บทที่ 118 เข้าใจแล้ว! ไอ้หนุ่มนี่มันคิดว่ากรมจัดการทรัพยากรเป็นบ้านของตัวเองรึไง!

บทที่ 118 เข้าใจแล้ว! ไอ้หนุ่มนี่มันคิดว่ากรมจัดการทรัพยากรเป็นบ้านของตัวเองรึไง!

【หัวใจแห่งโกเล็มทะเลทราย: วัสดุสีเเดงระดับผู้กล้าเกิดจากแก่นแท้ของโกเล็มทะเลทรายในดันเจี้ยนลับ สามารถควบแน่นทรายและหินให้กลายเป็นสิ่งมีชีวิต ใช้สร้างอาวุธเวทหรือชุดต้านเวทได้】

เมื่อเห็นคำอธิบายของมัน เจิ้งมู่ก็อดหัวเราะอย่างสะใจไม่ได้  พื้นที่เก็บของลับแห่งนี้ ช่างสะดวกเกินคาด! แค่เพียงคิดถึงสิ่งที่อยากสร้างหรืออยากดัดแปลง สมองของเขาก็สื่อสารกับระบบแห่ง “คลังสมบัติ” ใหค้นหาวัสดุที่เหมาะสมที่สุดจากขุมทรัพย์มหาศาลมาวางตรงหน้าได้ทันที

ตอนนี้เอง หัวใจแห่งโกเล็มทะเลทรายก็ปรากฏขึ้นมาเป็นคำตอบของ “ต้นกำเนิดแห่งไฟ” ที่เขาเพิ่งนึกถึงเมื่อครู่

พูดถึง “ออพติมัสไพรม์”  สถานการณ์ของเจ้าคาร์ทรักคู่ใจที่เขาสร้างขึ้นมากับมือ ดูจะเริ่มตามไม่ทันการพัฒนาใหม่ของเขาแล้ว แม้เลเวลของเจิ้งมู่จะยังคงอยู่ที่ 26 แต่ศัตรูที่ต้องเผชิญกลับขยับไปอยู่ราว ๆ เลเวล 30 ขึ้นไปแทบทั้งนั้น เเละเมื่อต้องต่อกรกับพวกนั้น...ออพติมัสไพรม์ก็ดูจะเริ่มล้า เริ่มสู้ไม่ไหวแล้ว

ในฐานะที่มันเป็น “สิ่งประดิษฐ์จักรกลชิ้นแรก” ของเขา อีกทั้งยังมีร่างหลักเป็นรถบรรทุกที่พ่อผู้ล่วงลับทิ้งไว้ให้ เจิ้งมู่จึงไม่มีวันทอดทิ้งมันได้ลง หากไม่ยอมทิ้ง ก็มีเพียงทางเดียว นั่นก็คือเพิ่มพลังให้มัน หรือสร้างพรรคพวกมาช่วย!

คิดได้ดังนั้น เขาก็สั่งการในใจทันที “ขอหัวใจโกเล็มทะเลทรายรุ่น 717 หนึ่งชิ้น” จากนั้นเพียงอึดใจ แสงสีแดงอีกห้าดวงก็ผุดขึ้นตามมาเรียงราย

“ตอนนี้ก็มีหัวใจโกเล็มทะเลทรายรวมทั้งสิ้นหกชิ้น ใช้แต้มสะสมสิบสองพันล้าน ยืนยันการแลกเปลี่ยนไหม?”

เสียงของนายทหารผู้คุมคลังดังขึ้นในอากาศ

“ยืนยัน” เจิ้งมู่พยักหน้าโดยไม่ลังเล

จากนั้นแสงสีแดงทั้งหกก็พลันหายวับไปจากตรงหน้า ก่อนที่ระบบจะแจ้งต่อทันที “แต้มสะสมคงเหลือปัจจุบัน: สิบสามพันล้าน”

ด้านนอก ห้องพักรับรอง นายทหารที่รออยู่ได้มองยอดแต้มในบัญชีของเจิ้งมู่ แล้วก็ต้องกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่

นี่ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นยอดสูงขนาดนี้มาก่อน แต่เด็กหนุ่มระดับนี้ อายุเท่านี้...มีแต้มสะสมมากขนาดนี้ได้ยังไงกัน?

