บทที่ 86 สงครามแห่งกษัตริย์ใหม่ ชิ้นส่วนระดับหายากสีม่วง 【แกนหลักคลื่นความถี่จิต "เนตรวงเเหวน"】

บทที่ 86 สงครามแห่งกษัตริย์ใหม่ ชิ้นส่วนระดับหายากสีม่วง 【แกนหลักคลื่นความถี่จิต "เนตรวงเเหวน"】

ทันทีที่สิ้นเสียงของเจิ้งมู่ แม้แต่ผู้ตัดสินที่อยู่ฝ่ายเดียวกันกับเขาก็ยังอดอึ้งไม่ได้

ที่แท้ก็รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่านั่นเป็นรุ่นพี่ของตัวเองงั้นเหรอ!

ขณะที่คนอื่นพยายามสุดชีวิตที่จะทะลวงเกราะเหล็กของสิ่งประดิษฐ์จักรกล ปล่อยสกิลกันแทบขาดใจ เเต่เจิ้งมู่กลับนั่งกินดื่มสบายใจ โดยมีสาวงามคอยปรนนิบัติราวกับเป็นลูกค้าประจำของสถานบันเทิงชั้นหรูเสียอย่างนั้น

อีกฝ่ายล้วนเป็นรุ่นพี่ที่ผ่านสนามรบและฝึกฝนมาหลายปี แต่กลับพ่ายแพ้หมดรูป บางคนได้แต่หวังให้ตนเองรอดไปได้สักไม่กี่นาทีโดยไม่ขายหน้าจนเกินไป ทว่าเจิ้งมู่กลับไม่แม้แต่จะยั้งมือให้เห็นความเมตตาเลยสักนิด

ผู้ตัดสินส่ายหน้าอย่างจนคำพูด ก่อนจะรายงานเสียงเรียบ

“หวังไห่ ประธานสมาคมทะเลมังกร ขอเลื่อนเวลาการประลองออกไปอีกสามวันครับ เเต่ก็ต้องถามความเห็นจากคุณก่อน”

โดยปกติแล้วเรื่องแบบนี้จะไม่ได้รับอนุญาต แต่สถานการณ์ครั้งนี้ไม่ปกติ  เป็นกรณีที่ไม่เคยเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้มาก่อน ดังนั้นฉินจือจึงอนุมัติให้เป็นกรณีพิเศษ

เจิ้งมู่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตกลงอย่างไม่ใส่ใจนัก แค่เลื่อนไปสองสามวันเอง ไม่มีปัญหาอะไรหรอก

ตอนนี้เขามีสิ่งประดิษฐ์จักรกลสีเเดงระดับผู้กล้าถึงสามชิ้น ทั้ง 【ลิคเกอร์ (กรงเล็บทมิฬ)】, 【ทรานส์ฟอร์เมอร์·รถฐานทัพ】, และ 【หุ่นยนต์พลังเวทมนตร์·มิราเจ】 พลังการต่อสู้ของแต่ละชิ้นขึ้นอยู่กับโชคชะตาเป็นสำคัญ

นอกจากนั้น HP และ MP ของเขายังเชื่อมโยงโดยตรงกับความทนทานของสิ่งประดิษฐ์จักรกลเหล่านี้ด้วย

ซึ่งก็พูดได้เต็มปากเลยว่า ตอนนี้ HP ของเขาได้ทะลุระดับที่น่ากลัวกว่าสามแสนหน่วยไปแล้ว!

ต่อให้หวังไห่จะมีวิชาลึกลับแค่ไหน ถ้าเขายืนนิ่งให้อีกฝ่ายตี เขาก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าจะทำให้เลือดของเขาลดลงสักนิดได้หรือเปล่า

เมื่อเห็นเจิ้งมู่พยักหน้า หวังไห่ที่ยืนอยู่บนอัฒจันทร์ก็ถอนหายใจโล่งอก พยักหน้าให้เบาๆ แล้วรีบเดินออกจากสนามราวกับแบกภูเขาไว้บนหลัง

เจิ้งมู่มองตามหลังอีกฝ่ายไป มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ

กล้ารับคำท้าหลังเห็นฉันโชว์พลังขนาดนั้นเหรอ? น่าสนใจดีนี่.. ก็อยากรู้จริงๆ ว่าจะมีอะไรให้ดูบ้างในอีกสามวันข้างหน้า

ทว่ายังไม่ทันคิดจบ เสียงฝีเท้าก็เร่งเข้ามาพร้อมเสียงโห่ร้องดีใจของหลีเฉิงคุนและพวก

“หัวหน้าสุดยอดเลย! เพิ่งเข้าเรียนได้ไม่นาน ก็กลายเป็นสุดยอดของทั้งมหาวิทยาลัยแล้ว!”

