บทที่ 202  ผู้ล่าแห่งโลกทั้งใบ

บทที่ 202  ผู้ล่าแห่งโลกทั้งใบ

“แก... ไอ้พวกมังกรที่น่ารังเกียจ——!”

เสียงด่าที่หลุดออกมาจากปากของ เทะซึกะ เซ็นคัง ถูกขาดหายไปกลางอากาศ เมื่อฝ่ามือของเจิ้งมู่พุ่งคว้าลำคอเขาไว้แน่นราวคีมเหล็ก

เพียงชั่วพริบตา ร่างทั้งร่างของเทะซึกะ เซ็นคังก็ถูกตรึงแข็ง ดั่งรูปปั้นน้ำแข็งที่ไร้ชีวิต เขาขยับไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว  เหนือศีรษะ แถบพลังชีวิตก็ค่อย ๆ หดสั้นลง เหลือเพียงเส้นบางๆจางจนแทบจะดับสิ้น

“ฮ่อ… ฮ่อ…” เสียงหอบสุดท้ายดังลอดออกมาจากลำคอที่ถูกบีบ เจิ้งมู่เพียงแค่มองด้วยสายตาเรียบนิ่ง ริมฝีปากยกยิ้มบาง ก่อนจะหันไปสบตากับ เทะซึกะ เซ็นคิโย น้องชายคนรองที่ยืนตัวสั่นด้วยความสิ้นหวัง

“สามพี่น้องระดับ SSS งั้นเหรอ…” เขาพึมพำเสียงเย็น “อย่างน้อยก็น่าจะให้ฉันได้ของดี ๆ สักชิ้นสองชิ้นไว้ใช้งานบ้าง... ขอเเค่ได้วัสดุเกรดสูง หรือหนังสือสกิลสักเล่มก็น่าจะพอไหว”

น้ำเสียงนั้นไม่เหมือนกับของนักรบในสนามรบ แต่เหมือนพ่อค้าที่กำลังเลือกของในตลาด มันดูเยือกเย็น เรียบง่าย และโหดเหี้ยมเกินมนุษย์ จนใบหน้าของสองพี่น้องมีเหงื่อไหลพราก เขารู้ดี… คำพูดนั้นไม่ใช่การขู่ แต่คือ “คำประกาศก่อนประหาร”

แสงสีทองอมแดงสว่างวาบขึ้นจากฝ่ามือของเจิ้งมู่

【สกิล: บังคับ・ฝ่ามือทองคำ】

เสียงระบบก้องขึ้นกลางอากาศ ทันใดนั้นร่างของเทะซึกะ เซ็นคังก็เริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด  ความตายครั้งนี้ไม่ใช่เพียงจุดจบ แต่คือการ “ถูกถอดรากแห่งพลัง” ออกจากร่างทั้งเป็น

และภาพทั้งหมดนั้น… ก็ถูกส่งออกไปทั่วโลกผ่าน “ถ่ายทอดสดของพลังเเห่งโลก”

“นั่นมันอะไร?! เขากำลังทำอะไรกับศัตรู?”

“พลังชีวิตมันไม่ขยับเลย… เขาฆ่าแล้วจริงเหรอ?”

“ไม่สิ... สีหน้าแบบนั้น มันเหมือนกำลังโดนดึงบางอย่างออกมา...!”

เสียงตะโกนแตกตื่นดังระงมไปทั่วโลก แต่ในห้องบัญชาการสูงสุดของ “แผ่นดินมังกร” กลับมีเพียงความเงียบอึดอัด

“ไอ้เด็กนี่มันบ้าไปแล้ว!” ท่านหลิน กระทืบเท้าดัง “เล่นใช้สกิลแบบนั้นกลางการถ่ายทอดสด คนทั้งโลกก็เห็นหมดสิวะ! เขาจะกลายเป็นเป้าหมายล่าหัวอันดับหนึ่งแน่!”

