บทที่ 98 เวลาล่า! ทั้งมอนสเตอร์และคน ต้องหยุดอยู่ที่นี่!

บทที่ 98 เวลาล่า! ทั้งมอนสเตอร์และคน ต้องหยุดอยู่ที่นี่!

ณ ดินแดนหิมะจันทรา  ผืนโลกสีขาวโพลนไปด้วยหิมะ   เนื่องจากอยู่ภายใต้อิทธิพลของพลังเเห่งโลก ภูมิประเทศที่นี่จึงถูกแบ่งเขตเป็ยดินเเดนธรรมชาติและพลังเหนือมนุษย์

อินทรีลาดตระเวนบนท้องฟ้าโบยบินตรวจตราไปทั่ว เมื่อเจิ้งมู่และพวกก้าวเข้าสู่เทือกเขาหิมะขาวโพลนที่สะท้อนแสงจันทร์ พวกเขากลับไม่ดึงดูดสายตาผู้ปลุกอาชีพชาวเกาหลีในพื้นที่เลยแม้แต่น้อย

“เลเวลของพวกนายยังต่ำเกินไป อย่าประมาท!”

“ก่อนลงมือ ต้องสำรวจให้แน่ชัด อย่าให้ชัยชนะชั่วคราวมาทำให้หลงระเริง”

“ผู้ปลุกอาชีพชาวเกาหลีในแถบนี้ส่วนใหญ่เลเวล 30 อัพ ถ้าเจอเข้าตัวคนเดียว มีหวังไม่รอดแน่!”

เกล็ดหิมะหนานุ่มร่วงโปรยปรายราวเกล็ดเพชร ภายในป่าสนกลางขาวโพลน เจิ้งมู่ตั้งฐานลับเรียบร้อย เมื่อแสงบิดเบี้ยวเล็กน้อย ฐานทั้งหมดก็หายไปจากสายตา  ซ่อนตัวในมิติอื่นอย่างแนบเนียน

สมาชิก “สมาคมวงล้อแห่งสัจธรรม” ที่เพิ่งอัปเกรดอุปกรณ์ครบชุด ต่างพยักหน้ารับคำเตือนของเจิ้งมู่ด้วยสีหน้าจริงจัง ไม่รู้ว่าใครเริ่มก่อน   แต่เมื่อเจิ้งมู่ส่งสัญญาณให้ออกปฏิบัติการ ทุกคนกลับพร้อมใจกันทำความเคารพแบบทหารให้เขา

เจิ้งมู่ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบตอบเคารพกลับ สายตาที่มองสมาชิกสมาคมแต่ละคนค่อยๆ แยกย้ายออกไปพร้อม T-1000 และลิคเกอร์ ทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

“จริงสินะ… สนามรบคือสถานที่ที่หล่อหลอมให้ผู้ปลุกอาชีพเติบโตเร็วที่สุด”

พูดพลางก็หันไปทางอุจิฮะ มูซัน

“นายเองก็ไปได้แล้ว ที่นี่มีพวกตัวแรงเลเวลสูงไม่น้อย จัดการให้หมด อย่าไว้หน้า!”

มูซันยิ้มบางๆ ก่อนค้อมตัวอย่างเคารพ แล้วพุ่งหายไปในพริบตา ความเร็วของเขาทำให้เจิ้งมู่ต้องหรี่ตา

“สกิลกระโจนเร่งความเร็วของนักรบ? หรือก็อปมาจากชารินกันนั่นเอง...”

เขายิ้มด้วยความพึงพอใจ ชารินกัน  สกิลอัจฉริยะที่มีศักยภาพเติบโตได้อย่างไร้ขีดจำกัด หากพัฒนาเต็มที่ เชื่อง่ามูซันจะไม่มีวันตามหลังเขาอย่างแน่นอน

หิมะยังโปรยปรายไม่หยุด อากาศเย็นเฉียบ แต่ภายในฐานของเจิ้งมู่กลับอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ

เขาปล่อยให้สิ่งประดิษฐ์จักรกลออกไปทำงานนับไม่ถ้วน จนค่าประสบการณ์ไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง แม้ไม่ต้องลงมือเอง สำหรับช่างกล สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่ดาบหรือเวทมนตร์ แต่คือ “การขยายจำนวนและพลัง” ของเครื่องจักรที่ตนสร้าง!

เมื่อเห็นสมาชิกสมาคมวงล้อแห่งสัจธรรมเติบโตอย่างรวดเร็ว เจิ้งมู่จึงไม่พอใจแค่การยึดครองดินแดนหิมะจันทราชั่วคราวอีกต่อไป เพราะเขามองไกลกว่านั้น  คือจะต้องเปลี่ยนดินแดนแห่งนี้ให้กลายเป็น “สนามฝึกถาวร” ของนักศึกษามหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้ในอนาคตให้ได้!

