บทที่ 150 เสียงคำรามของป้อมปราการลอยฟ้า ความโดดเดี่ยวของประเทศเกาหลี

บทที่ 150 เสียงคำรามของป้อมปราการลอยฟ้า ความโดดเดี่ยวของประเทศเกาหลี

ตั้งแต่ป้อมปราการลอยฟ้าปรากฏขึ้นเหนือท้องฟ้า เมืองฮันซิงก็กลายเป็นเหมือนรังมดที่ถูกเขย่า  ผู้คนแตกตื่นอลหม่าน ทั้งผู้ปลุกอาชีพและชาวบ้านต่างพากันวิ่งหนีตายไปยังประตูเมืองและลานเคลื่อนย้ายเพื่อหนีเอาชีวิตรอดกันอย่างสิ้นสติ

บนกำแพงเมือง เหล่าทหารประจำการมองท้องฟ้าอย่างตึงเครียด ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง แต่ป้อมปราการลอยฟ้าขนาดมหึมากลับยังคงเงียบงัน ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ทั้งสิ้น

ความเงียบนี้... ไม่ได้ทำให้พวกเขารู้สึกโล่งอกเลยแม้แต่น้อย กลับกัน  มันกลับเป็นเหมือนเสียงนับถอยหลังบนแท่นประหาร หัวใจเต้นถี่แทบทะลุอก เหงื่อเม็ดโตไหลอาบหน้าผากของนายพลผู้บัญชาการ ในขณะที่เหล่าผู้ปลุกอาชีพของประเทศเกาหลี ก็ได้แต่แหงนหน้ามองอย่างหวาดกลัว มือที่ถืออาวุธนั้นสั่นระริก

“ท่านแม่ทัพ... เราจะมีคนมาช่วยไหมครับ?” เสียงสั่นเครือปนสะอื้นดังขึ้นจากข้างกาย นายพลเม้มปากแน่น ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

ช่วยงั้นหรือ? จะให้ใครมาช่วย? กองกำลังหลักของพวกเขาแทบทั้งหมดติดอยู่ใน “ดันเจี้ยนลับต่างมิติ” ที่เปิดศึกกับกองทัพมังกรอยู่ตอนนี้! หรือจะหวังให้ฝ่าบาทส่งทหารองครักษ์ที่คอยป้องกันเมืองหลวงมาช่วย? นั่นก็เป็นไปไม่ได้...

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไร เสียงกลไกจากฟากฟ้าก็ดังก้องขึ้นมา

“ฮื้มมมมม——”

“แกรก แกรก แกรก——”

เสียงเครื่องจักรทำงานดังต่อเนื่อง เหล่าทหารพากันแหงนหน้ามอง แล้วก็เห็นมัน  ป้อมปราการลอยฟ้ายักษ์ค่อย ๆ เปิดช่องใต้ท้องลานออก ปรากฏกระบอกปืนสีเงินนับร้อยเรียงรายแน่นขนัด พุ่งปลายลงมายังเมืองเบื้องล่าง!

“มันจะโจมตีแล้ว! หนีเร็ว!!!”

“อย่ามาขวางเว้ย! ออกไป!!”

“อย่าเหยียบแม่ฉัน! ฮืออออ!”

เมืองฮันซิงปั่นป่วนยิ่งกว่าเดิม เสียงหวีดร้องดังระงมไปทั่ว ถนนทุกสายกลายเป็นนรกบนดิน ผู้คนเบียดเสียดจนเหยียบกันตาย ขณะที่ผู้ปลุกอาชีพบางคนถึงขั้นชักอาวุธออกมาไล่ฟันคนร่วมชาติที่ขวางทางหนี

เพียงแค่เห็นปากกระบอกปืนของป้อมปราการลอยฟ้ามุ่งลงมา ความตายก็แผ่กระจาย  มีคนเหยียบกันตายเป็นร้อยในพริบตา

ในห้องควบคุมของป้อมปราการลอยฟ้า “เจิ้งมู่” มองภาพความโกลาหลเบื้องล่างผ่านจอมอนิเตอร์ ใบหน้าของเขายกยิ้มช้า ๆ “ฮ่ะฮ่า... ภาพมันช่างงดงามจริง ๆ”

ในน้ำเสียงนั้นไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความรู้สึกผิดแม้เเต่น้อย มีเพียงความเพลิดเพลิน เหมือนกำลังชมละครเวทีที่แสดงได้สมจริงจนคนดูขนลุก

“เริ่มชาร์จพลังปืนเลเซอร์เน่าเสีย”

เสียงของ “เรดควีน” ดังขึ้น พร้อมกับเสียงฮัมจากระบบพลังงานที่เริ่มทำงานทั่วป้อมปราการลอยฟ้า

เสียงฮื้มที่ดังสะท้อนในอากาศเหนือเมืองฮันซิง ทำให้ทั่วทั้งดาวบลูสตาร์ต่างหยุดนิ่ง ทุกสายตาจับจ้องไปยังภาพนั้นผ่านการถ่ายทอดสดของ “พลังเเห่งโลก”

“พระเจ้า... มันจะฆ่าล้างเมืองจริง ๆ เหรอ?!”