เหล่าผู้อาวุโสที่เหลือไม่พูดแม้แต่คำเดียว สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความหนักใจ ท่านเจียงก็พึมพำเบา ๆ “เหมือนเขาจะสามารถถอดพลังอาชีพของคนอื่น… แล้วเปลี่ยนให้กลายเป็นชิ้นส่วนเครื่องจักรกลได้?”

“ตั้งแต่โลกเข้าสู่ยุคผู้ปลุกอาชีพมา... ยังไม่เคยมีใครทำได้มาก่อนเลยนะ”

ท่านหลีที่นั่งหัวโต๊ะเพียงขมวดคิ้วแน่น สายตาจ้องหน้าจอไม่กะพริบ “เจิ้งมู่ไม่ใช่คนโง่… เขาต้องรู้แน่ ๆ ว่าผลจะเป็นยังไง แต่เขาก็ยังเลือกทำ…”

บนหน้าจอ เสียงหอบกระเส่าของเทะซึกะ เซ็นคังดังขึ้นอีกครั้ง

“ยะ... แย่แล้ว... ได้โปรด..” เสียงขอชีวิตจากปากของ “เทพผู้พิทักษ์ชาติญี่ปุ่น” ทำให้ผู้ชมทั้งโลกอึ้งค้าง

แม้แต่ อาชิคางะ โนบุโอะ ที่อยู่ในเมืองซือกกุนเองก็แทบคลั่ง “ไอ้สารเลว! นั่นมันเทพผู้พิทักษ์ของเรานะ! ขี้ขลาดขนาดนี้เชียวรึ! มันคือความอัปยศของซามูไร!”

แต่เสียงคำรามนั้นก็ต้องหยุดลงในทันที  เพราะภาพในจอเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ในมือของเจิ้งมู่... อัญมณีสีดำสนิทหนึ่งเม็ดที่เปล่งแสงสลัว

จากนั้นข้อความจากระบบก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

【แก่นกำเนิดแห่งพลัง ‘ฮาคิ’】

【 ระดับ: สีส้มระดับตำนาน】

【 ผลิตโดย: ช่างกลเจิ้งมู่】

【 วัสดุ: สกัดจากพลังต้นกำเนิดของอาชีพระดับ SSS “ปีศาจดาบมืด”】

【 ผล: เมื่อฝังในสิ่งสร้างจักรกล จะทำให้สิ่งนั้นสามารถใช้พลัง “ฮาคิ” ได้ทุกประเภท  ทั้งฮาคิแห่งการรับรู้, ฮาคิแห่งเกราะ และฮาคิราชันย์】

ทั่วทั้งโลกเงียบกริบ... ก่อนจะระเบิดออกพร้อมกันราวพายุ

“บ้าเอ๊ย! แบบนี้มันจะเหลือใครปลอดภัยอีก!”

“หมอนี่มันทำลายสมดุลของทั้งโลกแล้ว!”

“ถ้าเขาดูดพลังอาชีพใครก็ได้... เราทุกคนก็กลายเป็นเหยื่อได้ทั้งนั้นสิ!!”

ในพระราชวังไวท์เจดของ “สหรัฐอเมริกา” จักรพรรดิถึงกับลุกพรวดจากบัลลังก์

“ของแบบนั้น... มันมีอยู่จริงเหรอ...!”

ส่วนราชินีแห่งอาณาจักรอังกฤษก็ทำได้เพียงกุมหน้าผาก สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“คนแบบนี้... ถ้ายังอยู่ โลกนี้จะไม่มีใครปลอดภัยอีกต่อไป...”

….

