บทที่ 290 ปืนใหญ่หลัก [ปืนทำลายล้างอะตอม] พร้อมยิง!
บทที่ 290 ปืนใหญ่หลัก [ปืนทำลายล้างอะตอม] พร้อมยิง!
บทที่ 290 ปืนใหญ่หลัก [ปืนทำลายล้างอะตอม] พร้อมยิง!
ปืนใหญ่หลัก “ปืนทำลายล้างอะตอม” เริ่มชาร์จพลังจนถึงขีดสุด! ปืนย่อย “ปืนเลเซอร์” บนป้อมปราการก็ค่อย ๆ สว่างขึ้นทีละลำกล้อง
เหล่าทหารพิทักษ์ชาติจากฝั่งศัตรูที่เมื่อครู่ยังยืดอกอวดดีอยู่ ตอนนี้กลับพูดไม่ออก เมื่อเห็นปลายกระบอกปืนบนฟ้าที่กำลังคุกรุ่นด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล
เสียงเย็นชาแว่วลงมาจากป้อมปราการเหนือฟ้า
“ท่าทีของผู้แพ้น่ะ… หมายถึงพวกใครกันแน่?”
ฝั่งอเมริกาตอบแทบไม่ทัน
“พวกเรายอมแพ้! ยอมแล้ว! เราเป็นผู้แพ้ขี้ขลาดเอง!”
เพราะในสนามรบนี้
“ลำกล้องคือความยุติธรรม!”
“ปืนใหญ่คือความจริง!”
ภายใต้ “ความจริง” ที่บดขยี้ทุกสิ่งของฝ่ายมังกร เหล่าทหารอเมริกันที่เคยเชิดหน้าด้วยความภาคภูมิ ต่างก้มศีรษะยอมจำนนอย่างสิ้นท่า
ใครจะกล้าเล่นตลกกับเรื่องแบบนี้กัน? พวกเขาไม่ใช่ไอ้ปีศาจ “จอห์น” คนนั้นสักหน่อย! คนที่กล้าเอาร่างเนื้อไปต้านปืนระดับทำลายดาวได้อย่างบ้าคลั่ง!
พลังสะสมของปืนใหญ่ถูกปลดปล่อยออกมาเป็นชุด ๆ ถ้าไม่ตายก็คงพิการแน่ จะให้ “จอห์น” มาช่วยงั้นเหรอ?
ดูท่าทางของหมอนั่นสิ ยืนกอดอกมองอยู่ไกล ๆ เหมือนคนมาดูละคร! ต่อให้ไม่ซ้ำเติมก็ถือว่าดีแล้ว จะให้ลงมือช่วยอีกน่ะเหรอ? ฝันไปเถอะ!
นิสัยของหมอนั่น ใครมีสมองก็รู้กันดีทั้งนั้น เห็นว่าไม่ได้ประโยชน์ก็ถอยฉับ แล้วหน้าด้านกลับไปพูดโอ้อวดเหมือนไม่เคยแพ้!
“ก็แค่ปีศาจจากตะวันออกนั่นแหละ เดี๋ยวพลังชั่วก็โดนลงโทษเอง!”
“ประเทศเรายังได้รับการคุ้มครองจากพลังเเห่งโลกอยู่!”
“จอห์นคือชายที่สวรรค์ส่งมา ผู้จะกวาดล้างศัตรูทั้งปวง!”
“พวกช่างกลนั่นก็แค่เศษเหล็กเก่า ๆ!”
“ใช่แล้ว ของเล่นเด็กทั้งนั้น! ฮ่า ๆ ๆ!”
แต่ระหว่างที่พูดอยู่ ฝนแห่งเครื่องจักรกลกลับถล่มใส่จนร่างของพวกเขาจนเละเป็นโจ๊ก! เลือดนองพื้น ศพกองเป็นภูเขา มีเพียงปากเท่านั้นที่ยังแข็งอยู่ได้
และพวกเขาก็กล้า “เปิดปาก” อีกที... หลังจากที่กองทัพกลจักรของเจิ้งมู่ถอยกลับไปแล้วเท่านั้น
ในสนามรบที่ยังคุกรุ่นด้วยควันไฟและเสียงหวีดร้อง ทหารอเมริกันหน้ายับ ๆ กลับเชิดหน้าขึ้นเหมือนเพิ่งชนะศึกใหญ่ มั่นใจว่าฝั่งตะวันออกคงกำลังร้องไห้แน่
...ก็ถูกอยู่
เจิ้งมู่ “ร้องไห้” จริง แต่เป็นเพราะ เขากลั้นหัวเราะไม่อยู่ต่างหาก!
“ฮ่า…!”
