บทที่ 478 คุณมีผู้เเข็งเเกร่งระดับชิงฟ้า เเต่ฉันมีบรรพบุรุษ จอห์น

บทที่ 478 คุณมีผู้เเข็งเเกร่งระดับชิงฟ้า เเต่ฉันมีบรรพบุรุษ จอห์น

เสียงหัวเราะเย็นดุจคมมีดเฉือนอากาศดังขึ้น

“พวกจักรพรรดิงั้นรึ? ช่างโลภไม่รู้จักอิ่ม!”

“ได้กลิ่นเลือดนิดเดียวก็กรูกันเข้ามา เหมือนฝูงหมาป่ากับไฮยีนาคู่ผสม น่ารำคาญสิ้นดี!”

ชายหนุ่มจากฝั่งตระกูลมอร์แกน ผู้มีหนวดเล็กๆ ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ เขาสะบัด “ไม้เท้าสุภาพชน” ในมือเบาๆ เหมือนต้องการสะบัดความสกปรกที่เขามองไม่เห็นทิ้งไปในอากาศ

“เฮอะ~”

“ไม่งั้นจะให้พวกมันทำตัวเรียบร้อยรึไง? ถูกเรากดอยู่ตั้งนาน พอมีโอกาส ก็ต้องอวดเก่งกันเป็นเรื่องธรรมดา ‘017’ ตอนนี้ทั่วจักรวรรดิ มีร่องรอยพวกมันวุ่นวายไปหมด...”

เขาพูดไปพลาง ทำหน้าเหมือนถูกแย่งเค้กชิ้นใหญ่

“จริงๆ ก็แค่ฝูงหนูวุ่นวาย...” คนจากตระกูลรอธส์ไชลด์ที่นั่งใกล้ๆ ก็ไม่ได้ดูอารมณ์ดีไปกว่ากันนัก สีหน้าเข้มข้น คล้ายคนกลืนระอาไว้เต็มคอ

พวกเขาต่างรู้ดี ธุรกิจหลักของตระกูลอยู่บน ‘บลูสตาร์’ การที่จักรพรรดิหันมามีท่าทีแข็งกร้าว ย่อมส่งผลถึงพวกเขามากที่สุด

ทรัพยากรชั้นบนที่หายากอยู่แล้ว ดันมีสัตว์ประหลาดตัวใหญ่โผล่มาขวางหน้า แถมยังแย่งชิงกันในพื้นที่อันจำกัด

โดยเฉพาะ

“ไอ้หมอนั่น… จักรพรรดิ”

ชายคนเดิมกัดฟันกรอด คนเคยหัวเราะเยาะว่าเป็นจักรพรรดิหุ่นเชิด วันๆ เอาแต่โพสต์ในฟอรั่ม

แต่ใครจะคิด พอลงสนามจริง กลับเฉียบคมอย่างน่ากลัว ทั้งจับจังหวะ ทั้งลงมือ แทบไม่พลาดแม้แต่ก้าวเดียว เปลี่ยนจากตัวตลกมาเป็นงูพิษที่รอฉกเอาไปครึ่งวง

แถมยัง…

ที่เจ็บใจกว่า พวกเขาไม่สามารถใช้ “วิธีตรง” ตอบโต้ได้

“ก็มี ‘บรรพชน จอห์น’ คอยหนุนหลัง… พวกนายคิดว่ายังจะใช้วิธีเดิม ใช้อำนาจแข็งทื่อข่มพวกมันได้อีกเหรอ?”

ใครบางคนกอดอก หายใจออกทางจมูกดังฮึดฮัด สีหน้าแย่ชนิดไม่อยากมองใคร

คำพูดนั้นแม้จะแรง แต่ก็จริงจนโต้เถียงลำบาก

ตั้งแต่จักรพรรดิมีโชคหล่นทับ ผูกสัมพันธ์กับ “บรรพชน จอห์น” คนที่อนาคตไกลจนใครๆ ก็เห็น พวกเขาก็ไม่ใช่ราชวงศ์กระจอกที่เคยให้เตะต่อยเมื่อก่อนอีกต่อไป

ไม่เพียงลุกขึ้นยืนได้ เเต่ยังพยายามก้าวขึ้นเวทีการเมืองอย่างจริงจัง แย่งชิงอำนาจกับบรรดาอภิมหาอำนาจทั้งหลายอย่างไม่เกรงใจ

และที่ร้ายไปกว่านั้น

“มันลงมือโหดมาก!”

