บทที่ 90 ชุดเทพทั้งหกของคุณเจ๋งมาก แต่น่าเสียดาย... ฉันคือผู้โกง

บทที่ 90 ชุดเทพทั้งหกของคุณเจ๋งมาก แต่น่าเสียดาย... ฉันคือผู้โกง

“ฮ่าๆๆ! ไอ้หมอนั่นจบแล้ว! สิ่งประดิษฐ์จักรกลทั้งหมดของมันโดนพี่ชายฉันแก้เกมเรียบ!”

เสียงหัวเราะคลั่งของหวังเจี้ยดังลั่นแทบกลบเสียงฝนที่โปรยปรายทั่วสนาม

ในสนามรบ แววตาของเจิ้งมู่สะท้อนแสงสายฟ้าแวบผ่านความสงสัย เขามองเห็นหวังไห่ ที่กำลังดิ้นรนตะลุยท่ามกลางวงล้อมของ “ลิคเกอร์” ที่เขาสร้างขึ้น

สามง่ามในมือของหวังไห่หมุนวูบวาบทุกครั้งที่ฟาดฟัน สกิลที่ปล่อยออกมาแม่นยำราวกับอ่านอนาคตได้ แม้ลิคเกอร์ของเจิ้งมู่จะมีสกิล【การวิเคราะห์การต่อสู้】ที่สามารถ “คาดคะเนการโจมตีล่วงหน้า 1 วินาที” แต่กลับถูกหวังไห่จับจังหวะสวนกลับทุกครั้ง!

เจิ้งมู่ยื่นมือออกไปรับหยาดฝน ปล่อยให้น้ำไหลรินตามนิ้วโดยไม่สนว่าเสื้อผ้าจะเปียกโชกแค่ไหน “ดูเหมือนเขาจะมองออกตั้งแต่ต้นว่าฉันมีระบบวิเคราะห์ล่วงหน้า...”

เขาพึมพำกับตนเอง เสียงทุ้มแผ่ว “เลยเปิดฉากด้วยดีบัฟวงกว้าง... กัดกันตั้งแต่ต้นสินะ”

เสียง “ตูม! แครก!” ดังสะเทือนทั่วสนาม

“เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!” เสียงของโลหะกระแทกกันดังสนั่น

เงาดำใต้ฝ่าเท้าของเจิ้งมู่ขยับสองครั้ง จากนั้นลิคเกอร์อีกสิบกว่าตัวก็พุ่งทะยานเข้าสู่สมรภูมิ ขณะเดียวกัน ออพติมัส ไพรม์ ก็เคลื่อนตัวขึ้นพร้อมร่างเหล็กยักษ์ ดาบพลาสมาร้อนแดงพุ่งออกจากข้อมือท่ามกลางเสียงไอน้ำระเบิดพรวด

เป้าหมาย หวังไห่ที่เพิ่งตั้งหลักได้หลังจากถูกกรงเล็บทมิฬโจมตี

บนอัฒจันทร์ ผู้ชมหลายพันคนลุกพรวด ความตื่นตะลึงแผ่กระจายออกไปทั่วสนาม ออพติมัส ไพรม์ อาจเสียเปรียบด้านความคล่องตัวในพื้นที่แคบๆ แต่พลังโจมตีของมันนั้น... ร้ายแรงขนาดที่ “ฟันครั้งเดียว แถบเลือดก็หายวับไปกับตา”

สมาชิกของสมาคม “วงล้อแห่งสัจธรรม” ที่แต่เดิมยังกลัวว่าเจิ้งมู่จะเสียท่า ทว่าตอนนี้กลับเหงื่อซึมไปทั่วมือ แต่หัวใจเต้นแรงด้วยความหวัง

เสียงคำรามของหลีเฉิงคุนดังขึ้นเหนือเสียงฝน “ออพติมัส ไพรม์! ฆ่ามันซะ!!”

แสงระเบิดสาดวาบกลางสนาม ดาบใหญ่ฟันลงบนศีรษะของหวังไห่ เงามังกรน้ำแข็งที่หมุนวนรอบตัวเขาสั่นสะท้านก่อนจะแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ

“ตูม!”

เสียงระเบิดดังสนั่น ผู้ชมลุกขึ้นยืนทั้งสนามด้วยความตื่นเต้น แต่ก่อนที่เสียงโห่ร้องจะดังขึ้น ร่างของหวังไห่กลับ แตกสลายเป็นหยาดน้ำฝน!

“แฉะ!”

