยากเอาหัวมาชนกำแพง

ในที่สุด ชายคนหนึ่งก็เอ่ยขึ้น เสียงต่ำหนัก “ฉันตกลง…แต่ต้องมีหลักประกัน  ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้า”

“ไม่มีปัญหา”

เจิ้งมู่ยิ้มบางๆ หยิบเหรียญทองออกมาโยนให้ “ฉันเอาชีวิตตัวเองค้ำประกัน ถ้าฉันผิดคำพูด เหรียญนี้…คือค่าชดเชยของนาย”

ชายคนนั้นมองเหรียญทอง  แววตาวาบขึ้นด้วยความโลภ  ก่อนจะพยักหน้าอย่างช้าๆ

“ก็ได้…ฉันเชื่อนาย”

“ฉันด้วย!”

“ฉันเข้าร่วม!”

“นับฉันอีกคน!”

เมื่อมีคนเปิดหัว คนที่เหลือก็ทยอยตาม เหมือนโดมิโนล้มเรียงกัน

“ดีมาก!” เจิ้งมู่ยิ้มกว้าง “ยินดีต้อนรับสู่สมาคม ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป พวกเราคือครอบครัวเดียวกัน”

เขากวาดสายตามองรอบด้าน น้ำเสียงหนักแน่นราวประกาศก้องผืนดิน

“จากนี้ไป แดนเถื่อนแห่งนี้…เป็นของพวกเรา และศัตรูของเรา มีเพียงหนึ่งเดียว”

“พวกสัตว์อสูรสารเลวทั้งหลาย!”

คำพูดยังไม่ทันจาง เสียงคำรามสนั่นก็ดังขึ้นจากระยะไกล

ตูมมมม—!

พื้นดินสั่นสะเทือน สัตว์ร่างมหึมาสิบกว่าตัว แรดเขาเดี่ยว พุ่งทะยานเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ความเร็วของมันน่าหวาดหวั่น ไม่กี่ลมหายใจ ระยะทางก็เหลือไม่ถึงพันเมตร

เจิ้งมู่ยกมุมปากเล็กน้อย พึมพำราวพูดกับตัวเอง

“ก็แค่พวกระดับขาว…เอง”

เขาดีดนิ้ว

ฟิ้ว!

แสงเย็นวาบหนึ่งพุ่งออกไป เจาะทะลุคอแรดเขาเดี่ยวตัวหนึ่งในพริบตา

ฉัวะ!

เลือดสาดกระจาย ร่างมหึมาดั่งภูเขาย่อมๆ ทรุดลงกับพื้น…ไร้ลมหายใจ

ซี้ด—!

แรดที่เหลือทั้งหมดหยุดชะงัก ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง จ้องมองเจิ้งมู่และพวกพ้อง ราวกับเพิ่งเข้าใจว่า

ตรงหน้า ไม่ใช่เหยื่อ แต่คือ…ผู้ล่า