บทที่ 130  ไทรเซอราท็อปส์โลหะปรากฏตัว

บทที่ 130  ไทรเซอราท็อปส์โลหะปรากฏตัว

“ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!”

เสียงหวีดแหลมของลมฉีกอากาศดังมาจากเหนือศีรษะ กองผู้ปลุกอาชีพชาวเกาหลีที่ยืนอยู่บนกำแพงเมืองยังคงงุนงงกับคำพูดของเจิ้งมู่เมื่อครู่นี้ แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก เสียงหวีดนั้นก็กลายเป็นเสียงกรีดฟ้าของกระแสพลังสีขาวที่พุ่งตกลงมาอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงเข้าสู่ “ฮันซอง”

พวกผู้ปลุกอาชีพที่หนีตายกลับมาจากเหมืองได้อย่างหวุดหวิด ก็ถึงกับหน้าเปลี่ยนสีทันที

“ระวังโจมตี! ไอ้นี่แหละที่ฆ่าพวกเราหมดทั้งเหมือง!!”

คำพูดนั้นเพียงคำเดียว ก็ทำเอาทุกคนในเมืองตื่นตระหนก แต่ตอนนี้ มันสายเกินไปแล้ว

“เรดควีน” คอมพิวเตอร์หลักของรถฐานทัพ ได้เล็งเป้าหมายไว้ล่วงหน้าแล้ว ดังนั้น การโจมตีครั้งนี้... จึงเรียกได้ว่า “ง่ายยิ่งกว่ายิงเป้าฝึก”

“ตูม——ตูม——ตูม——!!!”

เสียงระเบิดดังสนั่นเป็นลูกโซ่ ภายในชั่วพริบตา ต่อหน้าสายตาคนนับพันล้านทั่วทั้งบลูสตาร์ เมืองฮันซองซึ่งถูกปกคลุมด้วยโล่พลังโปร่งใสทั้งเมือง ก็ถูกคลื่นทำลายล้างจากรถฐานทัพกลืนหายไปในพริบตา

ควันดำหนาทึบลอยขึ้นปกคลุมฟ้า แต่สิ่งที่ทุกคนคิดว่าจะพังพินาศกลับไม่เป็นเช่นนั้น โล่พลังโปร่งแสงที่ดูเหมือนบอบบางกลับยัง “ทน” อยู่ได้!

ชาวเกาหลีในเมืองที่เมื่อครู่ยังกลัวจนแทบหมอบลงกับพื้น ต่างเงยหน้ามองโล่ที่ยังคงอยู่เหนือศีรษะ แล้วหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“ฮ่าๆๆๆ! ซิบัล! นึกว่าเราฮันซองไม่มีอะไรป้องกันหรือไงวะ! แค่นี้น่ะเหรอจะเจาะเมืองเราได้!”

“ฮ่า! ตกใจหมดเลย คิดว่าโจมตีระดับนี้ฆ่าพวกเราหมดงั้นเหรอ! ที่แท้ก็แค่ไอพลังนี่เอง!”

“ไม่มีทาง! เขาทำอะไรเราไม่ได้หรอก! คราวนี้ตาเราบ้าง ไอ้หมอนั่นจบแน่!”

“ลูกฉันตายไปแล้วนะ! พอเมืองเปิดคำสั่งบุก ฉันจะเป็นคนแรกที่ออกไป! ฉันจะฉีกมันให้เป็นชิ้น!”

“ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!”

เสียงตะโกนก้องสะท้านไปทั้งเมือง แม้แต่จังมยองซงที่เมื่อครู่ยังหมอบหลบอยู่ หลังได้ยินเสียงเหล่านั้นก็ถึงกับยืดตัวขึ้นตรง แววตากลับมามีไฟอีกครั้ง

ขณะเดียวกัน เหล่าผู้ปลุกอาชีพจากประเทศต่าง ๆ ที่ดูถ่ายทอดสดอยู่ทั่วบลูสตาร์ ต่างก็ส่ายหัวพร้อมถอนหายใจ

“เฮ้อ... นึกว่าจะเทพขนาดไหน ที่แท้ก็แค่เท่านี้เหรอ?”

“ก็แค่เนี้ย?”

“ฮ่าๆๆ อาชีพช่างกลนี่มันไก่กามาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ต่อให้เขาจะสร้างสิ่งประดิษฐ์จักรกลเก่งแค่ไหนก็แค่อาชีพระดับ A จะเอาอะไรไปสู้กับเมืองใหญ่ได้ล่ะ?”

“ไม่ถึงขั้นเทพเลยด้วยซ้ำ!”