หยาดน้ำเหล่านั้นกลายเป็นคุกน้ำขนาดยักษ์ กลืนร่างของออพติมัส ไพรม์ เข้าไว้ภายใน ก่อนที่ร่างจริงของหวังไห่จะปรากฏขึ้นจากแอ่งน้ำบนพื้น และในพริบตาเดียว... เขาก็โผล่มาอยู่ตรงหน้าของเจิ้งมู่แล้ว!

บนอัฒจันทร์ เสียงโห่ร้องของฝั่งสมาคม “มังกรทะเล” ก็ดังขึ้นราวกับคลื่นถาโถม หวังเจี้ยแทบจะเต้นด้วยความดีใจ

“ฮ่าๆๆ! จบแล้วไอ้เจิ้งมู่! นั่นคือสกิลเลเวล 30 【เงาคุกน้ำ】 ของพี่ชายฉัน! ร่างโคลนน้ำสามารถรับการโจมตีได้ล่วงหน้า และพอแตกก็กักขังศัตรูไว้ได้อีกต่อหนึ่ง!”

เสียงผู้ชมรอบข้างพึมพำสนั่น

“อาชีพ ‘ไฮดรูกซ์’ ระดับ A... ถ้าแบ่งย่อยก็คือ A+ แล้วนะ ห่างจากระดับ S แค่เส้นเดียว!”

“ทั้งพลังเวทและพลังโจมตีระยะประชิดสมดุลสุดๆ แถมมีสกิลสลับร่างกับจำกัดการเคลื่อนไหวอีก... ไม่แปลกเลยที่หวังไห่จะเป็นอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยเเห่งนี้!”

“เจิ้งมู่นี่สิ แค่ช่างกล จะรับมือไหวไหม ถ้าไม่มีของเด็ดซ่อนอยู่คงไม่รอดแน่...”

ในสนาม หวังไห่ก้าวเข้ามาเงียบ ๆ แต่สายตาที่คมวาบกลับจ้อง “เงาใต้เท้า” ของเจิ้งมู่อย่างระวัง สามง่ามในมือฟาดฟันออกไป ปล่อยคมเวทธาตุน้ำแหวกอากาศ

“เคร้ง!”

เสียงโลหะปะทะดังสนั่นT-800 ตัวหนึ่งพุ่งมาขวางไว้ทันที แต่แล้วหน้าอกของมันก็ถูกแทงทะลุ เผยให้เห็นกลไกซับซ้อนด้านในพร้อมประกายไฟระเบิดกระจาย

เจิ้งมู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถึงแม้ T-800 จะถูกปลดออกจากแนวหน้ามานาน แต่เกราะเหล็กของมันไม่ควรแตกได้ด้วยการโจมตีเดียว…

เขาคิดได้เพียงเสี้ยววินาที T-800 ตัวอื่นก็พุ่งเข้ามาเพิ่มอีกสิบกว่าตัว แต่ในวินาทีนั้น ร่างของหวังไห่กลับระเบิดพลังอันน่าสะพรึงออกมา ชัดเจนว่าเปิดบัฟอีกชั้น!

ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด ราวกับปีศาจคลั่งบุกฝ่าค่ายเหล็ก

จากนั้น T-800 กว่าครึ่งถูกตัดขาดกลางลำตัวในพริบตา “เทพขวางฆ่าเทพ พระพุทธเจ้าขวางฆ่าพระพุทธเจ้า” คำกล่าวนี้ไม่เกินจริงสำหรับหวังไห่ในยามนี้เลย

เมื่อระยะระหว่างเขากับเจิ้งมู่เหลือไม่กี่ก้าว สายตาเย็นเฉียบของเขาก็วาววับขึ้น

“【การฝังกลับของวิญญาณทะเล】!”

เขากระทืบเท้าลง น้ำฝนทั่วพื้นแปรเปลี่ยนเป็นมือยักษ์พุ่งคว้าเจิ้งมู่ทันที

แต่เจิ้งมู่เพียงเลิกคิ้ว ก่อนที่ร่างจะหายวับ ราวกับปลดล็อกข้อจำกัดของกายา 【การอนุรักษ์x2】 ถูกเปิดใช้งาน! พละกำลังกลายเป็นศูนย์ ความเร็วเพิ่มขึ้นเท่าตัว จนเขาหลบออกมาได้อย่างเฉียดฉิว

หวังไห่ไม่ตกใจแม้เเต่น้อย กลับหัวเราะเสียงต่ำ การโจมตีต่อเนื่องรุนแรงกว่าเดิมอีก!

