บทที่ 182  “ก็อดซิลล่า!!!”

บทที่ 182  “ก็อดซิลล่า!!!”

เสียงคำรามกึกก้องของเจิ้งมู่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามอันดุดันของอสูรกายยุคก่อนประวัติศาสตร์! ในเสียงคำรามนั้น มือยักษ์ของปีศาจกลืนกิน “บาร์น” ก็ถูกคว้าจับ ก่อนจะถูกฉีกออกอย่างโหดเหี้ยมท่ามกลางเสียงกรีดร้องอันสั่นสะเทือนหัวใจ  ร่างยักษ์ของมันถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไปทันที!

“ตูม!!!”

แขนขนาดเท่าตึกสูงหลายชั้นของมันตกกระแทกกลางเมืองหลวงของประเทศไทย แรงสั่นสะเทือนสะท้านฟ้าดิน  อาคารบ้านเรือนพังราบเป็นแนวยาว ร่างนักรบหลายร้อยถูกบดขยี้จนแม้แต่เสียงร้องก็ไม่มีโอกาสเปล่ง! เลือดและเศษเนื้อกระเซ็นกระจายทั่วพื้นราวกับฝนสีชาด

เพียงแค่ปรากฏตัวไม่กี่วินาที “ก็อดซิลล่า” ที่เจิ้งมู่สร้างขึ้น  ก็ทำให้ทั้งสนามรบ... เเละทั้งโลก... ต้องตะลึงงัน!

“โฮ่เล่ย์เชี่ยะ! นั่นมันตัวอะไรกันวะ?!”

“มาซ่า...ฟัค!!”

“นานี!!??”

เสียงอุทานแตกตื่นดังขึ้นจากเหล่านักรบทั่วโลก ทุกสายตาจ้องมองภาพในจอมอนิเตอร์ราวกับสมองหยุดทำงาน

ปีศาจ “บาร์น” ผู้กลืนกินทุกสิ่ง ถูกซัดเลือดกระอักในพริบตา ส่วนเจ้าก็อดซิลล่าตัวมหึมานั้น กลับกลายเป็นศูนย์กลางของโลกอย่างแท้จริง

“พระเจ้า... นี่มัน... ของจริงเหรอ...”

เสียงพึมพำจากผู้ชมทั่วโลกในระบบถ่ายทอดสด เต็มไปด้วยทั้งความหวาดกลัวและไม่อยากเชื่อ

จากปากของก็อดซิลล่าเปล่งเสียงคำรามอีกครั้ง  เสียงนั้นดังก้องราวกับโลกกำลังสั่นสะเทือน ฟันและโครงสร้างภายในเผยให้เห็นกลไกซับซ้อนราวจักรกลสวรรค์ ถ้าไม่ใช่เพราะกล้อง “ถ่ายทอดสดของพลังเเห่งโลก” คมชัดถึงขนาดนี้  ก็คงไม่มีใครเชื่อว่า... สิ่งมีชีวิตยักษ์ตรงหน้านี้ คือผลงานของ “ช่างกล” ที่ชื่อเจิ้งมู่จริงๆ!

ศูนย์กลางเมืองเสิ่นตู ประเทศมังกร

ท่านหลีกำลังส่งคำสั่งด่วนไปยังกู่เซิงตงที่แนวหน้า แต่พอภาพในจอฉายให้เห็นปีศาจบาร์น ถูกซัดจนแขนขาดกลางกล้อง  หัวใจของชายผู้ผ่านศึกมานับไม่ถ้วนก็ถึงกับสั่นสะท้าน

“ท่านหลี! เห็นไหม! ไอ้เด็กนั่นมัน... มันสร้างสัตว์ประหลาดขึ้นมาอีกแล้ว!!!”

เสียงของกู่เซิงตงจากเครื่องสื่อสารสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น ท่านหลีมองภาพนั้นตาค้าง  ร่างของก็อดซิลล่าขยับตัว หางยักษ์ที่มีเกล็ดแหลมราวใบมีดสะบัดออก เพียงฟาดเดียว ก็ซัด “เพโรซ่าแห่งโรคระบาด” กระเด็นปลิวออกไปในทันที!

“ไอ้หนูนี่...” ท่านหลีพึมพำในลำคอ

ข้างๆ “ท่านหลิน” ก็ได้คว้าแขนเขาแน่นด้วยความตื่นเต้นจนแทบหลุดจากเบ้า

“โอย! เหล่าหลี! ดูสิ! มันสร้างสัตว์ยักษ์อีกแล้ว! ให้ตายเถอะ! มันซัดพวกเทพปีศาจเหมือนตีลูกหมาเล่นเลยว่ะ!!”

ท่ามกลางเสียงสบถและความตื่นตะลึงของเหล่าผู้อาวุโส ท่านหลีกลั้นไม่อยู่จนคำรามออกมา “เวรเอ๊ย! ไอ้เด็กนี่มันจะมีอะไรอีกไหมที่ทำไม่ได้วะเนี่ย!!!”