“ฮ่าๆๆ หัวหน้า ถ้านายได้เห็นสีหน้าของประธานสมาคมพวกนั้นตอนเดินออกไปนะ เหมือนพ่อของพวเขาเพิ่งตายเลยล่ะ ฮ่าๆๆ!”

“ไม่ใช่แค่นั้นนะ ฉันยังได้ยินจากสำนักงานบริหารสมาคมว่ามีกว่ายี่สิบสมาคมที่ประกาศยุบแล้ว! อีกหน่อยคงตามมาอีกเพียบ!”

เจิ้งมู่เพียงยิ้มบางๆ พลางเหลียวมองด้านหลัง ที่ซึ่งเคยเป็นลานเก็บอาวุธของผู้ท้าชิง ซึ่งตอนนี้กลับกลายเป็นภูเขาลูกเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยอาวุธหลากชนิดทั้ง ดาบ หอก กระบอง ไม้เท้า ปืน เรียงรายจนดูแทบไม่หมดตา

คราบเลือดที่แห้งกรังบนอาวุธ บอกชัดถึงความรุนแรงของศึกในวันนี้

เเค่เพียงวันเดียว เจิ้งมู่กลับสามารถฆ่าคนไปได้เกือบสี่สิบศพ และที่นี่คือซากอุปกรณ์จากคู่ต่อสู้กว่าสามถึงสี่พันคน! แต่ละคนต่างก็เป็นประธานสมาคม มีอุปกรณ์สีม่วงระดับหายากเต็มชุด จะต่างกันก็เพียงระดับและราคาเท่านั้น

เสียงโห่ร้องยังไม่ทันจาง ก็มีเสียงใสๆ ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

“เอ่อ... เจิ้งมู่ ยินดีด้วยนะ”

เมื่อเขาหันกลับไป ก็เห็นเหอเซียงหยุนยืนอยู่ เธอไม่ได้สวมชุดเครื่องแบบนักศึกษาทหารเหมือนเคย แต่เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสีม่วงแดงเรียบหรู ผมยาวดำขลับที่เคยมัดขึ้นตอนนี้ปล่อยลงถึงเอว

ภาพนั้นทำให้เจิ้งมู่ถึงกับนิ่งงัน

ผมยาว... สีดำ... หัวใจฉันจะไม่เหลือไว้ให้ใครอีกแล้วแน่ๆ!

หลั่นปิ่งเยว่กับเจียงหลานหลานที่เดินเข้ามาใกล้ พอเห็นเหอเซียงหยุนในสภาพนี้ก็ชะงักไป มองหน้ากันเงียบๆ แววตาทั้งคู่สะท้อนความระแวดระวังออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“คุณพ่อของเธอดีขึ้นหรือยัง? ยานั่นได้ผลไหม?” เจิ้งมู่ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เหอเซียงหยุนยิ้มทั้งน้ำตา พยักหน้าเบาๆ “คุณพ่อฟื้นแล้ว ท่านฝากให้ฉันมาขอบคุณนาย... แล้วก็อยากเชิญนายไปเยี่ยมบ้านเราสักครั้ง...”

“ว้าววววว!!!”

เสียงโห่จากหลีเฉิงคุนกับพวกดังสนั่นในทันที

เหอเซียงหยุนหน้าแดงจัด รีบก้มหน้าไม่กล้าสบตา ขณะที่เจิ้งมู่ได้แต่ถอนหายใจ เข้าใจว่าพวกแกอยากเป็นพ่อสื่อ... แต่ช่วยดูสถานการณ์บ้างได้ไหม?

และแล้ว... เขาก็สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังเย็นเฉียบที่แผ่มาจากข้างๆ  โดยที่ไม่ต้องหันไปก็รู้ว่าเป็นหลั่นปิ่งเยว่ “แม่มดน้ำเเข็ง” ตัวจริงเสียงจริง

เขารีบกระแอมไอกลบเกลื่อนเบาๆ “อื่มๆ ไม่ต้องขอบคุณหรอก แค่ไม่เกลียดฉันเพราะเรื่องก่อนหน้านี้ก็พอแล้ว”

แก้มของเหอเซียงหยุนแดงเรื่อขึ้นอีกครั้ง ร่างเล็กสั่นน้อยๆ เหมือนนึกถึงภาพบางอย่างที่พูดออกมาไม่ได้ ก่อนที่เธอจะรีบยื่นของสิ่งหนึ่งให้เจิ้งมู่

“นี่ของที่คุณพ่อได้มาจากมอนสเตอร์ก่อนจะได้รับบาดเจ็บ... แน่นอนว่าเทียบไม่ได้กับสิ่งที่นายให้ฉัน แต่...”