T-800 สี่ตัวด้านหน้าถูกสับหัวกระเด็นในพริบตา แล้วเขาก็ปักสามง่ามลงพื้น เสียงพลังงาน MP ไหลพรั่งพรูจนเกิดคลื่นไหวในอากาศ

【เทคนิคพิเศษ・คำสั่งจากไฮดรูกซ์】

ฟ้าร้องคำราม น้ำฝนทั่วสนามแปรสภาพเป็นโซ่น้ำหนาแน่น ล็อกสิ่งประดิษฐ์จักรกลของเจิ้งมู่ทั้งหมดไว้ในพริบตา

【คุณได้เข้าสู่พื้นที่สกิล “เทคนิคพิเศษ・คำสั่งจากไฮดรูกซ์” เป้าหมายทั้งหมดที่อยู่ในพื้นที่จะถูกตรึงในสถานะ “พันธนาการ” เป็นเวลา 5 วินาที】

เจิ้งมู่พุ่งหลบด้วยความเร็วสูงสุด แต่เมื่อเห็นข้อความนี้บนหน้าจอ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง

“แข็งแกร่งจริง...” เขาพึมพำ

ห้าวินาทีแห่งการควบคุมสนาม เวลานี้อาจดูสั้น แต่ในระดับผู้ปลุกอาชีพระดับสูง มันเพียงพอที่จะตัดสินชะตาได้

หวังไห่ควักบางอย่างออกมาจากอก เสื้อผ้าแหวกเผยให้เห็น “แผ่นอัญเชิญโบราณสีแดงเลือด”

จากนั้นแสงสีแดงเรืองรองก็สว่างวาบกลางสนาม ฝ่าฝนสาดซัดทุกสายตาให้หันไปมอง

เสียงฮือฮาดังกระหึ่ม

“อุปกรณ์สีเเดงระดับผู้กล้า? หวังไห่ไปได้ของแบบนี้มาจากไหนกัน!?”

“เฮ้ย... ไอ้หมานี่แอบซ่อนของเทพไว้เหรอ! ฉันนึกว่ามันแค่เล่นแผน!”

ศึกเลือดระหว่างช่างกลกับจ้าวแห่งสายน้ำ

เมื่อหลั่นปิ่งเยว่และคนอื่นๆ เห็นว่า หวังไห่ถืออุปกรณ์สีเเดงระดับผู้กล้าอยู่ในมือ พวกเขาต่างก็ลุกพรวดขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงสุดขีด

หลีเฉิงคุนมี่ซึ่งปกติจะสมองมีไว้คิดแต่เรื่องปาร์ตี้กับเงิน กลับเข้าใจทุกอย่างในพริบตาเดียว  ราวกับถูกบังคับให้กลายเป็นอัจฉริยะขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เขากัดฟันแน่น ดวงตาเบิกกว้าง “ไอ้หมาแซ่หวังนี่มันวางแผนไว้แต่ต้น! มันอ่านเกมของอาชีพช่างกลออกหมดเลย!”

เสียงฮือฮารอบสนามเริ่มเงียบลง เมื่อหลีเฉิงคุนพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“มันรู้ดีว่า HP ของหัวหน้าผูกกับจำนวนสิ่งประดิษฐ์จักรกลทั้งหมด เลยลงมือฆ่าทุกอย่างตั้งแต่ต้น เพื่อตัด HP ของหัวหน้าทางอ้อม!”

เขาชี้ไปยังสนามประลอง เสียงสั่นด้วยโทสะ “ไม่ว่าจะเป็นกรงเล็บทมิฬ หรือลิคเกอร์  ทุกตัวต่างถูกมันสับเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยหมด มันไม่สนระดับของสิ่งประดิษฐ์เลย เป้าหมายเดียวคือ ‘ลดจำนวนรวม’ ให้มากที่สุด แล้วรอโอกาสโจมตีตรงตัวหัวหน้าโดยไม่ให้ตั้งตัว! มันจงใจบีบให้หัวหน้าต้องเผยของลับที่ยังไม่ได้ใช้ออกมา!”