“เด็กบ้านี่มันก็แค่ตัวตลก ชอบทำตัวเกินตัว ฆ่าคนได้หน่อยก็นึกว่าเป็นพระเจ้า!”

“ฮึ... อีกเดี๋ยวพวกเกาหลีที่ครอบครัวโดนฆ่าคงได้ฉีกมันเป็นชิ้นแน่!”

“น่าสงสารนะ ถ้ามันเหลือชิ้นเดียวกลับไปได้ก็บุญแล้วล่ะ!”

บนกำแพงเมือง จางมยองซงก็ได้ตะโกนลั่ล “ช่างกลแห่งประเทศมังกร! แกได้สร้างความอัปยศให้ประเทศของเรา! เรายังให้เกียรติแกในฐานะ ‘มนุษย์’ แต่แกกลับเลือกที่จะต่อต้านจนถึงที่สุด! ในนามของผู้ถูกแกฆ่าตาย จงชดใช้ด้วยชีวิตซะ!!”

เสียงของเขาดังก้องไปทั่วเมือง เจิ้งมู่เพียงแค่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แล้วแหงนมองขึ้นฟ้า

จากนั้นเสียงหวีดก็กลับมาดังอีกครั้ง...

“ฟิ้วววววว——!”

คราวนี้ทุกคนไม่ถึงกับตกใจเท่าครั้งแรก แต่สีหน้าก็เริ่มซีดลง ระเบิดลูกแล้วลูกเล่าตกกระหน่ำลงบนโล่พลังของเมือง เสียงดังสั่นสะเทือนจนพื้นแทบแตก โล่ยังคงอยู่... แต่ก็สั่นสะเทือนรุนแรงกว่าครั้งก่อนหลายเท่า

“ฮ่าๆๆ! แค่นี้น่ะเหรอ!? หมดแล้วเหรอ!? ฮ่าๆๆ!! เปิดประตูสิวะ! ฉันจะเป็นคนแรกที่ออกไปควักหัวมันเอง!”

“อย่ามาแย่งฉัน! รางวัลพิเศษของพลังเเห่งโลกต้องเป็นของฉัน!”

“หลีกไป! มันฆ่าลูกชายฉัน ฉันจะฆ่ามันด้วยมือของฉันเอง!”

หน้าประตูทางใต้ของเมือง คลื่นมนุษย์นับไม่ถ้วนกำลังกรูเข้ามา บางคนเป็นผู้ปลุกอาชีพระดับสูง บางคนแค่พ่อค้าแม่ค้าธรรมดา แต่ทุกคนมีอาวุธในมือ บางคนแค่ถือมีดเหล็กขาวธรรมดาแต่ตาแดงก่ำไปด้วยความแค้น

เหนือศีรษะ เสียงระเบิดยังคงดังอย่างต่อเนื่อง จางมยอนซงกำมือแน่น เหงื่อเย็นซึมออกมาตามฝ่ามือในยามนี้โล่พลังที่เคยมั่นคงเริ่มสั่นระริก เหมือนพร้อมจะพังได้ทุกเมื่อ

ขณะเดียวกัน ในพระราชวังใจกลางเมือง เหล่านักเวทที่ดูแล “ผลึกพลังเมือง” กำลังยืนล้อมลูกแก้วขนาดมหึมาที่เป็นหัวใจของค่ายป้องกัน

บนลูกแก้วมีตัวเลขเรืองแสงปรากฏขึ้น

【ค่าทนทานของค่ายพลังฮันซอง: 1,873,000 / 3,000,000】

และทุกครั้งที่เสียงระเบิดดังขึ้น ตัวเลขนั้นก็จะลดลงทันที!

“ขอให้มันทนได้ทีเถอะ... ขอให้ทนได้ที...” พวกเขาไม่มีทางทำอะไรได้เลยนอกจากพนมมือภาวนาให้ “พลังเเห่งโลก” ช่วยปกป้อง

และดูเหมือนว่าพลังเเห่งโลกก็จะได้ยินคำภาวนานั้น...

“ฟิ้ววววว!!!”

ระเบิดลูกสุดท้ายดังขึ้น สิบรอบเต็ม เมืองทั้งเมืองสั่นสะเทือนเหมือนโลกจะแตก เมื่อเสียงระเบิดเงียบลง ผู้คนในเมืองก็เริ่มเงยหน้ามองโล่ที่ยังคงส่องแสงอยู่ ทุกคนต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ

จางมยองซงแค่นหัวเราะ พลางเชิดหน้าขึ้น

“จบแล้วสินะ? ใช้หมดแล้วล่ะสิ!  แกประเมินพลังตัวเองผิดไป... และก็ประเมินเราผิดเช่นกัน น่าสงสารนะ ที่แกมีโอกาสออกจากที่นี่อย่างมีศักดิ์ศรี... แต่แกกลับโยนมันทิ้งเอง!”

