บทที่ 426 อำนาจเเละสถานะของเทพสายฟ้า

บทที่ 426 อำนาจเเละสถานะของเทพสายฟ้า

แรงดังก้องดั่งสวรรค์ข่มคำ “พลังเทพเหนือสรรพสิ่ง · อโอ้ยี · อสนีบาตสังหารโลก!” เสียงพึมพำต่ำ ๆ ของโทซาแล่นเหมือนฟ้าร้องตั้งต้น ก่อนที่สายฟ้าจะแตกตัวพุ่งขึ้นฟ้าอย่างบ้าคลั่ง อานุภาพไม่ใช่แค่ระเบิดพลังธรรมดา แต่เป็นพลังของ กฎสายฟ้า ที่เขาช่วงชิงมาจากพลังเเห่งโลกเองโดยตรง

ดวงตาสีเขียวอ่อนของชายผู้นั้น ค่อย ๆ ถูกพลังสายฟ้าสีม่วงเข้มย้อมกินจนมืดหม่น จนในดวงตาราวกับมีสะเก็ดไฟฟ้ากระโดดวาบไปมาไม่หยุด สายฟ้าสีม่วงดำครอบคลุมรอบตัวดั่งเทพอสนีจากโบราณกาลคืนชีพ

เหนือศีรษะของเขา ค้อนสายฟ้าสีขาวสว่าง ปรากฏขึ้นอย่างเลือนราง นั่นคือสัญลักษณ์ของ “อำนาจสายฟ้า” ที่เขาช่วงชิงมาจากกฎพลังเเห่งโลก เป็นทั้งพลังและฐานะของผู้ปกครองสายฟ้าในโลกนี้

สถานการณ์ลากยาวมาถึงตรงนี้ โทซาไม่มีที่ให้ “สงวนฝีมือ” อีกแล้ว เขานึกว่าจะเป็นภารกิจง่าย ๆ เดินผ่านสบาย ๆ เก็บแต้มไปวัน ๆ

แต่เปล่าเลย ทุกอย่างกลับพลิกกลายเป็นสนามประลองชีวิตและความตาย!

ภายใต้พลัง “ดาวขั้วนิ่งนิรันดร์” ที่แช่แข็งจักรวาล โทซา รู้สึกถึงความตาย จ่อปลายคออย่างชัดเจน จนต้องงัดพลังทั้งหมดออกมาโดยไม่เหลือแม้เศษเสี้ยว

….

เสียงแตกเปรี๊ยะ เสียงคำรามของฟ้า ดังก้องสายลม สายฟ้าสีม่วงเข้มระเบิดชนกับแสงออโรร่าสีฟ้าเจิดจ้า พลังที่สามารถ “หยุดการเคลื่อนที่ของอนุภาค” ปะทะกับพลังที่ “ทำลายล้างทุกกฎแห่งสวรรค์”

ท้องฟ้าแบ่งเป็นสองสี ครึ่งหนึ่งคือม่วงลึก ครึ่งหนึ่งคือฟ้าเรืองรอง งดงามประหนึ่งภาพวาดของศิลปินแห่งสวรรค์  แต่ความสวยงามนี้ มีอานุภาพ ทำลายดาวเคราะห์ได้ทั้งดวง

นี่คือพลังทำลายระดับ แตกดาว อย่างแท้จริง!

สองพลังพันเกี่ยวกันเป็นเกลียว คล้ายงูยักษ์สองตัวฟัดกันกลางท้องฟ้า ทุกครั้งที่พุ่งชนกัน แสงทั้งฟ้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงปนฟ้าอย่างสั่นสะท้าน

ต่อให้เป็นแค่เศษเสี้ยวของคลื่นพลังที่สาดกระเซ็นออกมา ก็เพียงพอจะทำลายล้างได้เป็นวงกว้าง

…

สนามรบด้านล่างแทบไม่มีผู้รอด

ลำสายฟ้าหนึ่งเส้น ก็รุนแรงเทียบเท่าผู้เล่นระดับสูงสุดออกท่าสุดท้าย พื้นดินถูกฟาดจนกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ คนที่ยืนในจุดศูนย์กลาง…ถูกทำลายไม่มีแม้เถ้ากระดูก

ส่วนคนที่โชคร้ายโดนเศษพลังน้ำแข็ง ดูเหมือนจะ “โชคดี” กว่าเพื่อนร่วมชะตาอยู่บ้าง

พลังเย็นยะเยือกแผ่กระจาย เปลี่ยนที่ราบทั้งผืนเป็นทุ่งน้ำแข็งใสเหมือนแก้ว ผู้คนมากมายถูกแช่แข็งเป็นประติมากรรมงามตรึงใจ ใบหน้า ท่วงท่า ยังคงอยู่เหมือนหยุดเวลาในวินาทีสุดท้าย

แต่ผู้รู้…ย่อมเข้าใจดี ว่าพวกเขา “ตายสนิท” ตั้งแต่โมเลกุลหยุดเคลื่อนที่แล้ว ถึงภายนอกจะสมบูรณ์ดุจมีชีวิต แต่ภายใน เซลล์แตกสลาย โครงสร้างย่อยยับหมดสิ้น ละลายออกมาก็จะกระจายเป็นผงในพริบตา

นี่คือความตายระดับ สิ้นสภาพการดำรงอยู่

…

“………”

ทหารพันธมิตรโลกที่สาม ยืนตัวแข็งมองพลังเหล่านั้นพุ่งเข้าใกล้ไม่ถึงร้อยก้าว ควันเย็นจับที่สันหลัง ทุกคนพร้อมใจกันสูดลมหายใจเย็นวาบ

เพราะเพียง “เศษเสี้ยว” ของพลังนี้ ก็เพียงพอจะปิดฉากชีวิตพวกเขาทุกคนได้ในทันที

โลกทั้งใบสั่นสะท้าน ท้องฟ้าถูกฉีกเป็นสองสี สนามรบสั่นคลอนราวกับวันสิ้นโลกเริ่มก่อตัว…

และศึก “เทพสังหาร” ก็ยังไม่ถึงจุดจบเลยด้วยซ้ำ