บทที่ 258 มังกรลุกเต็มกำลัง

บทที่ 258 มังกรลุกเต็มกำลัง

“ฝ่าบาท... ขะ...ข้อมูลนี่ มันเว่อร์เกินไปหรือไม่พะย่ะค่ะ? หรือว่านี่เป็นเพียงกลยุทธ์ลวงของพวกเฒ่ามังกรกันแน่?”

“นายกรัฐมนตรี... ฉันก็อยากให้มันเป็นแค่กลควันเหมือนกัน จะได้อุ่นใจว่าพวกนั้นแค่พยายามหลอกให้เรากลัวเกินจริง แต่ จากรายงานของหน่วยข่าวกรองที่หก มีหลักฐานยืนยันชัดเจนว่าฐานทัพสหรัฐฯ เพิ่มการขอนักบวชระดับสูงอย่างมหาศาล ทั้งยังสั่งขนยาฟื้นฟูและยันต์รบกลับประเทศจำนวนมาก... ต่อให้ตัวเลขมีการแต่งเติมบ้าง แต่มันก็ไม่ถึงขั้นโกหกได้ทั้งหมดแน่ๆ”

เสียงสนทนาอื้ออึงด้วยความตระหนกก้องไปทั่วพระราชวัง “แพลทินัม” ห้องโถงเต็มไปด้วยสีหน้าซีดเผือดของเหล่ารัฐมนตรีและนายทหารระดับสูง สมเด็จพระราชินีทรงกำเอกสารในพระหัตถ์แน่น มือสั่นเบาๆ

ไม่มีใครรู้จัก “อำนาจของจักรวรรดิ” ได้ดีเท่าอังกฤษ  ชาติที่เคยครองบัลลังก์โลกมาก่อนจะถูกอเมริกาผลักตกลงจากจุดสูงสุดด้วยตัวเอง

ในใจลึกๆ แม้จะรู้สึกสะใจที่เห็นอเมริกากำลังล้ม แต่เมื่อทอดพระเนตรรายงานในพระหัตถ์ พระองค์กลับรู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาจับใจ

สงครามระหว่าง “มังกร” กับ “สหรัฐฯ” อัตราการสูญเสียคือ... หนึ่งต่อห้า

หนึ่งต่อห้า!

ตอนข่าวแรกหลุดออกมา ไม่มีใครเชื่อเลยสักคน คณะรัฐมนตรีและนายทหารในศูนย์บัญชาการ “603” ต่างลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกันว่า “เป็นไปไม่ได้”

แต่เมื่อรายงานจากหน่วยข่าวกรองยืนยันซ้ำ ทุกคนกลับเงียบกริบ  เพราะมัน... เป็นไปได้จริง

“พระเจ้า... พวกมังกรพวกนี้ มันกลายเป็นอสูรไปแล้วหรือยังไง?”

แม้แต่สมเด็จพระราชินีเอง ก็เพิ่งทรงตระหนักว่า พระองค์ไม่ได้เรียกพวกนั้นว่า “ผิวเหลือง” อีกต่อไป แต่เรียกเต็มคำว่า “คนมังกร”  เพราะสิ่งที่พวกเขาแสดงให้เห็นในสนามรบ มันเกินกว่าคำเหยียดใดๆ จะใช้ได้อีก

บางคนพยายามปลอบใจว่า อเมริกาอยู่ในฐานะเจ้าโลกมานานเกินไป ไม่เคยมีสงครามใหญ่จริงมานับร้อยปี กองทัพจึงอ่อนแอลงตามกาลเวลา

แต่สำหรับอังกฤษที่เคยพิชิต “ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งเทพ” ในมิติอื่น พวกเขารู้ดีว่าทหารอเมริกันที่ถูกส่งไป “มิติกลาง” นั้น ผ่านสนามรบจริงแทบทุกวัน พวกนั้นไม่ใช่ทหารกระดาษแน่นอน

ดังนั้น หากกองทัพที่แข็งแกร่งขนาดนั้นยังพ่ายยับเยิน... ซึ่งคำเดียวที่อธิบายได้คือ  น่ากลัว

“ตรวจสอบให้ละเอียด เราต้องรู้ให้ได้ว่าพวกมังกรใช้วิธีอะไร ถ้าวันหนึ่งต้องรบกับพวกมัน เราควรรู้ว่าเรากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูประเภทไหน!”

