บทที่ 138 ถ้ารุ่นพี่ของฉันทำแค่ทำให้แก ‘พิการ’ ได้ วันนี้ฉันนี่แหละ จะทำให้แกตายทั้งเป็น!

บทที่ 138 ถ้ารุ่นพี่ของฉันทำแค่ทำให้แก ‘พิการ’ ได้ วันนี้ฉันนี่แหละ จะทำให้แกตายทั้งเป็น!

ภายในคลังสมบัติ เสียงโลหะกระทบกันดังระงมไม่หยุดเป็นเวลาสามชั่วโมงเต็ม  เจิ้งมู่แทบไม่ได้หยุดหายใจแม้แต่วินาทีเดียว เขาอยู่ในสภาวะจดจ่อสุดขีด กระทั่งเสียงแจ้งเตือนในหัวดังขึ้น

【ภารกิจเลื่อนขั้นช่างกล Lv30 สำเร็จ】

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างงงงันอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนสมองยังตามไม่ทันว่า... เขาทำสำเร็จแล้วจริงๆ

หลังผ่านช่วงเวลาตกตะลึงสั้น ๆ เขาก็รีบเปิดหน้าต่าง “ต้นไม้สกิล” ขึ้นมาทันที

ตรงมุมจอ สัญลักษณ์หนึ่งเปล่งประกายสว่างจ้า ยิ่งกว่าสกิลใดๆ ที่เขามีมา  และที่น่าสนใจคือ มันมีรูปร่างไม่เหมือนสัญลักษณ์อื่นๆ เลย

แต่เขาก็ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนั้นตอนนี้ เเละสิ่งเดียวที่อยากรู้คือ “มันทำอะไรได้บ้าง?”

【วิชาใหญ่ · ยุคกลจักร (Exmax): สกิลขั้นสูงของช่างกล Lv30 ใช้แล้วจะเพิ่มค่าสเตตัสแบบสุ่มให้แก่สิ่งประดิษฐ์จักรกลทุกตัวที่อยู่ใต้บัญชา 20–50% เป็นเวลา 1 ชั่วโมง คูลดาวน์ 24 ชั่วโมง ไม่ใช้หน่วยประมวลผล  หมายเหตุ: ไม่สามารถลดหรือเร่งเวลาคูลดาวน์ได้】

“โว้ะ! สุดยอดไปเลยโว้ยยย!!!”

เจิ้งมู่กระโดดตัวลอยด้วยความดีใจแทบจะในทันที นี่มันสุดยอดแห่งความคาดหวังของเขาเลย! แม้จะรู้ดีว่าช่างกลไม่ใช่อาชีพสายโจมตีตรงๆ แต่สกิลนี้ บัฟที่ครอบคลุมทั้งกองทัพสิ่งประดิษฐ์จักรกลของเขา! มันเกินกว่าที่เขาฝันไว้เสียอีก!

วันละหนึ่งครั้งก็ช่างเถอะ เเต่แค่ชั่วโมงเดียวก็เพียงพอจะพลิกสนามรบให้กลายเป็นนรกโลกันต์สำหรับศัตรูได้แล้ว

คิดดูสิ... แค่สองเงื่อนไขนี้  “เพิ่มพลังให้ทุกสิ่งประดิษฐ์จักรกล” กับ “เพิ่มทุกสเตตัส”  เเค่นี้มันก็ไม่มีสกิลของอาชีพไหนในโลกเทียบได้เเล้ว!

ช่างกลไม่จำเป็นต้องมีสกิลโจมตี เพราะสิ่งที่เขาต้องการมีเพียงอย่างเดียว คือ “จำนวน” และ “คุณภาพ” ของสิ่งประดิษฐ์จักรกลภายใต้คำสั่งของเขา

และสกิลนี้… มันก็คือการยกระดับทุกอย่างขึ้นไปอีกขั้นในเชิงระบบรวมทั้งหมด!