ตอนมาร์แชลกลุ่มเมลอนล่มสลาย พวกเขาควรเป็นฝ่ายแบ่งทรัพย์สินทั้งหมดกันสบายๆ แต่จักรพรรดิกลับพุ่งออกมาตัดหน้า อาศัยกระแสชอบธรรมที่กำลังสูงลิ่ว ฟาดเอาทรัพย์บนบลูสตาร์ไปเกินครึ่ง ตอนพวกเขายังตั้งสติไม่ทัน

คนของรอธส์ไชลด์โมโหจนกินอะไรไม่ลง หน้าดำหน้าแดงหลายวันติด

เพราะต่างจากกลุ่มที่ทุ่มแรงไปที่ ‘เทือกเขาเทพศักดิ์สิทธิ์’ เพื่อชิงทรัพยากรระดับสูง พวกเขาคือผู้ครองบลูสตาร์ตัวจริง!

เคยควบคุม ‘เศรษฐกิจครึ่งโลก’ ผ่านเงินตรา เคยสั่งการตลาดโลกเหมือนใช้รีโมต เคยคิดว่าทรัพยากรของเมลอนบนบลูสตาร์ เป็นของในกระเป๋าไปแล้วด้วยซ้ำ

แต่แล้ว กลับมี “ตัวป่วน” โผล่มาแย่งกลางงานเลี้ยง

ความรู้สึกนี้… ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าขมแค่ไหน

สมัยก่อนพวกเขายังสามารถ “คว่ำโต๊ะ” ได้ ใช้อำนาจของผู้แข็งแกร่งระดับชิงฟ้า บีบจนจักรพรรดิหายใจไม่ออก

แต่ตอนนี้?

“คุณมีผู้เเข็งเเกร่งระดับชิงฟ้า… ฉันมีบรรพชนจอห์น”

……

ถึงวันนี้อาจยังด้อยกว่าเล็กน้อย แต่ในอนาคต?

คือสุดยอดตัวท็อปแน่นอน!

ดูแค่เส้นทางของเจิ้งมู่วันนี้ ก็เดาได้แล้วว่า ‘บรรพชน จอห์น’ จะยืนอยู่ตรงไหนในวันข้างหน้า แถมคำทำนายจากฝ่ายกลาง ที่ใช้การโหราศาสตร์ขั้นสูงทำนาย ระดับเทียบผู้เชี่ยวชาญพยากรณ์ขั้นชิงฟ้า ยังย้ำผลเหมือนกันทุกครั้ง

ทรัพยากร? อำนาจ? ผลประโยชน์?

เมื่อเทียบกับ “ผู้แข็งแกร่งที่ฆ่าระดับชิงฟ้าได้” ก็แทบไร้ความหมายทั้งหมด

ไม่แปลกที่แม้แต่ซูเยลิ ซึ่งหยิ่งยโสกว่าใคร ยังต้องยอมลดตัวลงมาทักทายแบบถนอมน้ำใจ

“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ?”

“ไปปะทะกับพวกมันตรงๆ แล้วให้คนนอกหัวเราะเยาะเรารึ?”

“ยิ่งเจ้าเด็กที่คอยเล่นของเล่นนั่น มันคงอยากเห็นเราทะเลาะแตกคอเป็นบ้า!”

ผู้เฒ่าหนวดขาวผู้เป็นประธานวงสนทนาฟาดไม้เท้าลงกับพื้น เสียงดังปังๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธ

ความอัดอั้นท่วมล้นจนแทบจะระเบิดออก

และนี่คือสภาพของเหล่ามหาอำนาจบนบลูสตาร์ ที่กำลังถูกดันให้จนมุมทีละน้อย…