เขาหันไปออกคำสั่งด้วยสีหน้าภาคภูมิ

“เปิดประตูเมือง! จับมันซะ”

แต่ยังไม่ทันขาดคำ...

“คราก!!!”

เส้นแสงสีม่วงเข้มก็พุ่งลงจากท้องฟ้า! พลังมหาศาลระเบิดขึ้นโดยไม่ทันให้ใครตั้งตัว โล่พลังที่เคยมั่นคงเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ในศาลากลางเมือง เสียงแตก “แกรก!” ดังขึ้น

บนลูกแก้วปรากฏตัวเลขกระพริบถี่ๆ

【1,359,000 / 3,000,000】

【1,259,000 / 3,000,000】

【1,159,000 / 3,000,000】

【……】

เพียงไม่ถึงหนึ่งวินาที ตัวเลขก็ลดฮวบลงสองถึงสามแสนในพริบตา! และยังคงลดลงอย่างบ้าคลั่งต่อเนื่อง

ภายในเวลาแค่ไม่กี่ลมหายใจ มันก็ลดลงเหลือไม่ถึง 80,000!

ทุกคนในห้องควบคุมถึงกับหน้าซีดเผือด ไม่มีใครพูดอะไรได้สักคำ

“รีบไปบอกท่านเจ้าเมืองเร็ว!” หัวหน้าผู้ควบคุมร้องลั่น พยายามจะลุกขึ้น แต่แข่งขาก็อ่อนแรงจนแทบทรุด

พวกเขารู้... ถึงจะยังไม่แตก แต่ก็เท่ากับ “แตกแล้ว”

ด้วยค่าพลังป้องกันแค่แปดหมื่น เเค่พลังโจมตีเดียวของผู้ปลุกอาชีพระดับสูง ก็สามารถทำลายลงได้ทั้งระบบเเล้ว!

เสียงฝีเท้าวิ่งโครมครามดังไปทั่วเมือง ขณะเดียวกัน จางมยองซงก็มองออกไปนอกกำแพง เห็นร่องหลุมลึทอดยาวเป็นเส้นตรงหลายสิบกิโลเมตร ร่องหลุมนั้นเต็มไปด้วยไอร้อนและเศษเหล็กหลอมละลาย...

ชเวจองอีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับพูดอะไรไม่ออก ริมฝีปากสั่นระริก “นั่นมัน... ร่องหุบเขาแห่งอวสาน...”

“หนึ่งแสนคน... ทั้งหมดนั่น... เกิดจากฝีมือของเขาคนเดียว?”

ไม่มีใครพูดต่อ ทุกคนได้แต่ยืนตกตะลึงกับความจริงที่อยู่ตรงหน้า

แต่แววตาของชเวจองอีกลับแข็งกร้าวขึ้น

“ในเมื่อมันฆ่าคนของเรา! ต่อให้เราตายกันหมด ก็ต้องฝังมันไว้ที่นี่!”

จางมยองฮุงสูดหายใจลึก ก่อนจะออกคำสั่งสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

“เปิดประตูเมือง!! ฆ่ามัน!! ฆ่าไอ้ปีศาจนั่นให้ตาย!!!”

ประตูทางใต้เริ่มเปิดออกอย่างเชื่องช้า เสียงเหล็กเสียดสีดังครืดคราด ฝูงชนตะโกนกรูกันเข้าไปใกล้ พร้อมจะพุ่งออกไปราวกับฝูงสัตว์บ้าเลือด

แต่ทันใดนั้น...

เสียง “ตึง... ตึง... ตึง...” หนักแน่นเป็นจังหวะก็ดังขึ้นมาจากระยะไกล แรงสั่นสะเทือนมหาศาลไหลมาตามพื้น

จางมยองซงชะงัก หรี่ตามอง... แล้วเบิกตากว้างสุดชีวิต!

จากด้านหลังของเจิ้งมู่ สัตว์เหล็กขนาดมหึมาสูงกว่า 10 เมตร ได้ปรากฏตัวขึ้น มันคือ “ไทรเซอราท็อปส์โลหะ” ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเหล็กแน่นขนัด มันก้มศีรษะลง แล้วพุ่งตรงเข้ามาราวกับรถไฟที่หลุดออกจากราง มุ่งชน “ประตูเมืองฮันซอง” โดยตรง!!

เสียงตะโกนสุดท้ายดังขึ้นจากด้านหลัง

“อย่าเปิดประตู!!!”

แต่มันก็สายเกินไปแล้ว...