บทที่ 338 AI ส่วนตัวของเจิ้งมู่

บทที่ 338 AI ส่วนตัวของเจิ้งมู่

เสียง “ซี่ล่า!” แล่นวาบพร้อมประกายไฟจางๆ ต่อด้วย “โฮรง——!” สั่นสะเทือนไปทั้งแนวรบ

ท่ามกลางคลื่นดำของฝูงอีกา อยู่ๆ ก็มีแรงสั่นของอากาศผุดขึ้นเหมือนลมหอบเล็กๆ ก่อนจะขยายตัวกลายเป็นแรงดันระดับสูง

เจลสัน  มาถึงแล้ว

พลังจากผู้แข็งแกร่งระดับชิงฟ้า ทะลวงลงมาจากฟากฟ้า กฎของพลังเเห่งโลกถูกกัดแหว่งไปหนึ่งส่วน ส่วนที่เขาแย่งมาได้ด้วยกำลัง ในฐานะยอดฝีมือสายปราบสัตว์ เจลสันดึงศักยภาพของตนและอสูรออกมาได้อย่างสุดโต่ง

แม้ว่าจะอยู่ห่างเป็นพันลี้ เขาก็สามารถ “ส่งจิตไปสิง” ได้ราวกับข้ามครึ่งโลกในชั่วพริบตา เป็นพลังที่เหนือกว่าเรดาร์หรือเครื่องสื่อสารใดๆ บนโลกชนิดที่ฟังแล้วเหมือนเรื่องเพ้อฝัน แต่ มันคือความจริง

เมื่อเขาสวมจิตลงบนร่างหนึ่งในฝูงอีกา สถานะของมันก็เปลี่ยนทันที

【ชื่อ: หัวหน้าฝูงอีกาดำ (เจลสัน)】

【ประเภท: บอสประจำเขต (สิงร่าง)】

【เลเวล: 81 / ???】

【ไม่ตายไม่เลิก】

เมื่อรวมฝูง ยิ่งมีเพื่อนตายมากเท่าไหร่ พลังของพวกมันก็จะยิ่งพุ่งขึ้นไม่รู้จบ ปัจจุบันชั้นสะสม: 120,000 / 120,000

ด้านล่างคือกองยาวเหยียดของบัฟที่แทบมองไม่เห็นปลาย  ทั้งเกราะ, พลังป่าเถื่อน, แสง, ไอเลือด, วงแหวนหนาม… สารพัดพลังเสริมไหลบ่าเข้าร่างมัน

แค่แมลงตัวจ้อย ถ้าได้ชุดบัฟขนาดนี้ก็ยังกลายเป็นสัตว์ร้ายสูบสวรรค์ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอีกาดำที่ร้ายกาจแต่เดิม

ฝูงอีกาเริ่มไต่ระดับขึ้นทีละชั้น ความตายของเพื่อนกลายเป็นพลังให้พวกมัน ไอสีเทาดำซึมเข้าเกล็ดขนเหล็ก พลังเพิ่มขึ้นทุกลมหายใจ

เจลสันสลับแววตาเป็นประกาย ก่อนเก็บซ่อนอย่างแนบเนียน เขาแทรกตัวเข้าฝูงอีกา กลายเป็นจุดเล็กๆ ที่สังเกตไม่ได้ ในกองทัพนับหมื่นนับแสน การหาตัวเขา…ก็เหมือนงมเข็มกลางมหาสมุทร

พอมั่นใจว่าไร้ผู้จับพิรุธ เขาก็เริ่มลงมือสกปรกทันที

【พลังสัตว์ป่า เพิ่มดุร้าย เพิ่มแรงโจมตี】

【ผิวหิน เสริมเกราะ ลดดาเมจเวทและกายภาพ】

【พลังลมกรรโชก  เพิ่มความเร็ว ความไว และมีโอกาสตีด้วยพลังลม】

【ร่างหมีป่า】

【วงแหวนโลหิต】

【แสงสว่าง】

【หนามสะท้อน】

แสงจากสกิลต่างๆ สาดแวบเป็นช่วงๆ กลืนไปในคลื่นดำ กระจายออกไปกว้างขึ้นเรื่อยๆ แผ่บัฟลงบนฝูงอีกาเกือบครึ่งภายในเวลาไม่นาน

ไม่ต้องพูดถึงความลำบากของแนวหน้า ทุกคนรับรู้ได้ทันทีว่า การสู้เริ่มหนักขึ้น  ยิ่งฆ่า…ยิ่งช้าลงเรื่อยๆ

“แปลก!”