ลองคิดดู  ถ้ามีหุ่น T-1000 จำนวน 1000 ตัว หลังใช้สกิลนี้ แม้แต่ผลสุ่มต่ำสุด 20% ก็เท่ากับว่าเขาจะได้กองทัพ T-1000  1,200 ตัวในชั่วพริบตา! แต่ถ้ามีหมื่นตัวล่ะ? หรือหลายหมื่นตัว? ...ความคิดแค่นี้ก็ทำให้หัวใจของเขาเต้นระส่ำราวกับจะระเบิดออกมาเเล้ว

ในขณะที่เขากำลังอารมณ์ดีจนแทบจะร้องเพลงเต้นระบำอยู่คนเดียว  เสียงฝีเท้ากระชั้นและสีหน้าจริงจังของ “มิราเจ” ก็ดึงเขากลับสู่ความจริงอีกครั้ง

“เจ้านาย! ‘เรดควีน’ ขอเชื่อมสายด่วนด่วนค่ะ!”

เจิ้งมู่ขมวดคิ้วทันที ก่อนจะพยักหน้าให้เธอเชื่อมสาย

ทันใดนั้น เสียงของเรดควีนก็ดังขึ้นตรงในหัวของเขา  เสียงนั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

“เจ้านาย! ฝ่ายเกาหลีส่ง ‘อาชีพระดับตำนาน’ ออกมาแล้ว! คืออดีตเทพผู้พิทักษ์ประเทศ  ราชามังกรโลหิต ! ลีแจฮยอง ตอนนี้... สถานการณ์ของ ‘ออพติมัสไพรม์’ ไม่สู้ดีเลยค่ะ!”

เพียงได้ยินชื่อ “ลีแจฮยอน”  ใบหน้าของเจิ้งมู่ก็มืดลงทันที

เขาหันหลังกลับไปมองกองทัพหุ่นยนต์จักรกล ก่อนจะเก็บสมบัติทั้งหมดเข้าในกระเป๋าเก็บของ สะพายขึ้นหลัง พร้อมสั่งเสียงแข็ง “ทุกหน่วย เตรียมออกศึก!”

ระหว่างเดินผ่านกองซากศพของพวกศัตรู เขาก็เห็น “อุจิฮะ มูซัน” กำลังพยุงตัวเองออกมาจากกองซากศพอย่างเหนื่อยล้า

“จบภารกิจแล้วเหรอ?” มูซันถามเสียงแผ่ว

เจิ้งมู่ตบบ่ามัน “ยังไม่จบ... ของจริงมันกำลังจะเริ่มต่างหาก”

เมื่อเขาขึ้นมาถึงชั้นบน ข้อมูลจากเรดควีนก็อัปเดตเข้ามาที่หน้าจอ  ระดับของศัตรู... ประวัติการรบ... และที่น่ากังวลคือ “ลีแจฮยอน” เคยมีฉายาว่า “มังกรโลหิค ระดับ SSS”

ไม่แปลกเลยที่แม้แต่ “เมกะทรอน” กับ “ออพติมัสไพรม์” จะบาดเจ็บหนัก

เขารีบเปิดหน้าต่างดูสถานะของหุ่นทั้งหมด ก็เห็นว่า “ไดโนซอร์คิง · ไอรอนบล็อก” ถูกบังคับถอยเพราะพลังชีวิตตกต่ำ ส่วนหุ่นรบหลักทั้งสองตัวก็มีสภาพไม่ต่างกันนัก

ไม่ทันได้พัก เรื่องร้ายก็ซัดเข้ามาอีกระลอก  ข่าวลือเรื่องที่ “เจิ้งมู่ปล้นคลังสมบัติของเกาหลี” ก็ได้กระจายทั่วทั้งเมืองภายในไม่กี่นาที

และเมื่อเขาก้าวเท้าออกมาจากประตูโบสถ์  สิ่งที่รออยู่คือกองทัพศัตรูนับพันที่ตั้งแถวล้อมไว้แน่นขนัด!

“ยิงพร้อมกัน!!!”

เสียงตะโกนจากนายทหารเกาหลีดังสนั่น ลูกไฟ ฟ้าผ่า กระสุน ปลายธนู ทะลักเข้ามาราวกับพายุ

“ตูมมมม!!!”  เสียงระเบิดสะเทือนพื้นจนกระจกแตกกระจาย

แต่เจิ้งมู่กลับยังยืนเฉย ไม่แม้แต่จะหันมองพวกนั้นด้วยซ้ำ เขาเพียงหรี่ตา มองตรงไปยังทิศเหนือ  ตรงที่ “เมกะทรอน” กำลังแปลงร่างเป็นเครื่องบินเจ็ท ไล่ยิงมังกรสีแดงเลือดบนท้องฟ้าอย่างดุเดือด

ขีปนาวุธหลายลูกระเบิดกลางอากาศ แต่เลือดของมังกรนั่นกลับแทบไม่ลดลงเลย...