ภายในคลัง เจิ้งมู่ยังไม่หยุดมือ เขารู้แน่แล้วว่าต้องการอะไรบ้าง  จากนั้นแสงสีแดงสายแล้วสายเล่าจึงได้พุ่งเข้ามาตรงหน้าของเขา ซึ่งต่างก็เป็นวัตถุดิบสีเเดงระดับผู้กล้าทั้งสิ้น

【ร่างมังกรคลั่งสะเทือนปฐพี — วัตถุดิบสีเเดงระดับผู้กล้า มาจากอสูรกึ่งมังกรผู้แข็งแกร่งในมิติพิเศษ มีพลังป้องกันกายภาพและเวทมนตร์สูงลิบ ใช้ผลิตยาและอุปกรณ์ได้หลากหลาย มูลค่า 2.4 พันล้านแต้ม】

【ร่างปีกเหล็กมังกรเหิน — วัตถุดิบสีเเดงระดับผู้กล้าอีกชิ้น มีความเร็วการบินสูงและพลังโจมตีรุนแรงมูลค่า 1.8 พันล้านแต้ม】

【ร่างมังกรหนามกระดูกดำ — อีกหนึ่งในชุดมังกรอสูรสุดหายาก...】

และทั้งหมดนี้ เจิ้งมู่ใช้แต้มที่เพิ่งได้จาก “กรมทหารเสิ่นตู” จ่ายออกไปโดยไม่กระพริบตา ข้อตกลงตอนนั้นระบุไว้ชัดว่า เมื่อโครงการผลิต “T-1000” รุ่นแรกของกรมทหารเสิ่นตูเสร็จสิ้น จะต้องจ่ายแต้มสะสมให้เขา 15% ของมูลค่ารวม รวมแล้วกว่า 25 พันล้านแต้ม

แต่เพียงชั่วโมงสองชั่วโมงเท่านั้น แต้มมหาศาลก็ถูกเขาใช้จนเกลี้ยง!

นายทหารผู้พาเขามา เห็นเขาเดินออกจากห้องด้วยรอยยิ้มแสนพอใจ ถึงกับพูดไม่ออก

“ท่านนายพลครับ...ยินดีรับใช้ครับ” เขาเอ่ยเสียงเบา

เจิ้งมู่เพียงหัวเราะ “อีกไม่นาน เราคงได้เจอกันอีกแน่” แล้วก็ก้าวออกจากอาคารไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้นายทหารยืนงงอยู่ข้างหลัง

“เพิ่งซื้อวัตถุดิบสีเเดงระดับผู้กล้าเป็นสิบชิ้น แต้มหมดเกลี้ยง แล้วยังพูดว่าจะกลับมาเร็ว ๆ นี้อีก...ไอ้เด็กคนนี้มันอะไรกันแน่เนี่ย?”

แต่เจิ้งมู่ไม่เคยพูดเล่น

เขาไม่รู้เลยว่าในเวลาเดียวกันนั้น  กองทัพมังกรของประเทศ “มังกร” ที่ประจำการในมิติพิเศษ กำลังพลิกกระแสศึกกลับมาได้อย่างร้อนแรง เพราะได้รับยุทโธปกรณ์รุ่นใหม่จากกรมทหารเสิ่นตู เหล่าทหารราวกับถูกฉีดเลือดมังกรในกาย สู้ดุเดือดยิ่งกว่าเคย

ในมหานครเทพ  พระราชวังกลางที่ตกแต่งแบบโบราณโอ่อ่า วันนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

“ฮ่า ๆ ๆ ท่านแม่ทัพหลิน ข้าได้ข่าวว่ากองทัพของท่านเพิ่งตีโต้ได้สำเร็จ ยึดแหล่งทรัพยากรของพวกญี่ปุ่นคืนมาได้สินะ!”

“ไม่เพียงเท่านั้น ตอนนี้พวกเกาหลีเหนือใต้ก็สงบปากลงบ้างแล้ว ไม่กล้ามายั่วแถวเขตทะเลมังกรของเราอีก!”

“หึ! ถ้ามันกล้ามาอีก คราวนี้ข้าจะโยนมันลงทะเลให้ปลากิน!”