เธอพูดพลางยัดของใส่มือเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระซิบเบาๆ “ฉันจะตอบแทนนานแน่นอน...”

พูดจบ เธอก็วิ่งหนีออกไปเหมือนกวางน้อยตื่นตกใจ ทิ้งให้เจิ้งมู่ยืนยิ้มมุมปาก ผู้หญิงคนนี้... จะให้ฉันวางใจลงได้ยังไงกันเนี่ย?

“บางคนคงกำลังคิดว่าตัวเองมีเสน่ห์เหลือล้นอยู่แน่ๆ สินะ?” ในตอนนั้นเสียงแผ่วเย็นก็ดังจากด้านหลัง

เจิ้งมู่สะดุ้งเฮือก รับหันขวับกลับไป  ก็เห็นหลั่นปิ่งเยว่ยืนพิงแขนกอดอก ดวงตาเรียวยาวเย็นเฉียบ

“มะ...ไม่ใช่ ไม่มีนะ! อย่าพูดเรื่อยเปื่อยสิ!”

ชื่อของเจิ้งมู่ตอนนี้ดังสนั่นไปทั่ว ไม่เพียงเเต่ในวิทยาเขตนายทหารชั้นประทวน แม้แต่วิทยาเขตนายทหารชั้นสัญญาบัตรก็เริ่มมีข่าวลือถึงเขา

วิดีโอการต่อสู้อันน่าตะลึงของเขาได้ถูกปักหมุดไว้บนฟอรัมของมหาวิทยาลัยเป็นที่เรียบร้อย

“บ้าไปแล้ว! เด็กใหม่นี่เกินไปไหม ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง?”

“เหนื่อยอะไรล่ะ! คนอื่นสู้ตายแทบขาดใจ แต่นี่นั่งกินเหล้าเคล้าสาวงาม จะให้เหนื่อยได้ยังไง?”

“ฉันไปสืบมาแล้ว อาชีพช่างกล ถ้าอัปเกรดถูกทาง มันคือสายโหดระดับ S ของแท้!”

“อย่าลืมนะ ตราบใดที่สิ่งประดิษฐ์จักรกลยังไม่ถูกทำลาย ช่างกลก็ไม่มีวันตาย!”

“สิบสามสมาคมไปขอยุบตัวเองแล้ว! แค่เด็กใหม่คนเดียว ทำให้ครึ่งวิทยาเขตนายทหารชั้นประทวนปั่นป่วนไปหมด!”

“ฉันว่าพวกเราใน วิทยาเขตนายทหารชั้นสัญญาบัตรเตรียมตัวไว้เถอะ เดี๋ยวอีกไม่นานหมอนี่คงไต่ขึ้นมาท้าพวกเราทีละคนแน่!”

ในขณะที่กระแสข่าวกำลังลุกเป็นไฟ เจิ้งมู่กลับยืนอยู่หน้าตึกใหญ่ในวิทยาเขตนายทหารชั้นประทวนพลางพูดเสียงเรียบแต่เต็มไปด้วยอำนาจ

“ผมพูดถึงที่ตั้งถาวรนะครับ เช่าอะไรกัน ตึกนี้จะเป็นสำนักงานใหญ่ของสมาคมวงล้อแห่งสัจธรรม จากนี้ไป บอกราคามาเลย!”

พนักงานสำนักงานบริหารสมาคมหน้าเหวอเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง

“เอ่อ... ประธานเจิ้งมู่ครับ ตึกนี้มีค่าเช่าเดือนละ 1.4 ล้านแต้มสมาคม ส่วนเรื่องซื้อขาดเป็นที่ตั้งถาวร... เอ่อ... ในวิทยาเขตนายทหารชั้นประทวนของเรา... ยังไม่เคยมีใครทำแบบนี้มาก่อนเลยครับ...”