เสียงถกเถียงยังดังต่อเนื่อง ความตื่นตระหนกนี้ไม่ใช่แค่ในอังกฤษ แต่ลามไปถึงฝรั่งเศส รัสเซีย และชาติมหาอำนาจอื่นๆ ทั่วโลก

เพราะ “อัตราการสูญเสียหนึ่งต่อห้า” นั้น ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะทำได้อีกต่อไป

นี่ไม่ใช่สงครามที่ทั้งสองฝ่ายจะพังพินาศไปพร้อมกัน แต่มันคือสงครามที่ มังกรกำลังกลืนกินทุกสิ่งบนแผ่นดิน

….

ที่ฐานทัพสหรัฐฯ ในอินโดนีเซีย

แม่ทัพใหญ่ “ไมเคิล” หน้าซีดเผือด มือกำรายงานแน่นจนสั่น หลังถูกสี่ตระกูลใหญ่โทรมาด่าซ้ำซาก เสียงเขาแผ่วต่ำแต่แฝงด้วยความกร้าวเย็น

“บอกฉันมาซิ... ข้อมูลที่นายเอามา มัน ‘จริง’ ใช่ไหม?”

ผู้ช่วยรีบพยักหน้าแทบไม่ทัน ราวกับกลัวถูกยิงตายตรงนั้น ก่อนส่งเอกสารต่อให้

“จากการตรวจสอบครับ... ตัวเลขสูญเสียส่วนใหญ่เกิดกับหน่วยลับที่เราส่งไปลอบโจมตีแนวหลังของมังกรครับ พวกนั้นถูกซุ่มเล่นงานแทบยกทีม...”

ไมเคิลก้มอ่านรายงานด้วยสีหน้าเย็นยะเยือก จนเมื่อสายตาเจอคำให้การของผู้รอดชีวิต  เขาขมวดคิ้วแน่น

ทุกคนพูดตรงกันหมด

“ศัตรูเตรียมการไว้ล่วงหน้า”

“พวกมันรู้ชื่อพวกเรา รู้ยุทธวิธีของเรา... แม้แต่ตำแหน่งที่เราซ่อนอยู่...”

“ฟัค! พวกมันรู้เรื่องของเรามากเกินไปแล้ว!”

ไมเคิลสบถเสียงดัง เดินพรวดออกจากห้อง แล้วสั่งเสียงกร้าว “เรียกกองลาดตระเวนขึ้นฟ้า ร้อยนาย!”

ไม่นาน เหล่าทหารขี่สัตว์ประหลาดที่คล้ายกับกริฟฟินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ไล่ล่าบางสิ่งที่แฝงตัวอยู่เหนือเมฆ กระทั่งพวกเขาลาก “เครื่องจักรกลประหลาด” ลงมาได้

มันไม่ใช่นก แต่มันคือสิ่งมีชีวิตกึ่งกลไกที่กำลังไหม้ ส่งเสียง “แชะๆ” จากวงจรไฟฟ้าที่ช็อต

เหล่าทหารยืนอึ้ง มีเพียงเสียงไฟสปาร์กดังระงม

ผู้ช่วยเอ่ยเบาๆ “พระเจ้า... แบบนี้เองสินะ ถึงเราจะลอบโจมตีกี่ครั้งก็ไม่สำเร็จ เพราะพวกมันเห็นทุกอย่างตั้งแต่แรก...”

นั่นคือความรู้สึกเหมือนมี “ดวงตาแห่งยมทูต” จ้องมองอยู่ในเงามืดตลอดเวลา

ไมเคิลกัดฟันแน่น สั่งเพิ่มกำลังลาดตระเวนในอากาศ แม้จะรู้ดีว่ามันแทบไร้ประโยชน์

“บ้าเอ๊ย... พวกเรากำลังสู้กับตัวอะไรกันแน่...”

…

เสียงครางแผ่วเบาดังขึ้น

“อื้อ... อื้ออ...”

“หง๋า...”