เจิ้งมู่เงยหน้าขึ้น ยิ้มเย็น แล้วหันไปมองเทะซึกะ เซ็นคิโย  “ทีนี้... ถึงตาแกแล้ว”

“ไม่——! อย่า... ฉันขอร้อง!” เสียงร้องไห้ปนเสียงขอชีวิตดังระงม แต่สิ่งที่ตอบกลับคือแสงสีทองอมแดงอีกระลอก เสียงกรีดร้องดังสะท้านฟ้า ก่อนร่างของเทะซึกะ เซ็นคิโยจะค่อย ๆ จางหายไป เหลือเพียงวัตถุสีเงินขนาดเท่าฝ่ามือ

【 แก่นคำนวณดาบใหญ่】

【ผล: จำลองและเรียนรู้สกิลการฟันของนักรบได้ 100% และคำนวณสร้างสกิลใหม่ที่ทรงพลังกว่าเดิม】

เสียงสบถดังพร้อมกันทั่วโลก

“ไอ้บ้านี่มันปีศาจหรือคนกันแน่!”

ภายในสถานทูตญี่ปุ่นในเมืองหลวงของประเทศมังกร  โยชิดะ ชิโร่ ได้เเต่จ้องภาพในจออย่างคนสิ้นสติ

“พี่น้องเทะซึกะ... พังยับหมดแล้ว...” เขาทรุดตัวลง มือกำหัวแน่น “ถ้าหมอนั่นเอาพลังทั้งสามมารวมกัน... สิ่งประดิษฐ์จักรกลของเขาจะร้ายกาจขนาดไหนกันนะ...”

ภาพฝันร้ายในหัวเขาเริ่มชัดขึ้น  จักรกลปีศาจที่รวมพลังของเทพพิทักษ์ทั้งสาม!

“ฝ่าบาท... กระหม่อม... ไร้ความสามารถเอง...” เสียงสะอื้นดังสะท้อนในห้องโถง

แต่ในจอถ่ายทอดสด เจิ้งมู่กลับเดินอย่างสงบ เข้าใกล้ร่างของพี่ใหญ่เทะซึกะ เซ็นคัง ที่ถูกแช่แข็งทั้งตัว คราวนี้เขาไม่ได้เอื้อมมือไปจับ แต่หยิบ “ตราประทับสีเลือด” ขึ้นมาลอยเหนือร่าง

แสงแดงฉานปกคลุมทั่วร่าง เสียง “ซึ่ดซึ่ดซึ่ด...” ดังไม่หยุด พลังเลือดจำนวนมหาศาลถูกดูดออกอย่างช้า ๆ จนร่างน้ำแข็งเริ่มแห้งกรัง แปรเปลี่ยนเป็นมัมมี่ในที่สุด

จากนั้นหนังสือสกิลสีเลือดเล่มหนึ่งก่อตัวขึ้นกลางอากาศ ก่อนตกลงสู่มือของเจิ้งมู่

【เงาดาบปีศาจ】

【 สกิลติดตัวของอาชีพ “ปีศาจดาบมืด”】

【ผล: เมื่อสังหารสิ่งมีชีวิต จะสร้าง “ดาบวิญญาณ” หนึ่งตน เพิ่มพลังโจมตี ป้องกัน และสร้าความเสียหายทางจิตแก่ศัตรูรอบข้าง ดาบวิญญาณจะคงอยู่ 6 ชั่วโมง หากหยุดต่อสู้จะสลาย】

ห้องบัญชาการของประเทศมังกรเงียบกริบ ก่อนจะระเบิดเสียงสบถพร้อมกัน “ไอ้เด็กนี่... คนตายก็ยังไม่เว้นเหรอเนี่ย?!”

แต่เจิ้งมู่เพียงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพลิกหนังสือในมืออย่างใจเย็น ในโลกที่ “อาชีพ” เคยเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์  เเต่เขาได้พลิกมันให้กลายเป็น “ทรัพยากร” ที่สามารถเก็บเกี่ยวได้ตามใจ

และตั้งแต่วินาทีนั้น  ทั้งโลกก็รู้แล้วว่า...“มังกรหนุ่มผู้สร้างสิ่งประดิษฐ์จักรกล” ไม่ได้เป็นเพียงนักรบ แต่คือ ผู้ล่าแห่งยุคสวรรค์  ตัวจริงเสียงจริง