เจิ้งมู่โบกมือ

"การที่คนเดียวเอาชนะทุกสมาคม มันก็ต้องมีขอรางวัลให้กันบ้างสิ? ไปคุยกับคนด้านบน บอกว่านี่คือค่าตอบแทนความเหนื่อยยากของผม เร็วเข้า!"

เมื่อเรื่องนี้รายงานไปถึงฉินจือ เขาก็ยิ้มขื่นและส่ายหน้า

แม้ว่าเรื่องนี้จะไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แต่เมื่อพิจารณาถึงศักยภาพของเจิ้งมู่และคำประเมินจากท่านหลี่ ฉินจือก็ตัดสินใจอนุมัติให้โดยไม่ลังเล

แค่ตึกเดียวเท่านั้นเอง

ถ้าสามารถผูกมัดเด็กหนุ่มคนนี้ไว้กับมหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้ได้ แม้แต่สามตึกก็ยังได้

อีกด้านหนึ่ง หลังจากใช้แต้มสมาคมไปสองเเสน สมาคมวงล้อแห่งสัจธรรมที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นได้ไม่กี่วันก็มีตึกถาวรในใจกลางเขตของมหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้

ถ้าเป็นตึกธรรมดา ด้วยมูลค่าจริงของแต้มสมาคม ไม่ต้องพูดถึงสองเเสน แม้แต่หนึ่งล้านก็ซื้อไม่ได้

แต่ตึกพวกนี้ในมหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้นั้นถือว่าไม่ธรรมดา

ไม่เพียงแต่มีการตกแต่งภายในที่หรูหรา แต่ยังมีฟังก์ชันมากมายที่เจิ้งมู่และพวกไม่เคยคิดถึงมาก่อน

พื้นที่ฝึกจำลอง คลังเก็บของขนาดใหญ่ รวมถึงสถานที่พิเศษสำหรับสายดำรงชีพทุกประเภท เช่น ห้องทดลองปรุงยา ห้องตีเหล็ก และสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ ครบครัน

เเละสิ่งที่ทำให้เจิ้งมู่ถึงกับอุทานคือ ภายในตึกมีแท่นเคลื่อนย้ายที่เชื่อมต่อโดยตรงกับด้านนอก

ไม่จำเป็นต้องไปที่ลานเคลื่อนย้ายกลางเขตโรงเรียน ต่อไปเจิ้งมู่และพวกสามารถไปที่ป่าเพื่อฆ่ามอนสเตอร์หรือทำภารกิจได้ผ่านแท่นเคลื่อนย้ายในตึกนี้

"หะ...หัวหน้า นี่มันฟุ่มเฟือยเกินไปไหม พระเจ้า แค่ดูแลสิ่งอำนวยความสะดวกพวกนี้ต่อเดือนก็ต้องใช้แต้มสมาคมไปไม่น้อยแล้ว..."

ซังลั่วมองด้วยความตกตะลึง

แท่นเคลื่อนย้ายแยกต่างหาก อย่าว่าแต่เห็น แม้ว่าครอบครัวเขาจะมีฐานะดี และเป็นตระกูลร่ำรวยในท้องถิ่น แต่ก็ไม่เคยได้ยินว่ามีแท่นเคลื่อนย้ายที่สามารถติดตั้งในตึกได้มาก่อน

ในอนาคตเมื่อการทดสอบนักศึกษาใหม่รอบที่สองเสร็จสิ้น ก็คงจะมีนักศึกษาใหม่จำนวนมากหลั่งไหลเข้าสู่มหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้

ซึ่งแท่นเคลื่อนย้ายที่ลานนั้นจะต้องมีคนไปใช้จำนวนไม่น้อยเลย

แต่พวกเขากลับไม่จำเป็นต้องไปเบียดกับคนพวกนั้นเลย

ทว่าเจิ้งมู่กลับไม่ได้รู้สึกอะไรกับสิ่งเหล่านี้  เพราะเขามองว่ามันเป็นเพียงสวัสดิการธรรมดาสำหรับเขาเท่านั้น

เมื่อแลกตึกได้หลังหนึ่ง ในที่สุดเจิ้งมู่ก็สามารถย้ายออกจากห้องพักเดี่ยวแคบ ๆ ที่อยู่มานานได้เสียที

บนชั้น 33  ชั้นบนสุดของอาคารแห่งนั้น  จากหน้าต่างบานใหญ่ เขาสามารถมองเห็นทะเลสีฟ้าใสไกลสุดลูกหูลูกตา และยังเห็นเรือเหาะหยุนเฟยที่ลอยอยู่เหนือผืนน้ำได้อย่างชัดเจน