ทันใดนั้นเอง กู่หมิงที่ยืนข้างๆ ก็ขยับตัว เงียบงันแต่ดวงตาคมราวใบมีด เขากอดดาบแน่น ก่อนเอ่ยเสียงเย็น

“ดังนั้นเมื่อครู่ ตอนที่หวังไห่ใช้สกิลโจมตีตรง และเห็นว่าหัวหน้าหลบเองแทนที่จะเรียกสิ่งประดิษฐ์จักรกลมาป้องกัน... มันถึงตัดสินใจใช้สกิลควบคุมพื้นที่สินะ  สกิลที่กินพลังสูงแต่สามารถ ปิดผนึกสิ่งประดิษฐ์จักรกลทั้งหมดในสนาม ได้ในพริบตา?”

เขาหรี่ตา “ถ้าอย่างนั้น... ของที่อยู่ในมือมันตอนนี้...”

ซังลั่วกับคนอื่นๆ เหมือนเพิ่งเข้าใจ “เฮ้ย! หัวหน้าตกอยู่ในอันตรายแล้ว!”

เสียงตะโกนลั่นออกมาจากด้านหลัง แต่เจิ้งมู่กลับยืนนิ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยแต่ก็แฝงรอยนิ่งสงบในที

เขาเข้าใจแผนการทั้งหมดของหวังไห่ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้แล้ว

“ประธานหวัง สมกับเป็นรุ่นพี่จริงๆ... มีของดีแท้!”

แต่คำชมของเขากลับได้รับเพียงเสียงหัวเราะเย็นชาจากอีกฝ่าย

ทันใดนั้น แสงจากแผ่นอัญเชิญในมือของหวังไห่ก็เปล่งประกายเจิดจ้า กำแพงพลังงานในรูปทรง แปดเหลี่ยมผุดขึ้นกลางสนาม ประกายแสงโปร่งใสพุ่งสูงขึ้น ล้อมทั้งสองไว้ภายใน

สิ่งประดิษฐ์จักรกลของเจิ้งมู่ถูกผลักออกไปด้านนอกทั้งหมด

“ตูม! ตูม! ตูม!”

ในตอนนั้น ออพติมัส ไพรม์ และกรงเล็บทมิฬที่ดิ้นหลุดจากพันธนาการ ก็พุ่งชนกำแพงพลังอย่างบ้าคลั่ง เสียงระเบิดสะเทือนทั่วอัฒจันทร์

เจิ้งมู่หรี่ตาลง ก็เห็นกำแพงพลังนั้นนิ่งสนิทไม่ต่างจากกรงขังยักษ์ ส่วนหวังไห่ ที่เงียบมานานตั้งแต่ต้นศึก ก็เริ่มเอ่ยปากในที่สุด

เขาปลดขวดยาออกจากเอวทีละขวด ดื่มต่อหน้าเจิ้งมู่โดยไม่ลังเล

“รุ่นน้องเจิ้งมู่...” เสียงของเขาหนักแน่นแต่แฝงความเศร้า

“นายคืออัจฉริยะที่สุดที่ฉันเคยพบ ตั้งแต่ฉันศึกษาวิชาเกี่ยวกับอาชีพช่างกลมา ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครก้าวข้ามขีดจำกัดของมันได้...”

เขาแหงนหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความเสียดาย “หลายร้อยปีแล้วที่ไม่มีช่างกลคนไหนสร้างสิ่งประดิษฐ์จักรกลที่ได้รับการยอมรับจากกฎพลังเเห่งโลก แต่นายทำได้ แถมสิ่งที่นายสร้างยังเหนือชั้นทุกชิ้น...”

“น่าเสียดาย...” น้ำเสียงของเขาเย็นลงทันที “นายดันเลือกเป็นมีดในมือของสถาบัน ที่จะใช้ฟาดฟันพวกเรา อนาคตของนาย... จะดับวูบเพราะความหยิ่งยโสของตัวเอง”

พูดจบ เขาก็ดื่มยาทั้งหมดในคราวเดียว! แสงจากเกราะรบ สร้อยคอ กำไล และอุปกรณ์ทุกชิ้นบนตัวระเบิดประกายขึ้นพร้อมกัน ร่างของเขาเปล่งพลังดั่งเทพอสูรที่ตื่นจากนิทรา

สายตาของเจิ้งมู่สะท้อนข้อมูลหลากสี

【ยาเพิ่มความเร็วโจมตีอัลฟา – เพิ่มความเร็วโจมตี 32% นาน 15 นาที】

【ยาบ้าคลั่งฮาโรอีน – เพิ่มพลังโจมตี +500 ป้องกัน +500 ความเสียหายสกิล +10% นาน 10 นาที】

【ยาแก่นมนตร์ตระกูลกู่ – เพิ่ม MP สูงสุด +10,000 และฟื้นฟู MP +50% นาน 10 นาที】

【เลือดแก้แค้นแฟรี่ – ฟื้นฟู MP 200 ต่อวินาที นาน 10 นาที】

ผู้ชมทั่วทั้งสนามพากันสูดลมหายใจเฮือกใหญ่

“ไอเทมใช้แล้วหมดสีม่วงระดับหายากทั้งหมด! แบบนี้ขวดเดียวก็ต้องใช้คะแนนสะสมไม่ต่ำกว่า 300,000!”