….

ในจอถ่ายทอดสด ก็อดซิลล่าก็ได้ฉีกแขนของ “บาร์น” ไปหนึ่งข้าง ก่อนจะตะปบ “เพโรซ่า” กระแทกพื้น แล้วพุ่งเข้าหา “กอลันส์ แห่งโลหิตพิษ” ทันที!

เสียงคำรามก้องสนั่น  ลำแสงสีขาวจากปากของมันพุ่งออกมาราวอเวจี พลังความร้อนระดับนรกโลกันต์กระแทกเข้าที่หัวของ กอลันส์จนแหลกครึ่ง!

….

ภายในเมืองหลวงประเทศไทย

เพียงพริบตาเดียว สัตว์ปีศาจทั้งสามที่ “กาวิชญ์” เรียกออกมา ก็ถูกซัดจนล้มทั้งหมด แม้พลังชีวิตของพวกมันจะลดลงเพียงหนึ่งส่วน แต่ภาพนั้นก็เพียงพอจะทำให้คนทั้งเมืองหัวใจแทบหยุดเต้น

กาวิชญ์ที่เคยหัวเราะเยาะอยู่ไกลๆ ถึงกับแข็งค้าง  “ไม่นะ... เป็นไปไม่ได้!”

เขาจ้องภาพตรงหน้าด้วยความสยอง  ร่างยักษ์ที่เขาภูมิใจเรียกออกมาถูกซัดกระเด็นเหมือนตุ๊กตา! ความกลัวกัดกินหัวใจจนมือสั่นไม่หยุด “บ้าเอ๊ย!”

ด้วยสัญชาตญาณเอาชีวิตรอด เขารีบชูไม้เท้าศีรษะแกะขึ้นร่ายเวทเรียกปีศาจอีกครั้ง เเละทันใดนั้น “เพโรซ่าแห่งโรคระบาด” ที่ถูกตีจนกระเด็น กลับพุ่งเข้ามาพันรอบร่างของก็อดซิลล่าแน่นหนา พร้อมปล่อยหมอกพิษสีเขียวเข้มออกมาท่วมทั่วพระราชวัง

หมอกพิษแผ่กระจายรวดเร็วราวพายุทรายสีมรกต กลืนกินเมืองทั้งเมือง เสียงกรีดร้องของนักรบไทยดังระงม ผู้คนไม่มีแม้แต่เวลาจะหนี  หมอกพิษเข้าครอบคลุมทุกสิ่งในชั่วลมหายใจเดียว!

แต่เจิ้งมู่ยังคงเยือกเย็น ภายในร่างกลที่เชื่อมต่อกับจิต เขาจ้องไปข้างหน้าด้วยสายตาแน่วแน่

กรงเล็บของก็อดซิลล่ากระชากตะขาบยักษ์ออกจากตัว “โฮ๊วววว!!!”

เสียงคำรามสะเทือนฟ้าก่อนที่ “ลมหายใจปรมาณู” จะพ่นออกมาอีกครั้ง เปลวเพลิงสีขาวเผาร่างเพโรซ่าแหลกเป็นสองท่อนในพริบตา!

….

ตัดภาพมาที่ พระราชวังเซนต์ไวท์เจด ประเทศสหรัฐอเมริกา

กษัตริย์ยังถือแก้วแชมเปญอยู่ในมือ แต่สีหน้ากลับมืดครึ้มเหมือนพายุฝน บนจอถ่ายทอดสด สัตว์ปีศาจทั้งสามที่พวกเขาคิดว่าเป็น “หมัดเด็ด” กลับถูกสัตว์จักรกลของประเทศมังกรซัดเละในเวลาไม่ถึงห้านาที!

“ทำไมมันถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?! สามอสูรแห่งหายนะยังสู้ไม่ได้เหรอ?!”

เขาทุบโต๊ะอย่างเดือดดาล รู้ดีว่าชาวมังกรในโลกออนไลน์กำลังรอหัวเราะเยาะพวกเขาอยู่ และนั่น... สำหรับเขา คือความอับอายที่สุด!

ข้างกายของเขา ได้มีข้าราชการคนหนึ่ง เอ่ยเสียงเบา “ฝ่าบาท...อย่าเพิ่งทรงกังวล กาวิชญ์ยังไม่ใช้ไม้ตายสุดท้ายของพวกเขา...”

คำพูดยังไม่ทันจบ ร่างของเพโรซ่าที่เพิ่งถูกฉีกขาด ก็ถูกพลังมืดดึงกลับมารวมอีกครั้ง กาวิชญ์คำราม “อาทิตย์!!” เสียงก้องสะเทือนทั่วฟ้า

แสงทองส่องลงจากเบื้องบน  เวทศักดิ์สิทธิ์ของ “นักพรตอาทิตย์” ก็ทำงาน ตัวอักษรทองผุดขึ้นรอบร่างของกาวิชญ์ ก่อนพลังทั้งหมดจะถูกรวบรวมเข้าไปในร่างเขา!