บางครั้ง หัวของมอนสเตอร์ยักษ์ก็จะโผล่ขึ้นจากทะเลและพุ่งเข้าจู่โจมอย่างบ้าคลั่ง

เเละนั่นก็คือ “มหาสมุทร”  ดันเจี้ยนกลางแจ้งที่น่าหวาดหวั่นที่สุดบนบลูสตาร์ในยุคปัจจุบัน

แม้แต่เหล่าฮีโร่ผู้ปกป้องประเทศระดับ SSS ของแต่ละชาติ ก็ยังไม่กล้าข้ามทะเลนี้ด้วยตัวเอง

ด้านหลัง เจิ้งมู่ได้ยินเสียงทีฟาและพวกสาวใช้กำลังจัดเตรียมที่พักให้เรียบร้อย เพราะทั้งชั้นนี้ ต่อจากนี้ไปก็จะเป็นเขตส่วนตัวของเจิ้งมู่เพียงคนเดียว

เเละส่วนเรื่องการจัดการชีวิตประจำวัน เขาก็ได้มอบหมายให้ทีฟากับสาวใช้จัดการทั้งหมด

ตอนนี้ สายตาของเจิ้งมู่จับจ้องไปยัง T-800 สิ่งประดิษฐ์จักรกลระดับยอดเยี่ยมสีฟ้าที่เขาสร้างขึ้นมาเมื่อไม่นานมานี้

แต่เวลานี้ มันกลับไม่อาจรับมือกับศัตรูที่เขาต้องเผชิญได้อีกแล้ว

โดยเฉพาะตอนอยู่ใน 【ฐานที่มั่นลัทธิอัสเพีย】 ตอนนั้นเขามี T-800 กว่าสิบตัว แต่ทุกตัวก็สู้จนพังพินาศในสนามรบ

ไม่ว่าจะเป็นพลังโจมตีหรือพลังป้องกัน ก็เริ่มจะไม่ทันยุคสมัยเเละความก้าวหน้าของเขาแล้ว

ทว่าพวกมันก็ยังคงมีประโยชน์ ในเวลาที่ “ยิงถล่ม” ศัตรูด้วยจำนวนที่เหนือกว่าเท่านั้น ทว่าหากพูดกันตามตรง... T-800 ตอนนี้แทบจะไม่อยู่ในระดับกำลังหลักของเขาอีกต่อไป

เจิ้งมู่วางมือบนไหล่ของหุ่นกล สีหน้าจริงจัง ก่อนจะใช้สกิลระดับยูนิกของช่างกล  【การดัดแปลงไร้แบบแผน】 ที่ได้มาจากฐานลัทธิอัสเพีย

เเละเเล้วในตอนนั้น แสงที่แปลกประหลาดก็เริ่มบิดเบี้ยวห่อหุ้มร่างของ T-800 ทั้งตัว

ผ่านไปเพียงไม่กี่ลมหายใจ เสียง “กร๊อบ!” ก็ดังขึ้นเบา ๆ

เมื่อแสงจางหาย   สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่ T-800 อีกต่อไป แต่เป็นร่างโลหะสีเงินทั้งตัว ไม่มีใบหน้า ดูราวกับหุ่นโชว์เสื้อผ้าในร้าน

【โมดูลร่างกายนาโน: ชิ้นส่วนกลไกสีม่วงระดับหายาก (ผลงานของช่างกลเจิ้งมู่) โมดูลติดตั้งระดับสูงสำหรับสิ่งประดิษฐ์เชิงกลรูปมนุษย์ สามารถใช้เป็นโมดูลหลักสำหรับหุ่นกลสมรรถนะสูงกว่า และทำงานร่วมกับชิ้นส่วนกลไกระดับสูงอื่นได้อย่างสมบูรณ์แบบ】

ดวงตาของเจิ้งมู่เป็นประกายขึ้นมาในทันที

ตั้งแต่กลับมาจากดันเจี้ยน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาใช้ 【การดัดแปลงไร้แบบแผน】  ทว่าสกิลนี้สามารถอัปเกรดสิ่งประดิษฐ์จักรกลโดยตรง หรือเปลี่ยนให้กลายเป็นชิ้นส่วนระดับสูงกว่าได้

แต่จากการทดลองมากว่าสิบสองครั้ง... เขาก็ทำ T-800 พังไปเกือบหมด

และนี่คือครั้งแรกที่ สำเร็จ!