เขาหลุดหัวเราะออกมา ใบหน้าที่เคยนิ่งเรียบเริ่มแต้มรอยยิ้ม ไม่เป็นไปอย่างที่ใครคิดไว้เลย
ภายในศูนย์บัญชาการของฝ่ายมังกร ที่ภายนอกดูเหมือน “ถอยอย่างจำใจ” กลับไม่มีเค้าความตึงเครียดแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เต็มไปด้วยความผ่อนคลายและเสียงหัวเราะอบอุ่น
ท่านจี๋พยายามขึงหน้า แต่สุดท้ายก็หัวเราะลั่น เพราะทุกคนรู้ดีว่า“จอห์น” ที่อีกฝ่ายเชิดชูนักหนา แท้จริงแล้วก็เป็นเพียง “ร่างจักรกล” ของเจิ้งมู่เท่านั้น!
แพ้? ชนะ? หรือแค่หยุดไว้เฉย ๆ? ทั้งหมดนั่น ก็แค่เกมในมือของเจิ้งมู่
เขาเพียงต้องการกันไม่ให้พวกสหรับจนตรอกจนปล่อยยอดฝีมือระดับ “ชิงฟ้า” มาทำลายล้างเท่านั้นเอง
เรื่องผลแพ้ชนะน่ะเหรอ? อยู่ในกำมือของเขาหมดแล้ว ใครจะสนจริงจังกันล่ะ
จะฝากความหวังไว้กับ “จอห์น” เพื่อสู้กับเจิ้งมู่? มันก็ไม่ต่างอะไรจากการตะโกน “ใครคือจำเลย” ต่อหน้าผู้พิพากษาเองนั่นแหละ!
ท่านหลีที่รู้เรื่องทั้งหมดได้แต่ถอนหายใจ ในใจคิด “คนพวกนั้นมันไร้เดียงสาจริง ๆ...”
เสียงเยาะหยันจากสนามรบเบื้องล่าง ไม่มีใครใส่ใจ เจิ้งมู่เพียงหัวเราะเบา ๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง
“ใครจะสนเสียงเห่าของฝูงหมาที่มองโลกไม่ออกกันเล่า?”
ไม่นาน ท่านเจียงก็เดินเข้ามา “หัวเราะอะไรอยู่ล่ะ? มีเรื่องสนุกอีกแล้วสิ?”
เขารู้ดีว่าเจิ้งมู่แม้หน้าจะนิ่ง แต่ในใจร้ายใช่เล่น โดยเฉพาะเวลาเจอกับพวกฝรั่งผิวขาวพวกนั้น
ลูกล่อลูกชนของหมอนี่ เคยทำเอาเขาแทบปวดหลัง เพราะคิดไม่ทัน!
“คนหน้าเย็นแต่ใจดำแท้ ๆ…”
ท่านเจียงคิดในใจ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ชอบ!
เพราะ “ประเทศมังกร” ต้องการแม่ทัพแบบนี้แหละ ใจดำ มือถึง!
เขายิ้มกว้าง เดินเข้าไปใกล้เจิ้งมู่ ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้ “จะให้แม่ทัพเราหัวเราะได้ขนาดนี้ เรื่องมันคงไม่ธรรมดาสินะ?”
เจิ้งมู่ยิ้มมุมปาก “ถูกแล้วครับท่าน... พวกหมูขาวนั่นติดกับเราแล้ว”
หลินซิ่วที่ยืนข้าง ๆ ก็ยกยิ้มบาง “ติดกับ?”
ท่านหลีหูไว จึงรีบเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายทันที เขารู้ดีถึงความลับของ “ร่างจักรกล” นี้ของเจิ้ง
เพราะมีข่าวจากกรมวิศวกรรมบอกมาว่า พวกนักวิจัยต้องกินยาลดความดันทุกวัน ก็เพราะหมอนี่ทั้งนั้น!
พูดตามตรง ถึงไม่ชอบวิธีการของพวกอเมริกา แต่ก็ต้องยอมรับว่าระดับงานวิจัยของพวกนั้นยอดเยี่ยมจริง ๆ
ทั้งข้อมูล เทคโนโลยี วัสดุระดับตำนาน ไปจนถึงการวิเคราะห์กฎของดินแดนลึกลับ ทั้งหมดถูกถอดรหัสไว้อย่างละเอียด!
ยังไม่นับสูตรการผลิตวัสดุระดับตำนานที่พวกนั้นมีอยู่ และตอนนี้… ทุกอย่างก็กำลังจะกลายเป็นของพวกเขาเอง!
ความสุขของการ “ก็อปแล้ววาง” แบบนี้... ไม่มีใครเข้าใจได้หรอก!
“ติดกับแล้ว! ดีมาก!” ท่านหลีหัวเราะลั่น “ที่ผ่านมาเราถูกพวกนั้นปล้น คราวนี้ถึงตาเราปล้นกลับบ้างแล้ว! เยี่ยมจริงๆ!”
เจิ้งมู่พยักหน้า ริมฝีปากยกยิ้มบาง แต่ดวงตากลับเย็นเยียบ
“ไม่ต้องห่วงครับ… นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นเอง”
แววตาของเขาส่องประกายราวคมดาบ
“ตอนนี้... แค่เอาดอกเบี้ยคืนก่อนเท่านั้นเอง”
เพราะไม่ว่าป้อมจะหนาแน่นแค่ไหน จุดอ่อนที่สุด… ก็อยู่ “ข้างใน” มันเอง!