ซึ่งแม้พื้นที่หิมะนี้จะไม่พอ... แต่เขาก็จะบุกต่อ! จนกว่าขอบเขตสนามฝึกของเขาจะประชิด “ชายแดนเกาหลี!”

…

ในเวลานั้นเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของป่าสน

“ฮ่าๆ ฉันเลเวลอัพแล้วพี่ชาย! ถ้าไม่ได้หฃพี่ชายพามา ฉันคงรอถึงชาติหน้าถึงจะถึงเลเวล 20!”

“ฉันก็เหมือนกัน! ขอบคุณ พี่ชายสุดยอดไปเลย อ๊าา~!”

ท่ามกลางป่าขาวโพลน ชายหนุ่มชาวเกาหลีคนหนึ่งกำลังถูกสาวๆ ล้อมรอบ พวกเธอส่งเสียงหัวเราะเคล้าเกี้ยว รอบตัวมีซากหมาป่าหิมะเลเวล 25 กว่าหนึ่งโหลนอนตายเกลื่อน ลูกแสงประสบการณ์วูบไหวทั่วพื้นหิมะ

“พวกเธอนี่นะ... แค่ขอบคุณแบบนี้มันไม่พอหรอกนะ”

ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ มือเริ่มซุกซนไต่ไปตามร่างสาวๆ

แต่หญิงสาวเกาหลีเหล่านั้นกลับหัวเราะคิก ไม่ได้ขัดขืน กลับยิ่งโน้มเข้าหาเขาอย่างยั่วเย้า

หากแต่พวกเธอไม่รู้เลยว่า  ในหิมะสีขาวรอบตัว พลังบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบกริบ โลหะสีเงินเลื้อยราวกับงู เงียบงันแต่ร้ายกาจ

ทันใดนั้น

“ฟุ่บ!” แสงเย็นเฉียบวาบขึ้นกลางอากาศ

T-1000 พุ่งเข้าประชิดในพริบตา แขนแปรเปลี่ยนเป็นหอกยาว  แทงทะลุหลังชายหนุ่มโดยไม่ให้ตั้งตัว!

“ตูม!” โล่พลังงานสีน้ำเงินระเบิดออกจากร่างเขา ชายหนุ่มกระเด็นไปกลางอากาศ

“ไอ้ปีศาจบ้าอะไรเนี่ย?!” เขากรีดร้อง

ระบบสแกนไม่พบข้อมูลสิ่งมีชีวิตนี้เลย ร่างกายบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติราวของเหลวโลหะ

แต่ชายหนุ่มก็ไม่ยอมแพ้ เขากางโล่เวทมนตร์ออกมาช่วยชีวิตไว้ทันและพยายามตอบโต้ เเต่ทว่า

“ระวัง! ด้านหลัง!”

เสียงเตือนของผู้ปลุกอาชีพหญิงดังขึ้น แต่ก็สายเกินไปแล้ว ร่างของเหอเซียงหยุนพุ่งออกจากเงาหิมะอย่างไร้เสียง ดาบสั้นในมือวาบแสงเฉียบคม แทงทะลุหลังหัวใจของเขาเต็มแรง!

เสียงระบบดังถี่รัว

【คุณได้รับสถานะ "พิษ" 5 นาที】

【คุณได้รับสถานะ "รั่วไหลของ MP" 2 นาที】

【คุณได้รับสถานะ "ไม่สามารถฟื้นฟู" 5 นาที】

【คุณได้รับสถานะ "ลดความต้านทานคริติคัล" 5 นาที】

“บ้าเอ๊ย!” ชายหนุ่มร้องลั่น โล่แตก กระจาย หลอดเลือดลดฮวบลงมา

เขาพยายามอ้อนวอน “ไว้ชีวิตด้วย!” แต่เหอเซียงหยุนกลับไม่ลังเลแม้เเต่น้อย ดาบในมือแทงซ้ำลงกลางหน้าอกของฝ่ายตรงข้ามอีกครั้ง!

