บทที่ 270 ไอ้หมอนี่กำลังคุกคามพวกเรา

บทที่ 270 ไอ้หมอนี่กำลังคุกคามพวกเรา

เสียงกรีดร้องแหลมเสียดแทงสะท้อนก้องกลางผืนฟ้าอันว่างเปล่า

ทุ่งรกร้างแห่งอินโดนีเซีย หลังศึกยืดเยื้อมานานกว่าสองเดือนระหว่างประเทศมังกรกับสหรัฐอเมริกา บัดนี้ไม่เหลือแม้กระทั่งต้นหญ้าให้ยืนหยัด พื้นดินเต็มไปด้วยหลุมบ่อ โคลน และคราบเลือดแห้งกรัง

ท่ามกลางเสียงอื้ออึงเหนือท้องฟ้า ร่างของยอดนักรบระดับ SSS จากสหรัฐอเมริกา “ราชาผึ้งเหินเวหา” ได้ถูกแรงมหาศาลอัดกระแทกตกลงมาราวดาวหางพุ่งชนพื้น เกิดหลุมยาวหลายร้อยเมตร ฝุ่นโคลนฟุ้งกระจายจนบดบังท้องฟ้า

เพียงชั่วอึดใจ เสียง “ปัง! ปัง! ปัง!” ก็ดังถี่ยิบจากเบื้องบน ราวกับสายฝนกระหน่ำลงจากสวรรค์ ของเหลวเหนียวข้นสาดกระเซ็นหยดลงพื้น พร้อมกลิ่นคาวจัดที่กัดกร่อนดินจนเกิดควันบางลอยขึ้น

เหนือฟ้า หญิงสาวผมเขียวในชุดเกราะโลหะ ผู้คนขนานนามเธอว่า “สาวน้อยพายุ” ยืนกอดอกมองลงมาด้วยแววตาเย้ยหยัน

“ถ้ามีแค่นี้ ก็จงกลายเป็นของขวัญสำหรับท่านผู้สร้างเสียเถอะ…”

เสียงเย็นเฉียบดังขึ้น ก่อนแรงกดดันที่มองไม่เห็นจะถาโถมลงจากเบื้องบน ราชาผึ้งที่เพิ่งพยายามยันตัวขึ้นได้ครึ่งร่าง ถูกอัดลงพื้นอีกครั้งจนจมหายไปในดิน

เสียงระเบิดดังสนั่นรัวไม่หยุด

“โครม! – HP -17 หมื่น!”

“โครม! – HP -33 หมื่น!”

ร่างมหึมาสะบัดดิ้นราวสัตว์ติดกับดัก แต่สุดท้ายก็หมดเรี่ยวแรง ลมหายใจขาดห้วง ก่อนจะถูกพลังจิตยกขึ้นลอยกลางอากาศ ดวงตากลอกขาวแล้วหมดสติ

“ฟัค! ทอม! ช่วยเขาเร็ว!”

เสียงโวยดังลั่นจากแนวรบใกล้เคียง แต่ยังไม่ทันถึงตัว ศัตรูสองคนจากพันธมิตรประเทศมังกรก็พุ่งเข้าขวาง หนึ่งคืออดีตเทพผู้พิทักษ์แห่งประเทศไทย อีกหนึ่งคือยอดนักรบจากประเทศเกาหลี

ทั้งคู่โจมตีอย่างบ้าคลั่ง

“พวกแกไม่มีวันหนีรอด! ใครบังอาจล่วงเกิน ต้องตายทั้งหมด!”