“เขาใช้ถึงสี่ขวด!? นี่มันบ้าไปแล้ว!”

“นี่ยังไม่นับอุปกรณ์สีม่วงระดับหายากที่ส่องแสงอยู่รอบตัวเขาอีก...”

“แล้วนั่น... อุปกรณ์ควบคุมสีเเดงระดับผู้กล้า... หวังไห่ใช้ทุกไม้ตายที่มีเพื่อฆ่าช่างกลหน้าใหม่คนนี้เลยเหรอ!?”

แม้แต่เจ้าหน้าที่ ยังอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าอย่างเหลือเชื่อ ตอนนี้หวังไห่ไม่ต่างจากเทพแห่งสงคราม  พลังทะลุขีดจำกัดมนุษย์ทั่วไปไปไกล

แต่เมื่อทุกสายตามองกลับมาที่เจิ้งมู่  เขายังคงถือชานมแก้วเดิมอยู่ในมือ... ไม่แม้แต่จะหยิบอุปกรณ์ใดขึ้นมาเลย

สิ่งประดิษฐ์จักรกลทั้งหมดถูกกันไว้นอกสนาม ไม่มีตัวช่วยใดๆ ไม่มีใครคาดได้เลยว่า เขาจะพลิกสถานการณ์นี้อย่างไร

และทางฝั่งสมาชิคของสมาคมวงล้อแห่งสัจธรรมก็เริ่มแตกตื่น เจียงหลานหลานรียโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือกลางสนาม หลั่นปิ่งเยว่ก็กัดฟันแน่น มือวางบนดาบที่เอว พร้อมจะพุ่งเข้าไปช่วย หลีเฉิงคุน กับพวกก็ชักอาวุธเตรียมพร้อมทันที

และในเวลาเดียวกัน ฝั่งสมาคมมังกรทะเลที่เคยโดนเจิ้งมู่ย่ำยีมาก่อน ต่างก็คว้าอาวุธขึ้นตามคำสั่งของประธานของตน

บรรยากาศรอบสนามตึงเครียดสุดขีด  เพียงฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งขยับผิดเพียงก้าวเดียว การต่อสู้หมู่ครั้งใหญ่ก็จะปะทุขึ้นทันที!

ซึ่งในเวลานี้ บนแท่นสูงที่ไม่เปิดให้สาธารณชนเห็น ฉินจือ และเหอกวงมองภาพในสนามด้วยสีหน้าเครียดจัด

“ท่านนายพล เจิ้งมู่กำลังตกอยู่ในอันตรายจริงๆ ใช่ไหม?” เหอกวงสบถเสียงต่ำ “โธ่เว้ย! ตอนนั้นเราดันจำกัดรถฐานทัพของเขาไว้ทำไมกัน!? แค่ยิงปืนใหญ่ทีเดียว หวังไห่หรือหวังสวรรค์ก็ไม่เหลือซากแล้ว!”

เหอกวงเดินวนด้วยความร้อนใจ ส่วนฉินจือก็ได้เเต่ขมวดคิ้วแน่น สายตาไม่ละจากชายผู้ยืนอยู่กลางสนาม

“ตอนนี้เขาโดดเดี่ยว... ไม่มีทั้งสิ่งประดิษฐ์จักรกล ไม่มีผู้ช่วย...” เสียงเขาเบาราวกับพูดกับตัวเอง “แต่ทำไมสีหน้าของเขา... กลับยังนิ่งได้ขนาดนั้น?”

แววตาของฉินจือสั่นไหว  ความมั่นใจผสมความกลัวในเวลาเดียวกัน

“หากมีอะไรผิดพลาด...” เขาพูดเสียงต่ำ “รีบออกไปช่วยทันที เอาเจิ้งมู่ออกมา! ถึงจะต้องยอมเสียหน้าให้โลกเห็นว่าเราลงมือล้างบ้านตัวเอง ก็ต้องช่วยเด็กคนนี้ออกมาให้ได้!”