HP -10400 แถบเลือดเขาดับวูบในทันที

“ไอ้บ้า! แค่เลเวล 21 กล้ามาสู้กับฉัน!” เขากัดฟันคำราม  ก่อนจะเห็นลูกธนูพุ่งแหวกอากาศมาตกใกล้ต้นสน

“ตูม!” เสียงระเบิดสะเทือน ยังไม่ทันตั้งตัว หอกโลหะเย็นเฉียบของ T-1000 ก็แทงทะลุร่างของเขาอีกครั้ง ร่างถูกสะบัดขึ้นกลางอากาศ ก่อนตกลงเหมือนเศษขยะ

สาวเกาหลีที่เหลือกรีดร้องสุดเสียง พยายามหนี แต่เงาดำหลายเงาก็ปรากฏขึ้นข้างหลังพวกเธอ ไม่นาน ทุกคนก็ร่วงลงท่ามกลางหิมะ  ไม่มีใครเหลือรอดแม้เเต่คนเดียว

เสียงหัวเราะดังขึ้นจากกลุ่มล่าสังหาร

“ฮ่าๆๆ ของดรอปรอบนี้เด็ดจริงๆ พวกนี้ฆ่ามอนเยอะ ของเต็มแน่!”

“ดูสิ ผู้หญิงเกาหลีพวกนี้เหมือนหล่อจากแม่พิมพ์เดียวกันเลยว่ะ!”

เหอเซียงหยุนยืนมองเงียบๆ แต่สายตากลับจับจ้องไปที่มือของตัวเองอย่างเคร่งเครียด

“เลเวลยังต่ำเกินไป...”

เธอใช้สกิลทุกอย่างในคราวเดียว หวังฆ่าคู่ต่อสู้เลเวล 32 ให้ตายคาที่ แต่ผลลัพธ์กลับทำได้แค่ลดเลือดลงครึ่งหนึ่งเท่านั้น

หากใครรู้คงต้องอึ้ง  นักฆ่าเลเวล 20 กว่า กล้าหาญชาญชัยหวังฆ่านักเวทเลเวล 30 กว่าในการโจมตีเดียว?! นั่นมันเกินมนุษย์ไปแล้ว!

แต่เหอเซียงหยุนก็ไม่ใช่คนเดียวที่คิดแบบนี้ เพราะในปฏิบัติการ “ล่าชาวเกาหลี” ครั้งนี้ ทุกทีมต่างเริ่มได้ผลงานกันถ้วนหน้า

หลั่นปิ่งเยว่ หลีเฉิงคุน ซังลั่ว กู่หมิง  แต่ละคนพาทีมเคลื่อนกวาดล้างอย่างรวดเร็ว เพียงครึ่งวัน สมาชิกสมาคมสองพันคน เฉลี่ยแล้วสังหารผู้ปลุกอาชีพของเกาหลีไปได้คนละหนึ่งถึงสองศพ!

และในเวลาเดียวกัน ภายในรถฐานทัพ ร่างของเจิ้งมู่ก็เปล่งแสงอัปเลเวลออกมารัวๆ

【ช่วยฆ่าสุนัขจิ้งจอกเงาหิมะ LV23 ได้รับค่าประสบการณ์ 71】

【ช่วยฆ่าหมาป่าหิมะ LV21 ได้รับค่าประสบการณ์ 65】

【คุณเลเวลอัพแล้ว! ปัจจุบัน LV26】

【สกิลใหม่พร้อมเรียนรู้!】

เขายิ้มกว้าง ยกน้ำอัดลมเย็นจัดขึ้นมาดื่มอย่างสบายใจ ความสุขของ “ช่างกล” เริ่มก่อตัวชัดขึ้นทุกขณะ

“หากคำนวณตามนี้ อีกไม่กี่วัน ชาวเกาหลีทั้งหมดในดินแดนหิมะจันทรา... ก็จะหายไปจากแผนที่!”

เมื่อเขาหันมองหน้าจอโฮโลแกรม ก็เห็นเงาดำสายหนึ่งเคลื่อนผ่านหิมะอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า  อุจิฮะ มูซัน เข้าถึงพื้นที่ศูนย์กลางแล้ว

ที่นั่น สมาคมของชาวเกาหลีชั้นสองกำลังรุมบอสเลเวล 40 อย่างดุเดือด

“ต้านไว้! มันใกล้ตายแล้ว!”

“เวท! ธนู! ใส่แรงๆ อีกหน่อย! แค่ฆ่ามันได้ เดือนนี้ได้โบนัสสามเท่า!”

เสียงตะโกนปลุกขวัญกำลังใจดังก้องกลางพายุหิมะ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า  ในเงาหิมะห่างออกไป มูซันกำลังยืนอยู่เงียบๆ ดาบคุสานากิในมือส่องแสงเย็นเยียบ

ริมฝีปากของเขายกยิ้มมุมหนึ่ง

“พวกเจ้าทำได้ดี... เเต่ต่อไป ข้าจะรับทุกสิ่งทุกอย่างของพวกเจ้า  ในนามของนายท่านเอง”