เสียงหัวเราะชื่นชมดังสนั่นทั่วท้องพระโรง หลินกวนหยงแม่ทัพผู้มีชื่อเสียง นั่งอยู่กลางวงด้วยรอยยิ้มภูมิใจ

ครั้งนี้เขาเข้าร่วมรบในดันเจี้ยนลับต่างมิติอย่างเต็มตัว แม้ต้องเผชิญศัตรูที่แข็งแกร่งระดับ “เทพผู้พิทักษ์ประเทศ” ของฝ่ายตรงข้าม แต่เขาก็สู้ได้สมศักดิ์ศรีที่สุดในชีวิต

ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าได้ดังขึ้นจากประตู จางกั๋วซิง รองแม่ทัพฝ่ายเสบียง เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง

“แม่ทัพหลิน ได้ข่าวว่าท่านชนะศึกใหญ่...ยอดเยี่ยมจริง ๆ” แต่คำพูดนั้น กลับแฝงกลิ่นดูแคลนบางเบา เหมือนพูดจากที่สูง

หลินกวนหยงข่มอารมณ์ไว้ ยิ้มตอบอย่างถ่อมตัว “ฮะ ๆ ต้องขอบคุณท่านจางและฝ่ายเสบียง ที่จัดยาและอุปกรณ์มาให้พวกเราทันเวลา ครั้งนี้เลยไปได้สวย”

จางกั๋วซิงหัวเราะในใจ  หึ ยอมลดตัวมาพูดดีสินะ...แต่ช้าไปแล้ว! เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

“ใช่สิ พวกข้าก็เหนื่อยแทบตาย...ยกยา HP, MP อย่างละห้าหมื่นขวด สัญลักษณ์เวทป้องกันอีกเป็นหมื่น ๆ แผ่น ไหนจะบัฟเสริมร่าง เสริมเกราะ เสริมพลังโจมตีอีกเพียบ”

เขาแตะไหล่หลินกวนหยง เเล้วยิ้มเย้ย “ของพวกนี้ พวกอเมริกายังไม่มีโอกาสใช้เลยนะ...แต่แม่ทัพหลิน ใช้ของมากมายขนาดนี้ กลับยึดได้แค่ ‘เขตทรัพยากรเดียว’ ที่พังพินาศจากสงครามของพวกญี่ปุ่น?”

“ฮ่า...ข้าอยากรู้จริง ๆ ว่าท่านยิ้มออกได้ยังไง?”

คำพูดแทงใจดำต่อหน้าผู้คนทั้งท้องพระโรง หลินกวนหยงหน้าแดงก่ำ แต่ก็ไม่กล้าปะทะตรง ๆ จางกั๋วซิงยิ่งได้ใจ วางเอกสารลงตรงหน้าเขาอย่างแรง

“นี่คือระเบียบจัดสรรทรัพยากรเสบียงใหม่ หลังจากนี้ถ้าเกิดความผิดพลาดอีก...ก็ขอให้แม่ทัพหลิน ‘จัดการกองของเสียของตัวเอง’ ด้วย ไม่ต้องให้พวกข้าเช็ดตาม!”

หลินกวนหย่งลุกพรวดด้วยโทสะ “แกพูดอะไรนะ?!” แต่จางกั๋วซิงยังนั่งนิ่ง ยิ้มเย้ยตรงหน้า ความบาดหมางระหว่างสองฝ่ายปะทุขึ้นกลางราชสำนัก จนผู้นำระดับสูงต้องรีบเข้ามาห้าม

แม้ท้ายที่สุด “ท่านหลี่” ก็ออกหน้าปลอบ และยกย่องชัยชนะของกองทัพหลิน แต่ในใจของเหล่าแม่ทัพกลับขุ่นมัว

สิ้นสุดการประชุมจางกั๋วซิงผู้กำลังลิงโลด รีบเดินทางไปยัง “กรมทหารเสิ่นตู” เขาแทบอดใจไม่ไหวจะไปคุยกับ “น้องเขยสุดอัจฉริยะ” ของตนเพื่อเล่าเรื่องที่เพิ่งได้ระบาย

แต่ทันทีที่ก้าวเข้าไปในโรงงานผลิตขนาดยักษ์ เขาก็ต้องชะงักตาโต

ตรงหน้า  เครื่องจักรกลหลายสิบตัวกำลังประกอบร่างเข้าด้วยกันราวกับมีชีวิต กลางห้อง เจิ้งมู่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงสีแดงสลัวจากหัวใจโกเล็มที่ลอยอยู่รอบตัว

“เวรเอ้ย...ไอ้เด็กนี่ มันเอาคลังเสบียงมาใช้เหมือนเป็นของส่วนตัวเลยเรอะ?”

เสียงสบถของจางกั๋วซิงดังก้องไปทั่วโรงงาน ขณะเจิ้งมู่ยังยิ้มมุมปาก แววตาส่องประกายเหมือนคนกำลังวางแผนบางอย่าง ที่อาจทำให้ทั้งโลกต้องสั่นสะเทือนอีกครั้ง...