เศษเนื้อของสามอสูรรวมตัวกันอีกครั้ง เสียงคำรามสนั่นหวั่นไหว  อสูรร่างใหม่ถือกำเนิดกลางเวหา: มันคือ “อสูรปลาหมึกยักษ์สีทอง” ที่เต็มไปด้วยหนามแหลมและพลังเปล่งประกายราวดวงอาทิตย์!

…

ที่ ห้องบัญชาการประเทศมังกร

ท่านหลีและเหล่าผู้อาวุโสมองภาพตรงหน้าด้วยความตึงเครียด “ซวยแล้ว...” เขาพึมพำเสียงต่ำ

เสียงคำรามของอสูรยักษ์ก้องสะเทือน “ไอ้มังกรสวะ... กล้าทำให้ฉันโกรธงั้นเหรอ!!”

เส้นหนวดมหึมานับร้อยเส้นฟาดออกไปทั่วฟ้า พื้นดินที่โดนสัมผัสแตกสลายราวทรายที่ถูกลมพัด

เจิ้งมู่เบิกตากว้าง  เขาไม่รอช้า รีบใช้สกิล 【เสริมพลังกลจักร!】 ขึ้นมาทันที

จากนั้นร่างของเขาก็กลายเป็นแสงพุ่งเข้าสู่ก็อดซิลล่า ทันใดนั้น ท่าที่ไม่เคยใช้มาก่อนถูกเปิดใช้งาน 【โอวเมน: ยุคกลจักร】

เสียงโลหะกระทบกันดังสะท้อนทั่วสนามรบ ร่างของก็อดซิลล่าเปล่งประกายด้วยพลังกลสีเงิน พลังทุกด้านพุ่งทะยานขึ้นกว่าเดิมถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์!

ลมหายใจปรมาณูพุ่งออกอีกครั้ง  รุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ตัวเลขความเสียหายเด้งขึ้นบนหน้าจอราวสายฝนตกหนัก

【HP -480,000】

【HP -620,000】

【HP -670,000】

...

เพียงครู่เดียว พลังชีวิตของอสูรปลาหมึกสีทองก็หายไปเกือบหนึ่งในสาม!

แต่ในห้องบัญชาการ... กลับไม่มีใครยิ้มได้

ท่านหลีพยายามติดต่อเจิ้งมู่แต่ไร้สัญญาณตอบกลับ

และแล้ว  เสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งของกาวิชญ์ก็ดังก้องออกมา

ร่างของเขาระเบิดแสงสีทอง ก่อนที่พลังมหาศาลจะสะท้อนกลับไปยังร่างของก็อดซิลล่า!

【HP -71,400,000】

“ฮ่าๆๆๆ โง่เง่าจริงๆ ! เเกคงไม่รู้เลยสินะว่าฉันมีสกิล ‘กงล้อแห่งกรรม’ ที่สะท้อนความเสียหายกลับสองเท่า!!”

เจิ้งมู่สบถลั่น บนแผงสถานะปรากฏข้อความ

“คุณได้รับผลจากสกิล【กงล้อแห่งกรรม】 ความเสียหายสะท้อนกลับสองเท่า!”

ทันใดนั้น ร่างยักษ์ของกาวิชญ์ก็กระโจนขึ้น เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องขึ้นมา  เขาพุ่งลงมากดร่างของก็อดซิลล่าไว้ใต้ร่างมหึมา!

เสียงกัดกร่อนดัง “ซี๊ดๆๆ” จากนั้นพลังชีวิตของก็อดซิลล่าร่วงฮวบอย่างรวดเร็ว!

“ฮ่าๆๆๆ ตายซะ! ของเล่นกลน่ะเหรอ? ก็แค่เศษเหล็กไร้ค่าเท่านั้นเอง! ฮ่าฮ่าฮ่า!!!”

เจิ้งมู่ที่ยังเชื่อมจิตอยู่ภายในร่างกล กัดฟันแน่น “บัดซบ... ประมาทไปจริงๆ... ของแบบนี้ฉันตั้งใจจะเก็บไว้ใช้ตบหน้าพวกอเมริกาแท้ๆ...”

เขาสบถเสียงต่ำ ก่อนสั่งคำสั่งสุดท้ายด้วยจิตแน่วแน่

“คำสั่งพิเศษ!  เปิดใช้งานแกนระเบิด ‘โคะเร็น’!”

สิ้นเสียง ร่างของก็อดซิลล่าก็สั่นสะท้าน เปลวแสงสีแดงเข้มเริ่มปะทุจากแกนกลาง...

การต่อสู้ระหว่าง “สัตว์จักรกล” กับ “อสูรแห่งกรรม” กำลังจะเข้าสู่จุดเดือดที่ไม่มีใครหยุดได้!