“พระเจ้า... มันใช่มนุษย์เหรอนั่น?”

“คนคนนี้สร้างกองทัพจักรกลได้ภายในไม่กี่ชั่วโมง?”

“นี่มันไม่ใช่ช่างกลแล้ว... นี่คือพระเจ้าผู้สร้าง!”

คอมเมนต์จากทั่วโลกถาโถมเข้ามาในสตรีม ผู้คนทั้งโลกจับตาดูเขา  เด็กหนุ่มจากประเทศมังกร ผู้ที่ทำให้สิ่งประดิษฐ์จักรกลเคลื่อนไหวได้เหมือนสิ่งมีชีวิตได้จริงๆ

“เสียดายนะ...”

“ถ้าเขายอมหลบตัว พัฒนาไปเรื่อยๆ อีกไม่กี่ปี โลกนี้คงต้องหมอบให้เขาแน่...”

ขณะผู้ชมยังพูดคุยกัน  ภายในเมืองฮันซอง กองทัพ T-1000 ชุดใหม่ที่เพิ่งประกอบเสร็จจากคลังสมบัติก็เข้าร่วมศึก

ในเวลาเพียงชั่วอึดใจ ฝั่งใต้ของเมือง ก็แตกพ่าย!

“ตูมมมม!!!”

เสียงระเบิดดังสะเทือนฟ้า “เมกะทรอน” กระเด็นตกจากฟ้า กลิ้งชนอาคารหลายหลัง ก่อนจะหยุดนิ่งตรงกลางถนน

เลือดของมันลดฮวบ  แต่ก็ยังฝืนลุกขึ้นด่าก้องฟ้า

“ออพติมัส! แกเป็นระบบบั๊กหรือไง?! ฉันถ่วงมันให้แล้วไม่เห็นจะโจมตีสักที! หรือยังอาลัยไอ้ดาบสนิมเกาะนั่นอยู่จะเก็บไว้ส่องหน้าตัวเองหรือไงห๊ะ?!”

เจิ้งมู่ยกมือกุมขมับ มองสองหุ่นรบที่เขาเองเป็นคนสร้าง... แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเงียบๆ ใช่  เขาออกแบบนิสัย “เมกะทรอน” ตามต้นฉบับที่เคยรู้จักเป๊ะๆ และตอนนี้มันก็ทะเลาะกับ “ออๆติมัสไพรม์” ราวกับอยู่ในหนังจริงๆ

บนท้องฟ้า “ลีแจฮยอน” ก็ได้แปลงร่างเป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งมังกร ร่างกายเปล่งประกายด้วยสายฟ้า เขาก้มลงมองเจิ้งมู่ด้วยรังสีอาฆาต

“นายคือ... ช่างกล เจิ้งมู่?”

“ใช่” เจิ้งมู่ยิ้ม  สายตาเขาจับจ้องแขนซ้ายที่ขาดของอีกฝ่ายด้วยแววเยาะหยัน

“ผ่านมาเป็นปี... ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง รู้สึกยังไงบ้าง ที่ต้องเผชิญหน้ากับคนจาก ‘ประเทศมังกร’ อีกครั้งน่ะ?”

คำพูดนั้น ทำให้ผู้ชมทั้งโลกเงียบกริบ

“เจ้านี่... กล้าท้าทายเขาในสภาพนี้งั้นเหรอ?”

“บ้าไปแล้วแน่ๆ!”

สีหน้าของลีแจฮยอนมืดครึ้มลงทันที เขากัดฟันมองแขนซ้ายที่ไม่มีแล้วพูดลอดไรฟัน

“เด็กน้อย... ฉันจะทำให้นายรู้ ว่าการถูกบดกระดูกทั้งเป็นมันเจ็บปวดแค่ไหน!”

เจิ้งมู่ยิ้มเย็น เผยฟันขาวสะท้อนแสงเพลิงรอบตัว “ถ้ารุ่นพี่ของฉันทำแค่ทำให้แก ‘พิการ’ ได้ วันนี้ฉันนี่แหละ จะทำให้แกตายทั้งเป็น!”

โลกทั้งใบ... เงียบงันในวินาทีนั้น.