เมื่อเห็นข้อมูลชิ้นส่วนกลไกตรงหน้า เจิ้งมู่ก็ยิ้มกว้าง แม้มันจะไม่กลายเป็นสิ่งประดิษฐ์สมบูรณ์ระดับสูงกว่าโดยตรง แต่เเค่กลายเป็นชิ้นส่วนกลไกสีม่วงระดับหายากก็ถือว่าคุ้มเกินคาดเเล้ว

เขาจ้องชิ้นส่วนสีเงินตรงหน้า คิ้วขมวดนิด ๆ แล้วตกอยู่ในภวังค์ครุ่นคิด

ไม่นานนัก เขาก็หยิบของบางอย่างออกจากกระเป๋าเก็บของ  วัสดุสีเเดงระดับผู้กล้าที่ได้จากแม่แมลงเรืองทอง 【ถุงต้นกำเนิดของแม่แมลง】 และ 【ไข่แมลงสายราชวงศ์】

จากนั้นเขาก็ใช้สกิล 【ฝ่ามือทองคำ 】 ที่อัปเกรดแล้วออกมา  แสงสีทองสว่างขึ้นห่อหุ้มวัสดุทั้งสองชิ้น จนทำให้เจิ้งมู่รู้สึกหัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น

【แปลงวัสดุระดับนักรบสีแดง ถุงต้นกำเนิดของแม่แมลง สำเร็จ — ได้รับชิ้นส่วนกลไกสีเเดงระดับผู้กล้า ชิ้นส่วนหลัก ‘พลังฟื้นฟู’】

【แปลงวัสดุระดับนักรบสีแดง ไข่แมลงสายราชวงศ์ สำเร็จ — ได้รับชิ้นส่วนกลไกสีเเดงระดับผู้กล้าชิ้นส่วนจำกัด ‘คำสั่งสูงสุด’】

เมื่อการใช้สกิล “ฝ่ามือทองคำ” สองครั้งจบลงพร้อมเสียงลมวูบ เจิ้งมู่ถอนหายใจเบา ๆ

“เฮ้อ… อะไรกันเนี่ย ใช้ของดี ๆ ไปตั้งเยอะ ได้แค่นี้เหรอ...”

เขาพึมพำกับตัวเองอย่างหมดแรง แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้

ในเมื่อไม่มีพิมพ์เขียวใหม่จากระบบ เขาก็ทำได้เพียงลองสร้างสิ่งใหม่เหมือน 【ทรานส์ฟอร์เมอร์·รถฐานทัพ】 ที่เคยสร้างขึ้นโดยใช้พิมพ์เขียวเดิมเป็นต้นแบบ

เจิ้งมู่คิดพลางเปิดกระเป๋าเก็บของ ไล่ดูทีละอย่างว่าอะไรยังใช้ได้บ้าง เเละในที่สุด เขาก็หยิบวัสดุสีเเดงระดับผู้กล้าออกมาอีกชิ้น ซึ่งก็คือ 【เลือดเทพอสูร】 จากดินแดนลับ “ฐานลัทธิอัสเพีย”

พร้อมด้วย หยกสีแดงสองก้อน ที่เหอเซียงหยุนเคยมอบให้ เป็นของตอบแทนจากบิดาของเธอ

【หยกตาปีศาจ: วัสดุสีม่วงระดับหายาก บรรจุพลังแก่นแท้ของเผ่าปีศาจตาคู่ เป็นวัสดุสำคัญสำหรับสร้างอุปกรณ์ป้องกันจิต ไม้เท้า หรือยาเสริมพลังจิต...】

เจิ้งมู่มองข้อมูลนั้นแล้วนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้ จากนั้นสายตาของเขาก็เป็นประกายอีกครั้ง

“เดี๋ยวนะ... ถ้ามันใช้ได้จริงล่ะก็”

เขาไม่รอช้า รีบกระตุ้นผลของเสื้อคลุมลม

ประกายไฟแวบขึ้นทั่วลานกว้างของมหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้ รถฐานทัพขนาดใหญ่สั่นสะเทือนเบา ๆ

【เวลาคูลดาวน์ของฝ่ามือทองคำ Lv1 ครบพอดี “แปลงวัสดุสีม่วงระดับหายาก หยกตาปีศาจ สำเร็จ  ได้รับชิ้นส่วนกลไกสีม่วงระดับหายากแกนหลักคลื่นความถี่จิต ‘เนตรวงเเหวน’】