“เรดควีน” ผู้บัญชาการใหญ่แห่งกองทัพเทียนอาย ถูกกดราบอยู่บนเตียงไร้ซึ่งภาพลักษณ์ของผู้นำ

เจิ้งมู่ยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ

เขาเพิ่งตระหนักว่า  เขาประเมินศักยภาพของ “เผ่าจักรกล” ต่ำไปจริงๆ

แม้ร่างกายจะอ่อนล้า แต่สมองกลของพวกนั้นกลับทำงานราวกับ AI ขั้นสุดยอด

ข้างเตียง “ทีฟา” และ “แมรี่โรส” เพิ่งสวมเสื้อผ้าเสร็จ รีบเข้ามาช่วยเขาแต่งตัวเรียบร้อย ทันใดนั้น “มิราเจ” ในชุดสาวใช้ก็เดินเข้ามา ก้มศีรษะรายงานเสียงหวาน

“ท่านผู้บัญชา... คณะทูตหญิงจากอินโดนีเซีย ขอพบค่ะ...”

เจิ้งมู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เดิมทีเขาคิดจะสั่ง “ไล่พวกหน้านั้นกลับไปให้หมด” แต่พอได้ยินคำว่า “คณะทูตหญิง” เขาก็เปลี่ยนใจทันที

“ให้พวกเขารอที่ห้องรับแขกสิ... ฉันว่างพอดี ดูซิว่าพวกนี้จะมีของดีอะไรให้ฉันชื่นชมบ้างไหม”

….

ในห้องรับแขก

เจิ้งมู่นั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างสบาย สายตาเลื่อนไปยังบรรดาสตรีที่เดินเข้ามาพร้อมคณะทูต  รูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวดุจน้ำนม ผมดำขลับ

เพียงเห็นก็ทำให้เขาหัวเราะในใจ โอ้... พระถังซัมจั๋ง ผมพอเข้าใจแล้วว่าทำไมท่านถึงโดนปีศาจสาวตามแย่งตัวทุกวัน

“สวัสดี ท่านแม่ทัพใหญ่แห่งแผ่นดินมังกร” คณะรัฐมนตรีของอินโดนีเซียกล่าวด้วยรอยยิ้มประจบ

“ชัยชนะของท่านในการศึกกับสหรัฐฯ ทำให้พวกเราตกตะลึง พระราชาของพวกเราสำนึกผิดอย่างสุดใจ และปรารถนาจะล้างความเข้าใจผิดในอดีต”

เจิ้งมู่เหลือบมองหญิงสาวที่ยืนเรียงอยู่ข้างหลัง  งดงามทุกราย

“ของขวัญตอบแทนเล็กน้อย จากพระราชาของเรา...” รัฐมนตรีกล่าว  พลางส่งสตรีเหล่านั้นเข้าไป

เจิ้งมู่หัวเราะเบาๆ ก่อนตบไหล่คู่สนทนา “บอกพระราชาของท่านไปว่า โลกนี้ไม่มีใครไม่พลาดหรอก ขอแค่รู้จักแก้ตัวให้ถูกจังหวะ ก็ยังมีทางคืนดีกันได้”

ฝ่ายทูตยิ้มโล่งอกกันเป็นแถว โดยไม่รู้เลยว่า... รอยยิ้มของพวกเขาในตอนนั้น ช่างน่าขยะแขยงเพียงใด

…

ในเวลาเดียวกัน ประเทศมังกรก็ได้สร้าง “วงแหวนเคลื่อนย้ายข้ามเขตสงคราม” สำเร็จสมบูรณ์ ภายใต้พลังของสกิลเทคโนโลยีอวกาศ・เสาศักดิ์สิทธิ์ สร้าง “เสาหลักแห่งมิติ” ของเจิ้งมู่

แม้จะเป็นการเคลื่อนย้ายข้ามทวีป ก็ราบรื่นราวกับการวาร์ประหว่างเมือง

เมื่อแนวรบกับสหรัฐฯ เริ่มนิ่ง “กองทัพเทียนอาย” ชุดที่สองกว่า จำนวนหกแสนคน พร้อม “กองทัพบริวาร” อีก สามแสนสองหมื่นนาย ก็ได้รวมพลอย่างยิ่งใหญ่ มุ่งหน้าสู่ฐานทัพฟิลิปปินส์ของสหรัฐฯต่อ

ศึกครั้งใหม่  มังกรรุกเต็มกำลัง