“ทำไมพวกเกาหลีถึงได้ไร้ความสามารถขนาดนี้? เทพผู้พิทักษ์ชาติของพวกเขาหายไปไหน?”

“เมื่อวานคนในเมืองฮันซองตายไปสามแสนคนแล้วนะ!!”

“พวกเราชาวญี่ปุ่นยังถูกเรียกว่าคลั่ง แต่นี่สิ... มันคือปีศาจชัด ๆ!”

ณ พระราชวังโทกุงาวะแห่งประเทศญี่ปุ่น

จักรพรรดิซึ่งกำลังเจรจากับ “ท่านหลี่” จากประเทศมังกร ได้รับรายงานจากขันทีข้างกาย เขาเพียงเหลือบตาไปมองจอภาพโฮโลแกรมที่ฉายการสังหารหมู่สด ๆ

ท่านหลี่มองสีหน้าของอีกฝ่ายแล้วก็ยิ้มบาง “ฝ่าบาทเข้าใจไม่ผิดหรอก ที่จริงประเทศเรากับพวกท่านก็แค่มีความขัดแย้งทางทรัพยากรเท่านั้น ไม่ได้ต้องรบกันถึงขั้นทำสงครามระหว่างประเทศ... ปัญหาทั้งหมดมันเริ่มเพราะประเทศเกาหลีไม่สามารถปกป้องทรัพยากรของตนเองได้”

คำพูดยังคงอ่อนโยน แต่ภาพในจอมอนิเตอร์กลับไม่ปรานีเเม้เเเต่น้อย เสียงเครื่องจักรฮัมดังราวกับเสียงของยมทูตเรียกวิญญาณ ใต้ท้องฟ้าเหนือเมืองฮันซิง พลันมีแสงสีม่วงเข้มก่อตัวขึ้นที่ปลายกระบอกปืนทั้งหมด

บนกำแพงเมือง เหล่าทหารเปิดโล่ป้องกัน ใช้ทุกสกิลที่มีเสริมพลังในชั่วขณะนั้น ไม่มีใครเชื่อว่ากำแพงพลังของเมืองฮันชิงจะต้านไหว หลังจากที่เมืองฮันซองถูก “ปืนทำลายล้างอะตอม” ยิงจนสลายทั้งเมืองเมื่อวานนี้

เสียงชาร์จพลังถึงจุดสูงสุด   “วี๊ดด——！”

จากนั้นไม่นาน แสงสีม่วงเข้มก็พุ่งลงมาเหมือนสายฟ้าแห่งเทพเจ้า พลังปะทะกับโล่พลังสีทองที่ครอบคลุมเมืองฮันซิงจนเกิดคลื่นพลังสะเทือนทั่วฟ้า

ในที่ว่าการเจ้าเมือง “คริสตัลป้องกันเมือง” กำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ตัวเลขบนจอเริ่มลดลงอย่างบ้าคลั่ง

【ค่าความทนทานของเกราะป้องกันเมือง: 2.55 ล้าน / 3 ล้าน】

【1.94 ล้าน / 3 ล้าน】

【1.17 ล้าน / 3 ล้าน】

【......】

ในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ตัวเลขก็ร่วงฮวบลงมาอย่างรวดเร็วเหมือนเลือดจากแผลเปิด

“ครืนนนน——！” เสียงระเบิดสะเทือนโลกดังขึ้น

โล่สีทองบนท้องฟ้าพังทลายราวกับกระจกแตก ละอองพลังระยิบระยับสลายหายไปในอากาศ

จากนั้น...

“ตูม！ตูม！ตูม！” แสงเลเซอร์สีม่วงเข้มก็กระหน่ำลงมาใส่เมือง อาคารหลายแห่งระเบิดหายไปทั้งแถบ เหลือไว้เพียงฝุ่นและเถ้าถ่าน

เสียงกรีดร้องปะปนกับเสียงระเบิดดังไปทั่วเมือง  “อ๊ากกกกกกกกก!!!”

บนกำแพง เมื่อนายพลพยายามตะโกนปลุกขวัญ “ยืนหยัดไว้! แสดงให้เห็นถึงศักดิ์ศรีของพวกเรา! จงปกป้องชาติของเราให้ถึงที่สุด!”