แรงปะทะระเบิดจนแสงสว่างกลืนท้องฟ้า ภาพนั้นถูกถ่ายทอดสดไปทั่วโลก เหล่าผู้นำประเทศต่าง ๆ ที่เฝ้าดูอยู่เบื้องหลังจอภาพ ถึงกับนิ่งงัน

ฝ่ายสหรัฐอเมริกา... กำลังถูกบดขยี้อย่างสมบูรณ์ ไม่ใช่เพียงพ่ายแพ้  แต่คือ ความพังพินาศ

ณ พระราชวังแพลทินัมของอังกฤษ พระราชินีกำหมัดแน่น สายพระเนตรสั่นไหวด้วยความตกตะลึงปนความคาดหวัง

“ฝ่าบาท... ดูเหมือนพวกเขากำลังจะแพ้อย่างสิ้นเชิงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงของรัฐมนตรีดังขึ้นในห้องประชุมที่เงียบกริบ

“หากอเมริกันล่มสลาย... ตำแหน่งผู้นำโลกจะว่างลงอีกครั้ง”

ประกายในดวงตาทุกคนพลันลุกวาบ เพราะคำว่า “ผลประโยชน์” ที่ว่าไม่ได้หมายถึงเศษเสี้ยว แต่มันคือ บัลลังก์แห่งโลก

ถึงอย่างนั้น แม้สหรัฐอเมริกาจะยังมีผู้แข็งแกร่งระดับชิงฟ้าอยู่ แต่ทุกสัญญาณชี้ชัด  พวกเขากำลังถูกประเทสมังกรลากลงจากแท่นสูง

“หากพวกเขาล้มจริง... ประเทศเราจะเป็นผู้สืบทอด”

รัฐมนตรีเอ่ยเสียงเรียบ แต่ในดวงตากลับซ่อนรอยเยือกเย็น

“และหากมังกรลุกฮือขึ้น... เราจะยื่นมือรับทั้งเศษซากและผู้สร้างของมัน”

ขณะเดียวกัน….

ณ พระราชวังไวท์เจดแห่งสหรัฐอเมริกา เสียงโต้เถียงดังก้องสะเทือนห้องโถง

“บ้าชะมัด! ยังหาตัวมันไม่เจออีกเหรอ?! มันตั้งใจปล่อยให้เราตายเพิ่มทุกวัน เพื่อให้ค่าตัวมันยิ่งสูงขึ้นใช่ไหม?!”

เหล่าข้าราชการและผู้นำตระกูลใหญ่ต่างโกรธจนแทบคลั่ง แนวรบด้านหน้ากำลังสั่นคลอนถึงขั้น กองทัพเริ่มแตกแถว

“ฝ่าบาท” แม่ทัพคนหนึ่งกราบทูลด้วยเสียงสั่น “รายงานล่าสุด แนวป้องกันภาคใต้กำลังจะถูกเจาะ หากไม่รีบตัดสินใจ...”

จักรพรรดิหนุ่มทรงนิ่งอยู่นาน ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ

“อีวานก้า... คงเจอตัวมันแล้วสินะ...”

และในหอคอยหินเก่าแก่กลางป่าลึก หญิงสาวผู้มีนามว่าเทพธิดาเปลวเพลิง อาเดล ทรุดตัวลงกับพื้น ร่างสั่นสะท้านอย่างหมดแรง อุณหภูมิในห้องร้อนระอุจนแทบกลืนอากาศ

เงาร่างของชายผู้ถูกขนานนามว่า “จักรกลสร้างสรรค์” ยืนอยู่เหนือเธอ สายตาเย็นเฉียบราวกำลังบีบชะตาโลกไว้ในฝ่ามือ

และในจังหวะที่ความเงียบเข้าครอบงำทั้งปราสาท  เสียงหนึ่งจากนอกหน้าต่างก็ดังขึ้น เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง

“ขืนนายทำแบบนี้ต่อไป... ต่อให้เป็นเทพผู้พิทักษ์อย่างเธอ ก็อาจสิ้นชีพได้เช่นกัน...”

คำเตือนนั้นสะท้อนก้องกลางอากาศ ประกาศถึงการมาถึงของ “เงาใหม่” ที่จะเปลี่ยนสมรภูมิทั้งหมดอีกครั้ง...