“พวกมันเก่งขึ้นเร็วเกินไป!”

“ไอ้คุณสมบัติกินซากนี่…มันไม่น่าจะเวอร์ขนาดนี้!”

ฉู่สงฟาดกำปั้นลงไปทีหนึ่ง แรงปกติที่เคยซัดกระจุยร้อยตัว วันนี้กลับได้ผลแค่ ไม่กี่ตัวส่วนที่เหลือกระพือขนดำปลิวว่อน แต่ไม่แตกดับเหมือนก่อน

“ต้องมีใครสักคนเสริมพลังอยู่ข้างหลังแน่ๆ!”

“ไม่ใช่พวกมันตามธรรมชาติแน่นอน!”

มือธนูอย่างอู๋จื้อหรี่ตาจับทิศทาง ความโปร่งใสของสนามรบกำลังเปลี่ยนไป ฝูงอีกาที่เคยไร้แบบแผน เริ่มขยับเป็น “กองรบ” ฟอร์มแถว ทะลุทะลวง ประสานโจมตี เหมือนทหารที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดี

ซึ่งมีคำอธิบายเดียว  มีใครบางคนกำลัง “ควบคุม” อยู่ในเงามืด

เมื่อคิดถึงจุดนี้ ใจของอู๋จื้อก็ดิ่งวูบ เเละก็คงไม่ใช่ใครอื่น… เจลสัน

“แย่แล้ว…”

“มันมาไวขนาดนี้เชียว?”

ความหวาดกลัวซึมไปทั้งสนาม

“ไม่ได้!”

“ต้องหาตัวมันให้เจอ แล้วฆ่ามันซะ!”

ฉู่สงกัดฟัน ประสาทตึงเป็นสาย เขาไม่สนว่าศัตรูจะระดับอะไร ถ้ายังปล่อยให้บัฟมหาศาลเทลงมา พวกเขาโดนอีกาเพียงอย่างเดียวก็ล้มหมด

แต่เจลสันกลับยิ้มเย้ยในเงามืด หาเขาน่ะหรือ? ไม่มีทาง

เหล่าเทพผู้พิทักษ์เริ่มท้อ แต่ทัพยังสู้ และในขณะที่ทุกคนใจห่อเหี่ยว

มีเพียงคนเดียวที่ยังนิ่งสนิท นั่นคือ “เจิ้งมู่”

เขาเห็นเจลสัน… ชัดเจนราวกับจุดดวงไฟกลางคืน เพราะไอปีศาจที่ “จอห์น” ฝังไว้ในร่างเจลสันนั้นเด่นสะดุดตาจนไม่มีทางพลาด

หา? ไม่จำเป็น เขายกมือยิงใส่ตรงๆ ได้เลย

เขารอเวลานี้มานานพอแล้ว เวลาปิดบัญชี

เจิ้งมู่มองไปยังจุดที่เจลสันแอบอยู่ พลังในตัวพลุ่งพรู เหมือนบางสิ่งกำลังจะก้าวออกจากความว่างเปล่า

ริมฝีปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย

“งั้นลองชิมของใหม่หน่อยเป็นไง?”

พลังท่วมท้นพุ่งขึ้นจากก้นสมุทร แผ่ออกเหมือนสัตว์ร้ายกำลังเผยร่าง

โค้ดเนม: เกย์โพกา

ทุกคนยังไม่รู้… ว่าสงครามเพิ่งจะเริ่มจริงๆ เท่านั้น