แต่กลับไม่มีใครฟังแล้ว... ทหารจำนวนมากถอยหนี บางคนก้าวพลาดจนตกลงมาจากกำแพง บ้างโยนอาวุธทิ้งเเล้ววิ่งหนีไปอย่างสิ้นสติ

“...จบสิ้นแล้ว”

เสียงโลหะกระทบพื้นดัง “คลัง” อาวุธในมือหลุดร่วง  นายพลได้เเต่มองขึ้นไปบนฟ้าอย่างสิ้นหวัง  ปืนพวกนั้นมีเป็นร้อย แค่ยิงไปสิบกว่ากระบอกก็ทำลายเมืองได้ขนาดนี้...เเล้วถ้าพร้อมกันยิงทั้งหมด... เมืองฮันซิงก็คงเหลือเพียงผงธุลี

…..

ที่พระราชวังญี่ปุ่น สีหน้าของจักรพรรดิแข็งค้าง หนวดของเขากระตุกไม่หยุด เขาอึ้งจนพูดไม่ออกอยู่นาน กว่าจะฝืนยิ้มออกมาได้

“ท่านหลี่... ท่านพูดถูก... ระหว่างประเทศเรากับพวกท่าน มันก็แค่เรื่องเข้าใจผิดเล็กๆน้อยๆกันเท่านั้นเอง... ไม่มีความจำเป็นต้องขยายจนเป็นสงครามระหว่างชาติ”

เขากัดฟันพูดต่อ “เราจะถอนกำลังทั้งหมดออกจากดันเจี้ยนลับต่างมิติ และหยุดการรุกรานประเทศของท่านทันที...”

ท่านหลี่ยิ้มบาง “นั่นสินะ เรื่องชดเชยความเสียหายก็ค่อยมาคุยกันในภายหลัง”

เมื่อการเจรจาจบลง ท่านหลี่ก็หันมาทางกู่เซิงตงและเหล่านายทหาร ใบหน้ายกยิ้มอย่างเยือกเย็น “ฮ่า... ตอนนี้ประเทศเกาหลีก็เหลือแค่รอให้พวกเราชำแหละเท่านั้น”

“สะใจชิบหาย!”

“พระเจ้า เจิ้งมู่นี่มันปีศาจของแท้! ถ้าท่านหลี่ไม่สั่งยั้งไว้ ป่านนี้เมืองฮันซิงคงหายไปจากแผนที่แล้ว!”

“เร็วเข้า! เมื่อญี่ปุ่นหยุดสนับสนุน พวกเราจะบดขยี้ประเทศเกาหลีได้ในพริบตา! ถึงเวลาขยายอาณาเขตแล้ว!”

เสียงหัวเราะสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุม

…

ขณะเดียวกัน บนท้องฟ้าเหนือเมืองฮันซิง ป้อมปราการลอยฟ้าก็ค่อย ๆ เก็บกระบอกปืนกลับ เสียงเครื่องยนต์คำรามอีกครั้ง ก่อนจะเคลื่อนตัวมุ่งสู่ “ทิศเหนือ”

ในวังหลวงของประเทศเกาหลี กษัตริย์เกาหลี ซึ่งเพิ่งโล่งใจไปได้ไม่ทันไร ก็หน้าถอดสีอีกครั้ง “ไม่นะ... ทิศนั้น... นั่นมันเมืองซอกกอน!”

ขันทีใหญ่ร้องเสียงหลง “ฝ่าบาท! ป้อมปราการลอยฟ้ามุ่งไปทางเมืองซอกกอนแล้ว!”

เหล่าขุนนางต่างหน้าซีดเผือดจนเป็นสีขาว ในขณะเดียวกัน การถ่ายทอดสดจากพลังเเห่งโลกก็แสดงภาพป้อมปราการลอยฟ้าที่ปรากฏเหนือเมืองซอกกอน ปากกระบอกปืนเริ่มชาร์จพลังอีกครั้ง

พระพักตร์ของกษัตริย์ซีดขาว รู้ทันทีว่าชะตากรรมกำลังจะซ้ำรอย

แต่ยังไม่ทันจะตั้งหลักได้ดี ทหารในเครื่องแบบก็พุ่งพรวดเข้ามารายงานอย่างร้อนรน “ฝ่าบาท! ข่าวร้าย! ประเทศญี่ปุ่นประกาศถอนการสนับสนุนจากดันเจี้ยนลับต่างมิติแล้ว!”

“ตอนนี้... เราต้องเผชิญหน้ากับประเทศมังกรเพียงลำพัง!”

เสียงรายงานนั้นดังขึ้นกลางห้องบัลลังก์ ราวกับระฆังแห่งหายนะที่ส่งสัญญาณว่า  จุดจบ... ของประเทศประเทศเกาหลี กำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว